Βγαίνει μπροστά

Οταν ζήσαμε από δίπλα τον άθλο της με την κολλητή της, την Αιμιλία Τσουλφά μέχρι το κορυφαίο σκαλί του βάθρου των 470 στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, είπαμε ότι αυτή ήταν η πιο μεγάλη στιγμή της καριέρας της.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, είχαμε την τύχη πάλι να τη ζήσουμε από κοντά σε ένα άλλο εγχείρημα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου μαζί με τη Σοφία Παπαδοπούλου και τη Βιργινία Κραβαριώτη. Είπαμε τότε (όταν έφτασε μέχρι το χάλκινο μετάλλιο με τις νεότερες συναθλήτριές της στο πλήρωμα να την αποθεώνουν για το πόσο τους βοήθησε να φτάσουν στην τεράστια επιτυχία στα Ινγκλινγ) ότι να, εδώ είναι μια επίσης πολύ σημαντική αναφορά στην καριέρα της.

Ιδιαίτερα από τη στιγμή που αφιέρωσε το μετάλλιο στην αδελφή της Βάρια, που είχε φύγει από τη ζωή λίγο καιρό πριν. Το 2012 στο Λονδίνο κοουτσάρισε ρωσικό πλήρωμα και λίγο έλειψε να πάρουν το χάλκινο μετάλλιο, ενώ στο Ρίο το 2016 την καμαρώσαμε να μπαίνει επικεφαλής της αποστολής (στην ιστορία έμεινε ως η πρώτη γυναίκα σημαιοφόρος της χώρας μας)  με την ελληνική σημαία στην τελετή έναρξης.

Και παράλληλα όλα αυτά τα χρόνια είχε πάρει και τέσσερα παγκόσμια πρωταθλήματα και άλλα τρία ευρωπαϊκά με την Αιμιλία Τσουλφά.

Και όμως, η μεγαλύτερη στιγμή της ήταν όταν βρήκε το θάρρος να βγει και να καταγγείλει σεξουαλική  κακοποίηση πριν από 23 χρόνια.

Δεν είναι τυχαίο ότι δύο νεαρές πρωταθλήτριες στην κατηγορία που η Σοφία έγραψε ιστορία (470) έκαναν ανάρτηση για τη νέα έμπνευση που πήραν από το πρότυπό τους.

«Η εξομολόγηση για τη σεξουαλική κακοποίηση που υπέστη η Σοφία κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας της είναι συγκλονιστική. Ως γυναίκες, αθλήτριες και νέες, είμαστε στο πλευρό κάθε γυναίκας που υπόκειται σε οποιαδήποτε μορφή βίας στον χώρο του αθλητισμου και όχι μόνο.

Η Σοφία αποτέλεσε και αποτελεί το αθλητικό μας πρότυπο και σε μεγάλο βαθμό τον λόγο που ξεκινήσαμε ιστιοπλοΐα το 2004 και είμαστε περήφανες που δείχνει τον δρόμο για ζητήματα που ξεπερνούν τα αγωνιστικά», έγραψαν οι Μαρία  Μπόζη και Ραφαηλίνα Κλωναρίδου.

Η Σοφία Μπεκατώρου για μια ακόμα φορά – και ας μην αγωνίζεται πια – έδειξε ότι δεν φοβάται να βγει μπροστά.