Κατώτεροι των περιστάσεων

Ηταν Αύγουστος του 2005 όταν οι εφημερίδες δημοσίευαν οργισμένους τίτλους στηλιτεύοντας το ότι μαθητές που έγραψαν 2 ή 3 πέρασαν στο πανεπιστήμιο. Εναν χρόνο μετά η Μαριέττα Γιαννάκου προχωρούσε σε μία γενναία πολιτική απόφαση, να θεσπίσει το 10 ως ελάχιστη βάση εισαγωγής. Το μέτρο εφαρμόστηκε από το 2006 έως το 2009. Την επόμενη χρονιά η νέα υπουργός Παιδείας, Αννα Διαμαντοπούλου, αποφαινόταν πως  «τέσσερα χρόνια μετά την υιοθέτηση της βάσης του 10 δεν πέτυχε οποιαδήποτε άνοδο της ποιότητας σπουδών. Αντίθετα, υπάρχουν τμήματα με καθηγητές και διοικητικό προσωπικό χωρίς αντικείμενο εργασίας και υποδομές που υπολειτουργούν». Αντί όμως να συντμήσει τις «υποδομές που υπολειτουργούν» ή να καταργήσει τα «τμήματα με καθηγητές χωρίς αντικείμενο εργασίας» κατάργησε τη βάση του 10, μία απόφαση που έκτοτε ανασύρεται από όποιον θέλει να ειρωνευτεί το φιλομεταρρυθμιστικό προφίλ που υιοθετεί η πρώην υπουργός. 11 χρόνια μετά οι πολίτες δεν βρίσκονται καν στο ίδιο έργο θεατές. Αλλά σε ένα χειρότερο.

Με σαφώς πιο υποβαθμισμένα πανεπιστήμια (αφού η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μετέτρεψε εν μία νυκτί τα ΤΕΙ σε ΑΕΙ, κάτι που ποτέ δεν άλλαξε η νυν υπουργός), όπου κυριαρχεί το χάος και η ανομία. Στο νομοσχέδιο έρχεται μία σαφώς πιο light εκδοχή με τη θέσπιση βάσης εισαγωγής, την οποία θα θέτει κάθε τμήμα με βάση το ποσοστό επί της μέσης επίδοσης των υποψηφίων. Τι έσπευσε να διασφαλίσει η Σύνοδος των Πρυτάνεων; «Η χρηματοδότηση των περιφερειακών ΑΕΙ πρέπει να αποσυνδεθεί από το ζήτημα του αριθμού εισακτέων», διαφωνώντας φυσικά με κάθε σκέψη κλεισίματος τμημάτων που θα προκύψουν με ελάχιστους φοιτητές. Εν ολίγοις η μάχη είναι για τον κουμπαρά. Για τη διατήρησης του κωδικού στα μηχανογραφικά, της μακράς λίστας μελών ΔΕΠ, καθηγητών, αναπληρωτών, λεκτόρων, διοικητικού προσωπικού και εν κατακλείδι, της σφραγίδας. Εξετάσεις που μετατρέπονται σε διαγωνισμό συμπλήρωσης θέσεων και όχι εξέταση πιστοποίησης γνώσεων, οικογένειες που γίνονται έρμαια σχεδιασμών που εξυπηρετούν σκοπούς άσχετους με την εκπαιδευτική διαδικασία και παιδιά που λαμβάνουν απαξιωμένα πτυχία ανεργίας, προκειμένου να συνεχίσουν να λειτουργούν οι καφετέριες και τα μπαρ της περιφέρειας.

Ενα στρεβλό σύστημα που εμπορεύεται όνειρα για ανεύρεση εργασίας σε ανύπαρκτα αντικείμενα και προσαύξηση μισθού με υποβαθμισμένα πτυχία. Τα οποία δίνουν μεταξύ άλλων, κάποιοι καθηγητές, οι οποίοι υπογράφουν κείμενα συμπαράστασης στον αρχιδολοφόνο της 17 Νοέμβρη.