Ανωτάτη Αστρολογική

Ολοι εμείς οι απόκληροι, που δεν είχαμε την οικονομική δυνατότητα, αλλά – να τα λέμε κι αυτά – ούτε την προνοητικότητα να σπουδάσουμε στην Ανωτάτη Αστρολογική και να κερδίζουμε τίμια το ψωμί μας προβλέποντας το μέλλον (όπως και κάνοντας ατιμωρητί την πάπια όποτε – σχεδόν πάντα, δηλαδή – πέφτουμε έξω στις προβλέψεις μας· μέρος των σπουδών είναι και το «είπα – ξείπα»), βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να μην μπορούμε να σας διαβεβαιώσουμε εάν η σημερινή μάχη για την εκλογή αμερικανού προέδρου θα εξελιχθεί σε θρίλερ που θα κρατήσει μέρες (ή και βδομάδες ή και μήνες) ή σε έναν ξεκούραστο βραδινό περίπατο για τον Τζο Μπάιντεν (περίπατο για τον Τραμπ δεν προβλέπουν μήτε οι πιο ψεκασμένοι θαυμαστές του). Ανέκαθεν η σχολιογραφία ήταν ο φτωχός συγγενής της αστρολογίας και πολλοί σχολιογράφοι πιο αναξιόπιστοι από τις καφετζούδες. Ωστόσο, στη συγκεκριμένη περίπτωση, έχουμε και «λόγους σοβαρούς» ώστε να μη διακινδυνεύσουμε την προφητική μας φερεγγυότητα.

Κατά πρώτον, οι σημερινές εκλογές μονάχα εν μέρει εκλαμβάνονται ως… σημερινές. Πάρα πολλοί ψηφοφόροι – ίσως οι περισσότεροι – έχουν στείλει την επιστολική τους ψήφο εδώ και ημέρες. Σύμφωνα με ασφαλή εκτίμηση (όσο ασφαλής μπορεί να είναι μια εκτίμηση) η πλειοψηφία των επιστολικών ψήφων προέρχεται από το στρατόπεδο των Δημοκρατικών· γι’ αυτό λύσσαξε και ο Τραμπ, αρχικά να αμφισβητήσει την επιστολική ψήφο κι εν συνεχεία, όταν απέτυχε στον αρχικό του στόχο, να πείσει τους Ρεπουμπλικανούς ψηφοφόρους είτε να προτιμήσουν κι εκείνοι την επιστολική ψήφο είτε να προσέλθουν απευθείας στις κάλπες. Σε κάθε περίπτωση, η επιστολική ψήφος αναμένεται να παρατείνει το σασπένς της εκλογής, ιδίως εάν από αυτήν κριθεί ποιος θα κερδίσει τις καθοριστικές πολιτείες.

Κατά δεύτερον, αυτό ακριβώς: οι καθοριστικές πολιτείες. Κατ’ επέκτασιν, το εκλεκτορικό εκλογικό σύστημα. Το μαγικό ραβδί που μεταμορφώνει την πλειοψηφία των ψήφων σε μειοψηφία των εκλεκτόρων. Ετσι άρπαξε ο Τζορτζ Μπους Τζούνιορ την μπουκιά από το στόμα του Αλ Γκορ το 2000 και ο Ντόναλντ Τραμπ από της Χίλαρι Κλίντον το 2016. Γίνεται να κερδίσεις με τρία εκατομμύρια ψήφους διαφορά και, μολαταύτα, να μη μετακομίσεις στον Λευκό Οίκο; Στην Αμερική γίνεται. Εγινε στο παρελθόν και μπορεί να ξαναγίνει σήμερα· πιθανόν δυσκολότερα, αλλά όχι ανέφικτα.

Κατά τρίτον, ο ίδιος ο Τζο Μπάιντεν. Δεν έχει διαδοθεί τυχαία το δημοσιογραφικό ανέκδοτο: «Μονάχα ένα χάρισμα διαθέτει ο Τζο Μπάιντεν· δεν είναι ο Ντόναλντ Τραμπ». Πιο άχρωμο, άοσμο κι άγευστο υποψήφιο δεν θα μπορούσαν να προκρίνουν οι Δημοκρατικοί, ακόμη και αν αυτή ήταν η μοναδική τους φιλοδοξία. Βεβαίως, τον καιρό που του έδωσαν το χρίσμα – προ πανδημίας – θεωρούσαν ότι τον Ντόναλντ Τραμπ θα τον νικούσαν οι πάντες, μέχρι και ο Ντάφι Ντακ (εδώ που τα λέμε, σίγουρα θα τον νικούσε ο Ντάφι Ντακ), αρκεί να επιδείκνυαν την αστραφτερή τους οδοντοστοιχία και να μην κινδύνευαν από τενοντίτιδα λόγω ατέρμονων χειραψιών· προφανώς, ούτε ο πιο διορατικός ανάμεσά τους δεν υποψιαζόταν ένα μέλλον με μάσκες και αγκωνιές. Οι αισιόδοξοι επίσης ισχυρίζονται ότι το αντίδοτο στην ίωση Μπάιντεν είναι η Κάμαλα Χάρις. Ο Μπάιντεν αυτοπροσώπως έχει δηλώσει ότι δεν θα διεκδικήσει δεύτερη θητεία. Οσο και αν ακούγεται παράδοξο ή μακάβριο, οι περισσότεροι σήμερα θα ψηφίσουν τον Τζο, με τη σκέψη τους να τρέχει ήδη στην Κάμαλα.

Last but not least: το παρδαλό «ήθος» της νέας εποχής. Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ο σπορέας, αλλά και ο επικαρπωτής αυτού του «ήθους». Προκειμένου να ηττηθεί στις κάλπες, δεν αρκεί η κοινή λογική. Πρέπει και ο Ερμής να μην είναι ανάδρομος.