Ανατροπή μετά το βούλευμα

Εύλογα το υπ’ αριθ. 16/2020 από 18-11-2020 βούλευμα του δικαστικού συμβουλίου του Ναυτοδικείου Πειραιά, δημιούργησε τεράστιες ανησυχίες στις τάξεις των αστυνομικών αλλά και της κοινωνίας, αφού η πράξη της κατασκευής, προμήθειας ή κατοχής βόμβας Μολότοφ, μένει ουσιαστικά ατιμώρητη αφού χαρακτηρίζεται ως εμπρηστικός μηχανισμός, χωρίς να στοιχειοθετείται η κατά το άρθρο 272 του ΠΚ της κατασκευής και κατοχής εκρηκτικών υλών και βομβών κακουργηματική πράξη.

Μετά από αυτό, το αίσθημα της ατιμωρησίας και ελευθεριότητας στη χρήση των Μολότοφ καταλαμβάνει αρκετές και μεγάλες ομάδες, κυρίως του αντιεξουσιαστικού χώρου, για τις οποίες η Μολότοφ αποτελεί ένα ιδιαίτερα προσφιλές όπλο (μέσο), που είναι ενταγμένο στην καθημερινή «πολεμική» πρακτική και εγκληματολογική δραστηριότητά τους, συνηθισμένο με τον όρο «αντάρτικο πόλης». Αυτό καθαυτό το αίσθημα της ατιμωρησίας είναι φυσικό να δημιουργήσει έδαφος ασυδοσίας στη χρήση τους με τις γνωστές συνέπειες τόσο σε υλικές ζημιές αλλά κυρίως στη διακινδύνευση της σωματικής ακεραιότητας αλλά και του αγαθού της ζωής.

Από την πλευρά μας είναι φυσικό, οι αστυνομικοί θύματα, πολίτες θύματα της χρήσης Μολότοφ και ευαισθητοποιημένοι με το θέμα πολίτες, να εγείρουμε σοβαρό θέμα αδυναμίας της υπάρχουσας νομοθεσίας να δικάσει και να τιμωρήσει δίκαια όσους βιαιοπραγούν κατά προσώπων και πραγμάτων με τη χρήση βόμβας Μολότοφ. Αλλωστε είναι νωπή ακόμη και η μνήμη για την τραγωδία της Τράπεζας Μαρφίν στις 5 Μαΐου του 2010 εντός της οποίας βρήκαν το θάνατο τρεις  άνθρωποι, συνεπεία ρίψης βομβών Μολότοφ. Αναφορικά δε με σοβαρούς τραυματισμούς αστυνομικών, μπορούμε να μιλούμε για εκατοντάδες, που σε πολλές περιπτώσεις «κληρονόμησαν»  σωματικά προβλήματα για ολόκληρη τη ζωή τους.

Με μια σοβαρή εκτίμηση – αποτίμηση όλων αυτών διαπιστώνεται, η ίδια πράξη να «ερίζει» για την ποινική της αντιμετώπιση και έναν νόμο, το άρθρο 272 του ΠΚ, που απαιτεί «ακροβατικές» δικαστικές τακτικές απέναντι στη χρήση ενός επιθετικού και φονικού μέσου, ώστε αυτό να καταστεί εκρηκτικός μηχανισμός και να τιμωρηθεί ως κακουργηματική πράξη, ή να έρθει ένα βούλευμα σαν αυτό του Ναυτοδικείου Πειραιά, που για τη βόμβα Μολότοφ θα στοιχειοθετεί το κατά το άρθρο 264 παρ. 1 ΠΚ αδίκημα του εμπρησμού (τελειωμένου ή σε απόπειρα). Η δε κατασκευή, προμήθεια ή κατοχή της ίδιας βόμβας θα μένει ατιμώρητη, αφού δεν θα αποτελεί αδίκημα, δεδομένου ότι αυτές είναι προπαρασκευαστικές πράξεις και κατά συνέπεια δεν συνιστούν κατά το άρθρο 42 παρ. 1 ΠΚ, ούτε αρχή εκτελέσεως της εν λόγω πράξης.

Η ανατροπή, πλέον του κατηγορητηρίου, ΔΕΝ είναι ενδεχόμενη αλλά ορατή και υπαρκτή. Καθίσταται λοιπόν άμεση η αναγκαιότητα, η εκδήλωση νομοθετικής πρωτοβουλίας είτε με τροποποίηση του άρθρου 272 παρ. 1 του Π.Κ. είτε του άρθρου 1 παρ. 2 περ. ε’ του ν. 2168/1993, ώστε η βόμβα Μολότοφ να χαρακτηριστεί ρητά ως εκρηκτικός μηχανισμός, για να μη θρηνήσουμε άδικα άλλα θύματα. Το ΣΕΦΕΑΑ ετοίμασε σχετική πρόταση νομοθετικής πρωτοβουλίας και ρύθμισης.

*Ο Βασίλης Ντούμας είναι πρόεδρος του Σωματείου Ειδικών Φρουρών ΕΛ.ΑΣ. (ΣΕΦΕΑΑ)