Κατερίνα Ευαγγελάτου

Η ζωή μου δεν θα ήταν η ίδια, αν δεν είχα αυτή την εξαιρετικά ανεπτυγμένη σχέση με τα όνειρα που βλέπω. Για παράδειγμα, θυμάμαι με πολλές λεπτομέρειες ένα όνειρο που έβλεπα επαναληπτικά σε ηλικία περίπου τεσσάρων ετών – έναν λυκάνθρωπο σε ένα πάρκινγκ. Ηταν ψηλός, σε σώμα άντρα, με καμηλό καπαρντίνα, ρεπούμπλικα, σηκωμένο γιακά και κεφάλι λύκου. Το στόμα ήταν μισάνοιχτο και μια ροζ γλώσσα αχνοφαινόταν να ξεκουράζεται απειλητικά ανάμεσα στα κατάλευκα δόντια του. Ηταν ο πρώτος μου εφιάλτης. Από τότε θυμάμαι έντονα πάρα πολλά όνειρα που έχω δει σε όλη μου τη ζωή, σε κάποιες, ταραγμένες περιόδους, μάλιστα, τα καταγράφω. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μορφή της μητέρας μου σε ένα όνειρο που είδα όταν σπούδαζα στη Μόσχα και εκείνη ήταν βαριά άρρωστη πια, στην Αθήνα. Στεκόταν νέα, πανέμορφη αλλά μελαγχολική στο θέατρο του σχολείου μου, εκεί όπου συχνά έκαναν πρόβες με το Αμφι-Θέατρο τα καλοκαίρια, φορώντας ένα κυπαρισσί πουλόβερ. Η συνταρακτική αγκαλιά του χρώματος την κρατούσε αλλά και την έπνιγε ταυτόχρονα. Δεν συνέβαινε τίποτα – απλώς στεκόταν εκεί και με κοιτούσε. Ξύπνησα και ήξερα ότι το τέλος ήταν κοντά… Μου πήρε μέρες να συνέλθω. Αυτό συμβαίνει συχνά όταν ένα όνειρο με ταράξει. Το κουβαλάω μέσα μου για ώρες, μπορεί και μέρες.

Εχει συμβεί αρκετές φορές δω όνειρα «προφητικά». Είναι από τα συμβάντα της ζωής που ανοίγουν την πόρτα στο μεταφυσικό. Ενα από αυτά με είχε πραγματικά συνταράξει.

Ονειρεύτηκα το εξοχικό της γιαγιάς και του παππού μου, το οποίο βρίσκεται στους πρόποδες του Κιθαιρώνα. Είναι ένα σπίτι που αγαπώ πολύ, έχω περάσει όλα μου τα παιδικά καλοκαίρια εκεί και έχω χιλιάδες αναμνήσεις. Είδα, λοιπόν, ότι από την κουζίνα του σπιτιού είχαν μπει τρεις μαύροι λύκοι – κανονικά ζώα, όχι λυκάνθρωποι αυτή τη φορά – και σουλατσάριζαν απειλητικά προς τα άλλα δωμάτια. Ξύπνησα πολύ αναστατωμένη, γιατί ένιωσα το όνειρο ως ένα κακό προμήνυμα. Λίγες ώρες αργότερα χτυπάει το τηλέφωνο και είναι η γιαγιά μου – κλέφτες είχαν διαρρήξει το σπίτι το προηγούμενο βράδυ.

Το σύμπαν των ονείρων αποτελεί συχνά έμπνευση για σκηνές από παραστάσεις μου – εικόνες, συνειρμοί, κινήσεις, ήχοι, ελευθερία νοητικών συνδέσεων, απαλλαγή από συμβάσεις. Μπορεί ο τρόπος που κινείται ένα σώμα στα όνειρα να γλιστρήσει μαγικά σε μια εικόνα έργου μου, χωρίς να το καταλάβω. Μπορεί να ονειρευτώ μια παράδοξη ακολουθία γεγονότων, έναν μετασχηματισμό προσώπου σε αντικείμενο, έναν χώρο, υπαίθριο και ταυτόχρονα εσωτερικό, που μετά υπάρχει σε κάποιο συρτάρι του μυαλού και τροφοδοτεί υπόγεια την έμπνευσή μου.

Στα όνειρα με επισκέπτονται πολύ συχνά αυτοί που λείπουν – έχουμε έτσι έναν τόπο να βρεθούμε, έστω και για λίγο. Μετά ξυπνώ και νιώθω σαν να έχουμε για λίγο παρακάμψει το απόλυτο κενό του θανάτου, σαν να ξεγελάσαμε τον χρόνο και τον χώρο.

Οταν βλέπω ένα απολαυστικό όνειρο και τύχει να ξυπνήσω προτού ολοκληρωθεί, πιέζω τον εαυτό μου να ξανακοιμηθεί, μήπως και δω τη συνέχεια… Το κόλπο πιάνει κάποιες φορές!

Η Κατερίνα Ευαγγελάτου είναι σκηνοθέτρια και καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Αυτή την περίοδο εργάζεται για την προετοιμασία του καλλιτεχνικού προγράμματος του Φεστιβάλ για το ερχόμενο καλοκαίρι.