«Εμβολιασμοί»

Μέσα στα πολλά, τα πάμπολλα, που δεν αντιλαμβάνομαι τελευταία, είναι και η στάση – να την πω; – των υγειονομικών απέναντι στο εμβόλιο. Οι περισσότεροι λέει δεν το καταδέχονται. Ειδικά εκεί κατά Πάτρα μεριά, και στο νοσοκομείο «Ο Αγιος Ανδρέας» μεγάλη η χάρη του, ούτε που να το δούνε. Ξορκισμένο το ‘χουνε με τον άγριο απήγανο. Πόθεν τέτοια άρνηση και γιατί αδέρφια; Τι σας φοβίζει; Η εισβολή εντός σας ενός ξένου σώματος; Μην είσαστε τίποτα αρνητές της επιστήμης όντας υπηρετώντας την; Μην τίποτα θύματα παγκόσμιας συνωμοσίας; Μήτε την εισβολή στο σώμα τους φοβήθηκαν, μήδ’ ήσαντε θύματα παγκόσμιας συνωμοσίας, μόνε δεν ήθελαν τα έρημα να κάνουνε βαβά. Ανθρώπινο.

Και μετά την απαραίτητη αυτή αναφορά στο δημοτικό τραγούδι επιστρέφοντας στην πεζή, ου μην και σκληρή, πραγματικότητα θα ήθελα να αποκαταστήσω την αλήθεια – γιατί είναι γνωστόν τοις πάσι ότι στις μέρες μας όπως και να το κάνουμε η αλήθεια θέλει αποκατάσταση.

Δεν μπορούμε να την αφήσουμε στο ράφι να γεροντοκοριάσει και να έχουμε άλλα. Λοιπόν η αλήθεια είναι μία και την εξέφρασε ο πρόεδρος εργαζομένων του νοσοκομείου «Ο Αγιος Ανδρέας Μεγάλη η Χάρη Του» Κώστας Πετρόπουλος με τ’ όνομα. Εξήγησε λοιπόν ο άνθρωπος ότι οι εργαζόμενοι δεν εμβολιάστηκαν γιατί, άλλοι δεν το άκουσαν και άλλοι που το άκουσαν και έστερξαν τους έκλεισε η πλατφόρμα όξω. Αμέσως ο δημοσιογράφος άρπαξε την ευκαιρία και δεν δίστασε να τον ρωτήσει.

– Εσείς κύριε πρόεδρε το κάνατε το ρημάδι;

– Οχι, απάντησε ευθαρσώς ο χιλιοεκλεγμένος.

Ο ρεπόρτερ δεν έχασε το θάρρος του και βάζοντας το μαχαίρι να φτάσει στο κόκαλο συνεχίζει να τον μαστιγώνει με την καίρια ερώτηση.

– Γιατί κύριε πρόεδρε;

– Γιατί παιδί μου είχα ένα βηχαλάκι και απαγορεύεται.

Το ρεπορτάζ όμως δεν σταμάτησε εκεί. Οπως όλα τα ρεπορτάζ που σέβονται τον εαυτό τους συνέχισε το αμείλικτο καθήκον του, και τι αποκάλυψε το θηρίο. Οπως λέει ένας παρευρισκόμενος πάρεδρος, το βηχαλάκι δεν ήτανε μόνο του. Συνοδευότανε και από έναν ανθυπολόξιγκα οπότε τα πράγματα ήταν πολύ σοβαρά.

Για να κόψουμε όμως το παραμύθι και ν’ αλλάξουμε φύλλο, τα πράγματα, όντως, είναι πολύ σοβαρά. Παραπάνω από σοβαρά. Νοσηλεύτρια σ’ αυτό το νοσοκομείο κόλλησε το παιδί της – εννέα χρόνων- και τώρα αυτό το παιδί νοσηλεύεται στη ΜΕΘ του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Πατρών.

Σ’ αυτό το παιδί τι έχει να πει ο πρόεδρος; Ή μάλλον σε όλα τα παιδιά, σε όλους τους ηλικιωμένους, σε όλους με υποκείμενα νοσήματα τι έχουν να πουν πρόεδροι αντιπρόεδροι εργαζόμενοι γιατροί και νοσηλευτές. Τίποτα να μην πουν. Να το βουλώσουν και να πα να κάνουνε το εμβόλιο να ησυχάσουνε κι αυτοί κι εμείς. Ορίστε μας. Τέτοια ώρα τέτοια λόγια.

ΥΓ. Οχι ότι τους υποχρεώνει κανείς. Μόνο η συνείδησή τους. Κι αν την έχουν χάσει, τώρα με τη μοναξιά της καραντίνας, ευκαιρία είναι. Ψάξε-ψάξε κάπου θα τη βρουν.