Ο εφιάλτης της Βραζιλίας

Ο Τζιοβάνι Τραπατόνι στην είδηση του θανάτου του είπε ότι δεν επιτρέπεται οι ποδοσφαιριστές να φεύγουν πριν από τους προπονητές. Ο Ντίνο Τζοφ είπε πως ένιωσε σαν να δέχεται μια μαχαιριά – γνώριζε ότι ο φίλος του κάτι είχε, αλλά όχι τι ακριβώς. Ο Αντόνιο Καμπρίνι είπε ότι θρηνεί για τον χαμό του αδερφού του. O Πάολο Ρόσι που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 64 ετών την περασμένη Τετάρτη μετά από μια σύντομη αλλά πολύ σκληρή μάχη με τον καρκίνο, κατάφερε τελικά να κάνει κάτι που έμοιαζε για αυτόν αδύνατο: να στενοχωρήσει όποιον τον λάτρεψε. Η Ιταλία τον θρήνησε ως ήρωα του Μουντιάλ του 1982. Και κάπως έτσι όλοι μας θα τον θυμόμαστε.

Ο ίδιος ο Ρόσι, που πριν από μερικά χρόνια στη βιογραφία του έδωσε τον χαρακτηριστικό τίτλο «Ο άνθρωπος που έκανε την Βραζιλία να κλάψει», έλεγε ότι μολονότι έχει κάνει πάρα πολλά θα τον θυμούνται όλοι για πάντα για εκείνο το καταπληκτικό παιχνίδι στο Στάδιο Σαρία, όταν κόντρα στα προγνωστικά οι Ατζούροι απέκλεισαν την υπέροχη Βραζιλία του Σόκρατες, του Φαλκάο και του Εντερ με τρία δικά του γκολ. Ισχυριζόταν ότι δέκα χρόνια μετά από εκείνο του το κατόρθωμα, που σε συνδυασμό με την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου τον έκανε τότε τον πιο διάσημο Ιταλό, τον είχαν βραβεύσει οι ίδιοι οι Βραζιλιάνοι σε ειδική εκδήλωση στο Ρίο! Ελεγε ότι ο Ζίκο του είχε πει πως «κανένας ποτέ δεν βοήθησε τους Βραζιλιάνους να καταλάβουν τα λάθη τους καλύτερα». Το πρώτο του γκολ σε εκείνο το ματς, με κοντινή κεφαλιά μετά από μια σέντρα του Μπρούνο Κόντι, ο Ρόσι το θεωρούσε το ωραιότερο της καριέρας του. «Ποτέ ξανά στη ζωή μου δεν ένιωσα ένα αίσθημα απελευθέρωσης από ένα βάρος ασήκωτο, όπως εκείνη τη στιγμή» έλεγε. Ακούγεται κάπως υπερβολικό αλλά είναι αλήθεια. Το 1982 ο Ρόσι ενσωματώθηκε στην Εθνική Ιταλίας πριν από το Μουντιάλ, μετά από δυο χρόνια τιμωρίας (και απραξίας) για συμμετοχή σε στημένα παιχνίδια. Για χάρη του ο μακαρίτης ο Εντσο Μπέαρζοτ, που τον θεωρούσε κάτι σαν γιο του, απέκλεισε από την αποστολή τον πρώτο σκόρερ του Καμπιονάτο και παίκτη της Ρόμα Ρομπέρτο Προύτσο ξεσηκώνοντας θύελλες επικρίσεων. Τον κράτησε μάλιστα στη βασική ενδεκάδα μολονότι στα τέσσερα πρώτα ματς της διοργάνωσης δεν έκανε απολύτως τίποτα: ακόμα και κόντρα στην Αργεντινή του νεαρού τότε Μαραντόνα ο Ρόσι δεν είχε προσφέρει το παραμικρό, μολονότι η Ιταλία είχε πάρει μια μεγάλη νίκη με 2-1 δείχνοντας τα δόντια της. Εκείνο το γκολ στο Σαρία, το πρώτο από τα τρία που χρειάστηκε για να κάνει τους Βραζιλιάνους (και τα εκατομμύρια των υποστηρικτών τους σε όλο τον κόσμο) να κλάψουν, ήταν για τον Ρόσι το τέλος ενός εφιάλτη. Μετά τους Βραζιλιάνους σκόραρε και κόντρα στους Πολωνούς του Μπόνιεκ στον ημιτελικό και βρήκε και το πρώτο γκολ απέναντι στη Δυτική Γερμανία στον τελικό θρίαμβο. Κι έγινε ο πρώτος ευρωπαίος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου που υπήρξε πρώτος σκόρερ και κατακτητής της διοργάνωσης ταυτόχρονα – όπως οι μεγάλοι Λατινοαμερικάνοι Βαβά, Γκαρίντσα και Κέμπες. Ο επόμενος που το κατάφερε ήταν ο Ρονάλντο με τη φανέλα της Εθνικής Βραζιλίας είκοσι χρόνια αργότερα και όλοι τον φώναζαν «φαινόμενο». Στον νευρώδη, εκρηκτικό, γρήγορο και μεγάλο γκολτζή Ρόσι δεν αποδόθηκε ποτέ κανένας τέτοιος χαρακτηρισμός. Δεν τον πείραζε.

Το 1982 ο Ρόσι πήγε στην Ισπανία ως Πάολο και γύρισε στην Ιταλία ως «Παμπλίτο»: λάτρευε κι ο ίδιος την ισπανική εκδοχή του μικρού του ονόματος και καμάρωνε όταν οι φίλοι του τον αποκαλούσαν έτσι.

Στην Ελλάδα για κάποιο περίεργο λόγο νομίζουμε ότι ο Πάολο «Παμπλίτο» Ρόσι ήταν ένα είδος εντυπωσιακού μετεωρίτη που εμφανίστηκε από το πουθενά για να διαλύσει τους Βραζιλιάνους το 1982 και στο πουθενά επέστρεψε. Δεν είναι φυσικά έτσι. Πριν από το Μουντιάλ του 1982 ο Ρόσι υπήρξε πρωταγωνιστής στο Μουντιάλ του 1978. Οι Ιταλοί, χάρη σε τρία δικά του γκολ και μια καταπληκτική ασίστ του στον Μπέτεγκα στη νίκη τους με την γηπεδούχο Αργεντινή στο Μπομπονιέρα, έφτασαν ένα βήμα πριν από τον τελικό: τους σταμάτησαν οι Ολλανδοί, αλλά ο Μπέαρζοτ τον κανονιέρη του δεν τον ξέχασε. Ο Ρόσι ήταν τότε ο καλύτερος σέντερ φορ του κι είχε στο βιογραφικό του δυο καταπληκτικά επιτεύγματα: διεκδίκησε ένα πρωτάθλημα με τη Λανερόσι Βιτσέντζα και ένα με την Περούτζια – τα έχασε και τα δυο από τη Γιουβέντους, που τον απέκτησε από την Κόμο όταν ήταν 18 χρόνων, τον απέρριψε στη συνέχεια και τον χρυσοπλήρωσε για να τον αποκτήσει μετά (και παρά) την τιμωρία του. Με τη φανέλα της ο Ρόσι αγωνίστηκε σε ευρωπαϊκούς τελικούς, κέρδισε τίτλους (μεταξύ των οποίων και τη Χρυσή Μπάλα ως καλύτερος ευρωπαίος ποδοσφαιριστής το 1982), έζησε θεαματικούς καυγάδες και σκληρούς τραυματισμούς. Σταμάτησε το ποδόσφαιρο στα 31 του, με μηνίσκους διαλυμένους, αφού προηγουμένως έκανε ωραία πράγματα και με τη φανέλα της Μίλαν και της Βερόνα.

Οταν σταμάτησε το ποδόσφαιρο έκανε το μοντέλο, έγινε επιχειρηματίας, έκανε σουξέ με ένα τραγούδι στο οποίο εξηγούσε τη μοναξιά που νιώθουν οι γυναίκες των ποδοσφαιριστών (!), υπήρξε υποψήφιος βουλευτής της ιταλικής Δεξιάς, παντρεύτηκε δυο φορές, απέκτησε τρία παιδιά και δούλεψε και ως τηλεσχολιαστής. «Κάθε φορά που απογοητεύεστε να θυμόσαστε εμένα» συμβούλευε τους νεότερους. «Κατέστρεψα κάποτε σε πέντε λεπτά την καριέρα μου, αλλά μετά χρειάστηκα μόλις μία εβδομάδα για να την απογειώσω όσο ποτέ κανείς. Είμαι η απόδειξη πως μπορείς να κάνεις τα πάντα: τα χειρότερα και τα καλύτερα. Αρκεί να μην τα παρατάς».

Δεν ξέρω αν έκανε τα πάντα. Σίγουρα έκανε τους Βραζιλιάνους να κλαίνε.