Στέφανος Τσιβόπουλος

Πρόσφατα συνάντησα την Κλόι Σεβινί σε ένα 80s μπαρ στην Κάτω Ανατολική Πλευρά του Μανχάταν. Το μπαρ ήταν μικρό και καλόγουστο, αλλά είχε πολύ θόρυβο και καπνό. Η Κλόι φορούσε μια σπιτική ρόμπα και παντόφλες ενώ ο φίλος της Αντονι αποκοιμήθηκε σε μια πολυθρόνα δίπλα μας. Η Κλόι έπινε μια Bud Light μπουκάλι και κάπνιζε. Με κοιτούσε έντονα, σαν να περίμενε να της πω κάτι προσωπικό. Ενιωθα αμήχανα και συγχρόνως μια αλλόκοτη, σχεδόν ανεξέλεγκτη έλξη με έκανε να μη θέλω να την αντικρίσω. Οταν σήκωσα το κεφάλι μου δειλά, αντίκρισα δυο θλιμμένα μάτια να με κοιτούν σχεδόν δακρυσμένα πίσω από ένα πέπλο καπνού. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν πως το κουλ πανκ ύφος της Κλόι Σεβινί ήταν ένας μύθος τελικά. Τη θέση του είχε πάρει μια μπανάλ ρομαντική ανασφάλεια. Ενιωσα κολακευμένος από το ωμό συναίσθημά της αλλά δεν ήξερα πώς να αντιδράσω.

Δεν ήξερα τι ήθελε από μένα. Ηθελε να είμαι απλώς φίλος της; Κάτι παραπάνω από φίλος; Κοίταξα τον Αντονι που κοιμόταν αμέριμνα δίπλα μας και σκέφτηκα πως ακόμα και αν δεν θέλει να έχουμε κάτι παραπάνω, μου αρκεί να είμαστε φίλοι. Καλοί φίλοι. Τόσο καλοί που αν θέλω να της ζητήσω να παίξει στη νέα μικρού μήκους ταινία μου, να ενθουσιαστεί και να δεχτεί άνευ όρων. Το βλέμμα της συνέχισε να είναι κολλημένο πάνω μου. Με είχε πιάσει αγωνία. Η Κλόι πήρε την τελευταία ρουφηξιά και έσβησε το τσιγάρο. Μετά μου έπιασε το χέρι. Το βάθος του συναισθήματος που ένιωσα εκείνη τη στιγμή περιόρισε τις όποιες λίγες αμφιβολίες είχαν απομείνει. Ενιωσα την πίεση του αίματος να πάλλεται μέσα στις φλέβες μου και ήμουν έτοιμος να εκραγώ από την επιθυμία να φιλήσω τα χείλια της. Κοιτιόμασταν κατάματα, όλοι οι ήχοι και ο χρόνος σταμάτησαν. Σηκώθηκε ελαφρά από τη θέση της, έγειρε εμπρός προς το μέρος μου και μου ψιθύρισε στο αυτί «αυτό θα είναι το νέο μου σπίτι από τώρα και στο εξής… Μόλις μετακομίσαμε, αλλά νιώθω πως θα μείνω εδώ για πολύ καιρό… Τα έχει όλα. Τι λες; Σ’ αρέσει;» και ξανακάθισε στη θέση της. Εκείνη τη στιγμή επανήλθα ολικά στην παραδοχή πως όλα ήταν τελικά στη φαντασία μου και προσποιούμενος πως όλα είναι φυσιολογικά έριξα αμήχανα μια ματιά τριγύρω στο μπαρ. Πρόσεξα τα διακοσμητικά κακτάκια, τους καπνισμένους τοίχους, τις ακανόνιστες κορνίζες και τους δεκάδες μεθυσμένους θαμώνες και κούνησα το κεφάλι μου σαν να το θεώρησα απολύτως φυσιολογικό. «Ναι, μου αρέσει. Είναι υπέροχο» της είπα. Η Κλόι χαμογέλασε με ικανοποίηση καθώς έγερνε το κεφάλι της πάνω στο σώμα του Αντονι και αφού βολεύτηκε με καληνύχτισε με ένα χαμόγελο και έκλεισε τα μάτια της.

Υπάρχει πιο πειστικό ψέμα από το όνειρο; Είναι υπερβολή να πω πως έχω δολοφονήσει και έχω δολοφονηθεί; Πως έχω βιάσει και έχω βιαστεί; Πως είδα τον θάνατο και πως έζησα πολέμους, πλημμύρες, σεισμούς και μαζικές δολοφονίες; Είναι υπερβολή να πω πως έχω αδικήσει, απιστήσει, χειροδικήσει και δολοφονήσει και βγήκα αθώος και ζωντανός; Το λέμε άυλο, μη πραγματικό, και όμως σε κάθε όνειρο είμαι εγώ. Ο ίδιος. Ο πολεμιστής με τα χίλια πρόσωπα. Τα όνειρα μπορεί να αναβλύζουν και να καταλήγουν πίσω στο απόλυτο άγνωστο σκοτάδι, αλλά αυτή η γενεσιουργός σκοτεινή ύλη, που δεν μπορεί να τη βεβηλώσει ακόμα καμία ανθρώπινη τεχνολογία, είναι το τελευταίο άβατο που μας έχει απομείνει. Ο τόπος όπου όλα γεννιούνται, δρουν και πεθαίνουν πέραν του καλού και του κακού και που όλα συγχωρούνται με ένα απλό άνοιγμα των ματιών. Ή σχεδόν όλα.