Ενας μέγας ποδοσφαιριστής, αυθεντικός άσος

Ενας άνθρωπος μοναδικός. Ξεχωριστός για το παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Το να πω ότι άφησε το στίγμα του, σίγουρα είναι λίγο. Ο Ντιέγκο Μαραντόνα από μικρή ηλικία ήταν ένας μέγας ποδοσφαιριστής. Της αλάνας. Ενας αυθεντικός άσος. Ενα μεγάλο ταλέντο. Με ένα αλήτικο στυλ, αλλά με την καλή έννοια του όρου, την εντελώς ποδοσφαιρική. Με τη μπάλα στα πόδια ήταν πολύ διαφορετικός σε σύγκριση με τους υπόλοιπους παίκτες. Είχε μεγάλη επιρροή στη δική μου γενιά, που ήταν ύστερα από τη δική του. Αρκετά μετά για να είμαστε ακριβείς. Ημουν εννιά χρόνων το 1986 όταν έβλεπα το Παγκόσμιο Κύπελλο στο Μεξικό. Το πρώτο Μουντιάλ που θυμάμαι πολύ καλά, αγώνες που δεν έφευγαν από τα παιδικά μου μάτια. Δεν ξεχνώ πως όλη την ημέρα έπαιζα ποδόσφαιρο στις αλάνες του χωριού, έδινα αγώνες, ήμουν όλο μπάλα. Και ξενυχτούσα ώστε να δω παιχνίδια που κάποιες φορές άρχιζαν στη 1 το πρωί. Αλλά ύστερα από ένα τέταρτο με έπαιρνε ο ύπνος! Πού να αντέξω. Την άλλη ημέρα, όμως, έβλεπα τα στιγμιότυπα και τα γκολ στην τηλεόραση. Αξέχαστα όσα έκανε σε εκείνο το Μουντιάλ ο Μαραντόνα, τα γκολ, οι προσπάθειες, τα πάντα, έγραψαν όλα ιστορία και όχι μόνο η παράστασή του απέναντι στην Αγγλία.

Χρόνια μετά, συνάντησα το ίνδαλμα, το είδωλό μου στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Νότιας Αφρικής. Στις 22 Ιουνίου του 2010 αντιμετωπίσαμε την Αργεντινή. Δεν έπαιζε βέβαια ακόμη ποδόσφαιρο ο Μαραντόνα, αλλά η φυσιογνωμία του στην άκρη του πάγκου ως προπονητής ήταν καταλυτική. Εγώ έγινα, λόγω τραυματισμού, αλλαγή στο ημίχρονο εκείνου του αγώνα. Θυμάμαι, βέβαια, ότι είχα και αντιπαράθεση στο πρώτο 45λεπτο με τον Μέσι. Δεν τήρησε το fair play, δεν επέστρεψε όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις την μπάλα στον τερματοφύλακα. Ως αρχηγός διαμαρτυρήθηκα. Ο Μαραντόνα είχε σαν παιδί του τον Μέσι και ενεπλάκη και αυτός στην όλη ιστορία. Σε κάποιες άλλες φάσεις φώναζε. Στο τέλος του αγώνα είχαμε συνομιλία. Τα είπαμε στα ιταλικά, γλώσσα που γνωρίζαμε λόγω της θητείας μας στην Ιταλία. Ζήτησε συγγνώμη, είπε πως «ξέρω τι αντιπροσωπεύεις για το ποδόσφαιρο της Ελλάδας». Το συγκεκριμένο παιχνίδι το αντιμετωπίζω ως παράσημο στην όλη καριέρα μου. Εγώ και ο παίκτης που θαύμαζα από παιδί, μαζί στον αγωνιστικό χώρο! Τα είπαμε και μετά το φινάλε. Είδε πως είχα χτυπήσει. Θα μπορούσα να πω ότι ήταν τρία 10άρια στον αγώνα αυτό! Οπως όλοι θα θυμούνται, ήθελα να παίξουμε στη Νότια Αφρική με την Αργεντινή και μάλιστα το είπα πριν από την κλήρωση. Οχι μετά. Οι προκλήσεις είναι κάτι που μου αρέσει, δεν το βάζω κάτω, τις θέλω και το ραντεβού στο Πολοκουάνε με την Αργεντινή ως τέτοια πρόκληση το αντιμετώπισα. Ετσι γίνεσαι, άλλωστε, καλύτερος.

Στον Μαραντόνα, ως στυλ παιχνιδιού, μου άρεσε πάντα το πάθος που έβγαζε. Η ηγετική στόφα που είχε στα παιχνίδια του αλλά όχι αποκλειστικά εκεί. Είχε ξεχωριστά χαρακτηριστικά και γι’ αυτό έφτασε τόσο ψηλά. Δεν τα συναντάς εύκολα. Ηταν η αγάπη και η μεγάλη αφοσίωση σε ό,τι έκανε. Εδειχνε με τον δικό του τρόπο σε κάθε παιδί, σε κάθε νέο ποδοσφαιριστή, ότι αν θέλεις πολύ τότε μπορείς να υλοποιήσεις τα όνειρά σου. Φυσικά και έβλεπα ότι τα έβαζε με όλους. Σε αθλητικά πλαίσια, εννοώ. Στους αγώνες. Πώς να το προσπεράσω αυτό; Ακριβώς γι’ αυτό έκανε όλη την ομάδα να πιστεύει στον ίδιο αλλά και στις δικές τις ικανότητες και δυνατότητες. Με το σθένος του σε συνδυασμό με τη μεγάλη τεχνική του, τόνωνε το ηθικό όλων και πίστευαν ότι μπορούν να πετύχουν το κάτι παραπάνω.

Πάντα ως παιδί έχεις πρότυπο κάποιον ποδοσφαιριστή. Σίγουρα βλέπεις έναν που σου αρέσει, είτε στην τηλεόραση, είτε στο γήπεδο. Ο Μαραντόνα ήταν ένας από αυτούς. Ξαναλέω, το ίνδαλμά μου. Θέλεις να παίξεις όπως αυτός. Αλλά κάθε παίκτης έχει τα δικά του χαρακτηριστικά. Για παράδειγμα, αυτός ήταν αριστεροπόδαρος και εγώ δεξιοπόδαρος. Το στυλ πάντα διαφέρει. Μπορείς όμως να παίρνεις από κάποιον που θαυμάζεις οτιδήποτε καλύτερο μπορείς. Κάτι έχει να σου δώσει. Δεν το έβαζε κάτω ποτέ. Μετέδιδε πίστη για το ανώτερο δυνατό αποτέλεσμα. Είχε μεγάλη αυτοπεποίθηση. Ενας χαρακτήρας που λες και ήταν γεννημένος για μεγάλους αγώνες. Αυτό ζητούσα και εγώ από τον εαυτό μου. Να είμαι καλός στα σημαντικά παιχνίδια. Και αυτός ήταν ο Ντιέγκο Μαραντόνα που έφυγε τόσο νωρίς. Ενας ποδοσφαιριστής – σύμβολο μιας εποχής, ένας παίκτης που ενέπνευσε όλους και τους έκανε να δείχνουν όσα μπορούν. Ο άσος που στα μάτια μου είναι πάντα μοναδικός και ξεχωριστός.

Ακόμη και όταν οδηγούσα Πόρσε, ζήλευα τα πατίνια του Κάρλος, τα καλύτερα στο Μπουένος Αϊρες, είχε πει. Ο αξεπέραστος Ντιέγκο Μαραντόνα!

Ο Γιώργος Καραγκούνης είναι πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και αρχηγός της Εθνικής Ελλάδας