Το καλύτερο αφτί κουφάθηκε {LF}για πάντα

Το βιογραφικό του είναι γεμάτο από περιπέτειες με τζόγο, χρεοκοπίες, κατηγορίες για απάτη και οκτώ γάμοι με επτά διαφορετικές γυναίκες… Πίσω από τα μεγάλα γυαλιά μυωπίας, τα αραιά βαμμένα μαλλιά, τα γαλάζια πουκάμισα και τις τιράντες, κρυβόταν ένας ανθρωπος που σε 63 χρόνια, συνομίλησε με 50.000 ανθρώπους που κάθε θνητός θα ήθελε να ζήσει λίγα δευτερόλεπτα κοντά τους… Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται σχεδόν όλοι οι πρόεδροι των ΗΠΑ, μαζί με τους υποψηφίους, αλλά και κάθε προσωπικότητα που θα μπορούσε να καταθέσει μια ενδιαφέρουσα ιστορία… Στο ζενίθ της δημοτικότητάς της, η εκπομπή του μεταδιδόταν καθημερινά σε περίπου 130 χώρες και επί 25 χρόνια, από το 1985 έως το 2020 και βρισκόταν στην κορυφή των δεικτών τηλεθέασης για τα δεδομένα του CNN… Ο Κινγκ ήταν ένας μάγος της επικοινωνίας, κάτι που σε μεγάλο βαθμό είχε να κάνει σε ένα έμφυτο ταλέντο να ακούει και να κάνει τους άλλους να τον εμπιστεύονται… Δεν δίστασε να ρωτήσει τον Ρόναλντ Ρέιγκαν, στην αρχή της νόσησής του με Αλτσχάιμερ: «Πρόεδρε, δεν είναι αποκαρδιωτικό για σας να ξεχνάτε διάφορα πράγματα;». Δεν δίστασε να φιλήσει μπροστά στις κάμερες τον Μάρλον Μπράντο στο στόμα. Δεν ήταν αγενής, ούτε αδιάκριτος. Απλώς θεωρούσε ότι πρέπει να εκπροσωπεί τον μέσο τηλεθεατή, ο οποίος έχει φυσιολογικές απορίες.

Το 1997 ήμουν προσκεκλημένος του, να παρακολουθήσω από κοντά, ζωντανά, την προετοιμασία και την παρουσίαση μιας εκπομπής του. Είχε φτάσει στα στούντιο δυο ώρες πριν βγεί στον αέρα. Αρχικά συνεργάστηκε με τους δυο αρχισυντάκτες της εκπομπής. Είχαν κάνει εκτενές ρεπορτάζ για τους καλεσμένους του και για σαράντα πέντε λεπτά άκουγε ό,τι είχαν συλλέξει για αυτούς. «Δεν θέλω να ξέρω πολλά για τους καλεσμένους μου, το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να μπω στο στούντιο και να τους γνωρίσω. Να εξαντλήσω την περιέργειά μου για αυτούς. Το μόνο μου όπλο είναι η περιέργειά μου!» μου είχε πει λίγο πριν βγει στον αέρα. Μου είχε κάνει εντύπωση ο τρόπος που άκουγε, οι μικρές φαινομενικά ανώδυνες ερωτήσεις του, η άνεση δωματίου που δημιουργούσε μπρος στις κάμερες, η χαλαρότητά του και ο τρόπος που διασκέδαζε κάθε δευτερόλεπτο της κουβέντας με τους καλεσμένους του ενώ ήταν στον αέρα. Δεν έδειχνε να έχει καμιά αγωνία τι θα ρωτήσει, ήθελε μόνο να ακούει. «Γιατί να αγωνιώ τι θα ρωτήσω; Οι επόμενες ερωτήσεις βρίσκονται πάντα σε αυτά που λέει ο καλεσμένος. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ξέρεις να ακούς» μου είχε πει στη συνέντευξη που του είχα κάνει λίγες μέρες πριν.

Πέστε μου μία ερώτηση, κλασική «ερώτηση Λάρι Κινγκ» τον είχα ρωτήσει: «Η πιο κλασική “ερώτηση Λάρι Κινγκ” είναι το “Γιατί”… Ενα “Γιατί” υπάρχει πάντα και θέλει απάντηση. Πολλοί νομίζουν ότι πολύπλοκες ερωτήσεις είναι πιο ενδιαφέρουσες. Κι όμως οι πολύπλοκες ερωτήσεις ως συνήθως περιέχουν την απάντηση που θέλει να πάρει αυτός που ρωτάει. Οι απλές ερωτήσεις αφήνουν την έκπληξη να φανεί στην απάντηση». Υπάρχουν ερωτήσεις που αποφεύγετε να κάνετε; «Ναι, αυτές που απαντώνται με ένα “ναι” ή με ένα “όχι”. Το “ναι” και το “όχι” είναι δυο λέξεις-σπίρτα που μπορούν να κάψουν το ενδιαφέρον οποιασδήποτε συζήτησης».

Ερωτήσεις χειροβομβίδες υπάρχουν για σας; «Στην Αμερική μια τέτοια ερώτηση-χειροβομβίδα είναι: “Πόσα χρήματα κερδίζετε;”».

Δεν θα ξεχάσω το χιούμορ του, το γέλιο του. Απαντούσε και συνόδευε την κάθε του απάντηση με γέλια. Ενας απίστευτος αυτοσαρκασμός! Εσείς πόσα χρήματα κερδίζετε; «Τόσα, ώστε αν με χτύπαγε και πάλι “η νόσος του τζόγου”, που με είχε βρει σε μικρότερη ηλικία, να μη γυρνάω στους δρόμους ψάχνοντας πού να κοιμηθώ και τι να φάω!». Δεν έχετε κομπλάρει ποτέ μπροστά σε έναν διάσημο καλεσμένο σας; «Ποτέ. Είτε έχω μπροστά μου τον Πέρο ή τον Κλίντον ή τον Μάρλον Μπράντο, είμαι  πάντα ο εαυτός μου. Συμπεριφέρομαι το ίδιο».

Από τους καλεσμένους σας ποιος ήταν ο πιο καλός; «Ο Φρανκ Σινάτρα, ο καλύτερος όλων. Στην αρχή δεν είναι φιλικός, είναι προκατειλημμένος με τους δημοσιογράφους και τα Μέσα γενικότερα. Μισεί τις τηλεοπτικές συνεντεύξεις, αλλά είναι πολύ εντάξει μόλις νιώσει άνετα. Γίνεται άλλος άνθρωπος. Το παν για τον Φρανκ είναι να χαλαρώσει, να γίνει αυθόρμητος και τότε έχει να πει εξαιρετικά πράγματα, ιδιαιτέρως για τη δουλειά και τα παιδικά του χρόνια. Δεν αρνείται να απαντήσει σε τίποτα. Κι αν και είναι ευερέθιστος και έτοιμος να σε στείλει ανά πάσα στιγμή στον διάβολο, δεν ξεχνάει το χιούμορ του». Και ο χειρότερος; «Ο Ρόμπερτ Μίτσαμ. Δεν ξέχασε καθόλη τη διάρκεια της συζήτησής μας την εικόνα που έχουν οι τηλεθεατές γι’ αυτόν και τις ταινίες που έπαιζε. Εκανε τον σκληρό και λακωνικό καθόλη τη διάρκεια της συζήτησης. Οπως στις ταινίες. Οι ρόλοι είχαν επηρεάσει πολύ τη ζωή του. Ισως να πίστευε ότι οι ρόλοι που ερμήνευσε ήταν ο τύπος του. Δεν ξέρω. Απαντούσε σε ό,τι κι αν τον ρωτούσα μονολεκτικά. Δεν υπάρχει πιο εκνευριστικό πράγμα. Αλλά υπάρχει μια στιγμή που θα μου μείνει αξέχαστη από αυτή τη συνάντηση. Τον ρώτησα επίτηδες, ποια η γνώμη σας για τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο κι αυτός με μια φυσική απάθεια μου είπε: “Ποιος είναι αυτός;”. “Δεν το γνωρίζετε;” του είπα. “Όχι”… Ξέσπασα σε φοβερά γέλια… Γελούσα για πέντε λεπτά στον αέρα ενώ αυτός με έβλεπε χωρίς να σκάσει χαμόγελο».

Τελειώνοντας εκείνη τη μοναδική συζήτηση κι αυτό το σημείωμα μνήμης μου για τον Λάρι Κινγκ, θυμάμαι τον είχα ρωτήσει: «Η μητέρα σας πίστευε ποτέ ότι το παιδί της να γίνει αυτό που έγινε;». Και αυτός μου είχε απαντήσει: «Το σίγουρο είναι ότι δεν θα πίστευε ποτέ ότι μπορεί να κερδίσει ένας άνθρωπος αυτά που κερδίζει σε ένα βράδυ ο γιος της. Οι γονείς μας βλέπετε είναι πολύ πιο πρακτικοί από τα παιδιά τους!». Αυτός ήταν ο άνθρωπος που δοξάστηκε ακούγοντας και ρωτώντας.