Ντένης Ζαχαρόπουλος

Τα μάτια κλείνουν από κούραση. Ξεραίνονται στο φως κι αδημονούν τη σκιά, το σκοτάδι, σαν βάλσαμο της όρασης και του μυαλού. Δεν αντέχεται το φως χωρίς τη γλυκιά διαύγεια που τρέφει κάθε τέχνη.

Παιδί άκουγα μουσική κι έβλεπα σύννεφα. Διακυμάνσεις φωτός και ήχου μετέτρεπαν την κίνηση της φύσης σε μορφές της φαντασίας. Η ψηφιακή οθόνη κατήργησε τον ουρανό. Εικονική άμμος μπαίνει στα μάτια που δεν μπορούν να κλείσουν! Αντί για όνειρα, μνήμες αναδύονται σαν θραύσματα από όνειρα, σκόρπιες φράσεις ενός κειμένου που χάθηκε κι αναπαράγεται μηχανικά, ως εκ παραδρομής. Ολισθήματα της γλώσσας, απρόσμενοι αναγραμματισμοί κι αστειολογήματα επικαλύπτουν κι αποκαλύπτουν ρωγμές ενός βιωματικού κενού. Στιγμές αδιάφορες, δάνεια από ξένες ζωές, κόσμους, εποχές. Τα βιώματα στέκουν απόμακρα, σαν το φως ενός κεριού σε πίνακες παλιούς, εμπειρίες που το ηλεκτρικό φως έχει ισοπεδώσει.

Κλείνω τα μάτια σημαίνει ξεφεύγω από την επίμονη ένταση του τεχνητού φωτός, από τη διάχυτη φωταψία που καταργεί τη νύχτα. Απόμακρες ανταύγειες λαμπτήρων πάλλονται υποτονικά υποκαθιστώντας τη σκιά. Κλείνω τα μάτια σημαίνει σκέφτομαι. Ο κόσμος ξυπνά μες το σκοτάδι και ίπταται πέρα από τον θορυβώδη περίγυρο του ηλεκτρικού βόμβου. Στη μουσική, ακούω χάρη στις συχνότητες που το αφτί δεν ακούει κι ο ήχος εναρμονίζεται συνολικά με το συνεχές αυτό περιβάλλον και συμμετέχει στον παλμό έμμεσων αντηχήσεων. Αυτός ο έμμεσος κόσμος έχει πλέον επιμεριστεί ψηφιακά σε ισομερή τυποποιημένα μοτίβα. Κουκίδες μιας κονιορτοποιημένης πραγματικότητας, όπου ο κόσμος δεν ρέει με τις αισθήσεις, αλλά αναπαράγεται σε ίσες στεγνές μερίδες. Το νερό υπάρχει εμφιαλωμένο, τα ποτάμια σε αποχετευτικούς σωλήνες. Πώς να αντέξουν οι παφλασμοί του ονείρου σε υδραυλικές σωληνώσεις;

Οι εικόνες υποκαθιστούν τον πόθο σε φαντασιώσεις κάθε είδους κατανάλωσης. Τα μάτια κλείνουν με ένα κουμπί που διακόπτει τη συνέχεια ενάργειας και ύπνου, φωτός και σκότους, κίνησης και στάσης. Πώς να ξεκουραστείς σε στάση προκαθορισμένη σε διαδρομή λεωφορείου; Η στιγμή που σταματάς μπρος σε ένα δέντρο για να γίνεις ένα με τη διάχυση του χρόνου και τη συμπύκνωση του τόπου υπάρχει μόνο πια ως μνήμη. Η ανεμπόδιστη έκθεση στο άπειρο των πιθανοτήτων ανάμεσα στο τυχαίο και το δεδομένο αφήνει τον «άλλο» που κρύβεται μέσα μας να ξεπροβάλλει πέρα από την εμπειρία, την αντίληψη, τον ύπνο!

Θυμάμαι να έζησα τη ζωή μου ολόκληρη σε μια μόνο στιγμή (όπως αποτυπώθηκε συμπωματικά σε μια φωτογραφία). Επτά χρονών, εκδρομή στους Δελφούς. Σε μια στάση του αυτοκινήτου ξέφυγα για λίγο από γονείς και φίλους και στάθηκα κάτω από ένα δέντρο να ξαποστάσω μόνος μες στα κλειστά μου μάτια. Αισθάνθηκα ξαφνικά πως είμαι ένα με τον κόσμο. Η στιγμή εκείνη, διαψεύδοντας τον στίχο του Σικελιανού, «Δεν είναι σταθμός στου Λόγου την πορεία ο Μύθος, να σταθείς σε ένα σκαλί ομορφιάς ν’ αναπαυτείς». («Κατορθωμένο Σώμα»), έκανε τη Σιωπή σταθμό της ανάπαυσης, σκαλί ομορφιάς, αυτή την πέτρα κάτω από μια γέρικη ελιά. Πηγή γαλήνης η σκιά που ξεπήδησε μέσα σου σαν το νερό που ποτίζει τη ρίζα της ζωής συνδέοντάς τη με τον ρυθμό του σύμπαντος, σαν το μωρό που κλείνοντας τα μάτια λικνίζεται στην αγκαλιά της μάνας του γεμάτο εμπιστοσύνη προς τη σκιά που το κάνει ένα με τον κόσμο.