Κορωνοϊός μπλουζ

Όταν έκανα τη στρατιωτική μου θητεία μοναδική χαρά του φαντάρου -και μάλλον παραμένει ίδια- ήταν να μετράει τις ημέρες που έμειναν ως την απόλυσή του, να έχει την ευτυχία να ανακοινώνει κάθε πρωί ότι μειώθηκε κατά μία η αβάσταχτη αλληλουχία μονότονων ημερών, «που θα γίνουν τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι … έτσι που καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει»: «55και μία μείνανε, στραβάδια!».

Ο πρωθυπουργός υπηρέτησε τη θητεία του το μακρινό 1992 ως υιός πρωθυπουργού και ως σμηνίτης (ήταν ευτυχής «μοδίστρα» δηλαδή, κατά την ορολογία των δύστυχων πεζικάριων) και ίσως να μην ένιωσε την αγωνία της απόλυσης που διακατέχει τον στρατό ξηράς – για τούτο έκανε το λάθος προχθές στο υπουργικό συμβούλιο να ανακοινώσει ότι «δεν πρέπει να μιλάμε με ημερομηνίες, πρέπει να μιλάμε με δεδομένα».

Μα πώς θα γίνει! Πώς θα έχουμε τη χαρά να σπάζουμε κάθε πρωί ένα δόντι από το χτένι που μετρά πόσες ημέρες μείνανε ως το τέλος των εγκλεισμών, των λοκντάουν, των απαγορεύσεων κυκλοφορίας, του φόβου της εντατικής και του νεκροτομείου, και να φωνάζουμε «τόσες και μία μείνανε»; Στο άγνωστο θα βαδίζουμε; Σαν τους εβραίους που παράκουσαν τον Γιαχβέ και τιμωρήθηκαν με περιπλάνηση στην έρημο, χωρίς πρόγραμμα και χωρίς γνωστό προορισμό;

Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει επαγγελματικό στρατό εδώ και αιώνες, ο Μπόρις Τζόνσον σίγουρα δεν έκανε στρατιωτική θητεία, κάποιος Έλληνας πρέπει να του μίλησε για το μυστικό «το `κρυβα απ’ όλους σαν παραχαράκτης / είπα θα περάσει ήμουνα προστάτης» και έσπευσε να ανακηρύξει «προστάτες οικογενείας» μειωμένης θητείας τους  υπηκόους του: από Δευτέρα αρχίζει ο εμβολιασμός. Ακόμα και αν αρρωστήσουν ή πεθάνουν κάποιοι από τη βιασύνη του, ποιος νοιάζεται; Οι νεκροί δεν ψηφίζουν και οι ζωντανοί θα του χρωστάνε του διοικητή αντισυνταγματάρχη τη μεγάλη χάρη ότι ο έδειξε προς την ανοιχτή την πύλη του στρατώνα.

Σφίγγουμε τα δόντια και προχωράμε: πάνε τα παλιά, εν πολλοίς υποκριτικά «είμαστε όλοι Παριζιάνοι», είμαστε όλοι τούτο, είμαστε το άλλο: είμαστε όλοι πεζικάριοι – παρά τη θέλησή μας, φυσικά, είναι στον ορισμό του πεζικάριου. Αλλά πρέπει να ξέρουμε ως πού θα πάμε, πόσα χιλιόμετρα, πόσες ημέρες ακόμα θα πεζοπορούμε, πόσες μάσκες ακόμα θα φορέσουμε, πόσα μπουκάλια απολυμαντικού να αγοράσουμε, πόσα sms στο 13033 μένουν να στείλουμε. Και αν όχι ακριβώς, κάποια ένδειξη, κάποιο υπονοούμενο, φιλικό κλείσιμο ματιού θέλουμε, ότι έρχεται η στιγμή λύτρωσης της παλιοσειράς που θα τραγουδήσει: «απολύομαι, απολύομαι, απολύομαι μωρό μου και τρελαίνομαι».