«Ρένα μου, την Ομπρέλα σου»

Πάει ένας χρόνος σχεδόν που έχω χάσει το χιούμορ μου. Δεν ξέρω, κάπου θα μου παράπεσε ανάμεσα πρώτου και δεύτερου λοκντάουν (βέβαια ο κ. Μπαμπινιώτης θέλει να το λέμε απαγορευτικό. Με αυτά ασχολείται τώρα. Καλύτερα. Από το να βοηθάει τον κάθε κ. Αρβανιτόπουλο να ξηλώνει τον νόμο Διαμαντοπούλου για τα ΑΕΙ, χίλιες φορές το «απαγορευτικό» και ο «τροφοδιανομέας»).

Και να πεις δεν έχω ψάξει; Σε βιβλία, σε αναμνήσεις, σε κωμωδίες, στο πατάρι, πίσω από τις ντουλάπες, στις γλάστρες, κάτω από τη μοκέτα. Πουθενά το άτιμο. Πού θα μου πάει, δεν θα το βρω; Εχει να φάει σφαλιάρα, θα το πάρει και θα το σηκώσει. Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, όταν είδα την ανάρτηση του αγαπημένου κ. Πολάκη (όχι αυτή που γαμο@@σε τη μεσαία τάξη, αυτό θα το αναλύσουμε αργότερα, την άλλη, που ανακοινώνει την ομιλία του στη Βουλή ζωσμένος τα φισεκλίκια σαν άλλος Βελουχιώτης), εκεί μια ιδέα χαμόγελου πήγε να σκάσει στα χείλη μου, αλλά το στόμωσε η τρομάρα.

Πάντως ήταν μια αρχή. Οπως επίσης κάπως το ένιωσα το έρημο ν’ αργοσαλεύει (για το χιούμορ μιλάμε πάντα) όταν είδα να ανοίγει την Ομπρέλα της η Ρένα. Η νεαρά συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ να μη γίνει λούτσα από τις δημοσκοπήσεις που βρέχει ο ουρανός.

Αν και δεν είμαι σίγουρος, δηλαδή δεν μας εξήγησαν. Πρόκειται για αλεξιβρόχιον ή για παρασόλι; Διάβασα τις ανακοινώσεις τους και, να πω την αλήθεια, δεν κατάλαβα τίποτα. Ολο γενικότητες και γενικές.

Πολλές γενικές. Από τον καιρό του πολυχρονεμένου μας ΠΑΣΟΚ είχα να δω τόσες γενικές μαζεμένες να στριμώχνονται σαν χριστιανοί να πάρουν αγιασμό. Ενα μικρό δείγμα, έτσι σαν σνακ (το σνακ πώς το λέμε στα ελληνικά, κ. Μπαμπινιώτη μου, τώρα που σας βρήκα εύκαιρο;), σας έχω το εξής.

«Της δαιμονοποίησης της όποιας άλλης άποψης και της εκφώνησης προσωπικών ηγετικών θέσεων και παρεμβάσεων».

Εννιά γενικές απανωτές σαν καρπαζιές στον Τζανετάκο. Κάπου διάβασα και μια πολύ ωραία και πρωτότυπη γενική, αλλά δεν είμαι σίγουρος, ήταν σε αυτή τη διακήρυξη ή στην της Ρένας; Εγραφε φαρδιά πλατιά και με πλήρη γνώση των συνεπειών του νόμου: «Του καθεστώς». Μάλλον θα το θεώρησαν ξένη λέξη, άρα άκλιτη. Το kathestos, του kathestos, ω kathestos.

Αυτά τα ωραία. Πήγα βέβαια κάπου να στραβώσω με την καρατόμηση του κ. Λοβέρδου από τη δασκάλα με τα χρυσά μαλλιά, την κυρία Φώφη ου μην αλλά και Γεννηματά – ποια νομίζει ότι είναι η κυρία -, αλλά ευτυχώς ήρθε καπάκι η ανακοίνωση της κυβέρνησης ότι μαζί με τα κουρεία και τα συναφή θα ανοίξουν και τα κοσμηματοπωλεία και ήρθα στα ίσα μου.

Κι αυτό διότι έχω κιαλάρει αυτή την υπέροχη καρφίτσα αίλουρος του Cartier τίγκα στο σμαράγδι και τη διαμαντόπετρα και δεν βλέπω την ώρα να την κάνω δική μου να μου αστράψει κι εμένα το πέτο.

Κι αν δεν μου φτάνουν τα λεφτά, κι αν η κάρτα μου δεν το σηκώνει, θα αρκεστώ σε ένα απλό και σεμπλ μαργαριτάρι.

Διότι, τι του λείπει του ψωριάρη; Φούντα με μαργαριτάρι.