Προπαγάνδα και εκβιασμοί

Τις μέρες της Συνόδου Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της αλλαγής διοίκησης στις ΗΠΑ κρίνεται η ίδια η Δύση. Η χαλαρότητα που έχει δείξει έναντι της Τουρκίας με την εξαίρεση της αμερικανικής φραστικής αντίδρασης στην προκλητικότητα της Αγκυρας την έχει οδηγήσει να εμφανίζεται σε πολλούς ως υποταγμένη στην αδηφαγία του τούρκου προέδρου.

Προηγμένες δημοκρατίες, σημαντικές οικονομίες και ισχυρές δυνάμεις χαρακτηρίζονται από παρατεταμένη διστακτικότητα με αφετηρία μια σειρά εμπορικών, οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων. Παλιές θέσεις που η Αγκυρα εκμεταλλεύεται κατά κόρον θέτοντας σε κίνηση μια προπαγανδιστική μηχανή η οποία καταλήγει στην ενίσχυση της δυτικής διστακτικότητας. Χαρακτηριστική η, αντίθετη προς τη λογική, επιχειρηματολογία της Αγκυρας που όσα ακριβώς της προσάπτει η Αθήνα για παραβίαση των κανόνων του διεθνούς δικαίου τα εμφανίζει ως προκλήσεις της Ελλάδας που παρασύρει εταίρους και συμμάχους κατά της «συνεπούς Τουρκίας που κήδεται των συμφερόντων της Δύσης». Η Αγκυρα ισχυρίζεται ότι ο δυτικός στόχος της ανάσχεσης της Ρωσίας και της στρατιωτικής ενίσχυσης του ΝΑΤΟ «δύσκολα θα επιτευχθεί χωρίς την Τουρκία που διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό της συμμαχίας». Και θυμίζει την «ενεργό νατοϊκή συμμετοχή της στο Αφγανιστάν, το Κόσοβο και το Ιράν» ισχυριζόμενη πως «ποτέ δεν άφησε κενό στις δράσεις της Δύσης». Λησμονώντας βέβαια τη στάση της το 2003 έναντι των ΗΠΑ και των κινήσεών τους στο Ιράκ. Για να υπογραμμίσει μάλιστα τη γεωπολιτική της σημασία προσθέτει πως η πολιτική τής νέας αμερικανικής διοίκησης θα αποτύχει χωρίς τον τουρκικό έλεγχο στη Μαύρη Θάλασσα και τα Στενά. Και παρά τη στενή συνεργασία του με τον Βλ. Πούτιν ο Ρ.Τ. Ερντογάν δεν διστάζει να υπενθυμίσει ότι ο ίδιος είχε επικρίνει τη ρωσική εισβολή στην Κριμαία και πως εκείνος ήταν που υποστήριξε την ένταξη της Γεωργίας στο ΝΑΤΟ.

Η τουρκική προπαγάνδα βάλλει κατά της «μαξιμαλιστικής Ελλάδας». Και για να στρέψει ακόμη περισσότερο τη δυτική προσοχή στο δικό της ειδικό βάρος δεν διστάζει να αναφερθεί στην απώλεια του Ιράν το 1979, υπογραμμίζοντας πως μια απώλεια της Τουρκίας θα στοίχιζε στις ΗΠΑ την παρουσία τους στην Ευρασία, όπου Ρωσία και Κίνα ασκούν ήδη μεγάλη επιρροή. Στην ίδια λογική η Αγκυρα διατυπώνει τη συγκρατημένη βεβαιότητα ότι το θέμα των συστοιχιών S-400 θα την αφήσει ουσιαστικά αλώβητη εφόσον ο νόμος CAATSA παρέχει τη διακριτική ευχέρεια στον αμερικανό πρόεδρο να επιβάλει ή όχι κυρώσεις. Προειδοποιώντας εκβιαστικά τις ΗΠΑ, ο κ. Τσαούσογλου δηλώνει πως ενδεχόμενα μέτρα κατά της Τουρκίας θα έβλαπταν τα αμερικανικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή, με την Ουάσιγκτον, χωρίς τη βάση του Ιντζιρλίκ, «να αδυνατεί να ελέγχει τη Ρωσία και το Ιράν και να παρέχει ασφάλεια στο Ισραήλ».

Η απαγκίστρωση από άνευ αντικειμένου πλέον δόγματα που διαμορφώθηκαν εδώ και δεκαετίες φαίνεται δύσκολη. Σ’ αυτό στηρίζεται η Αγκυρα. Η Δύση – ακόμα και τώρα – δείχνει να υποτιμά τις τουρκικές προθέσεις, απροετοίμαστη ουσιαστικά να αντιμετωπίσει έγκαιρα τα δεινά που της επιφυλάσσει ο επιθετικός τουρκικός επεκτατισμός. Οπως αυτό συνέβαινε πριν ξεσπάσει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Ο Γιώργος Κακλίκης είναι πρέσβης επί τιμή, ειδικός σύμβουλος του ΕΛΙΑΜΕΠ