«Μια μολυβιά»

«Μια μολυβιά»

Κορωνοϊός, σεισμός στη Σάμο, τα δυο παιδιά που έφυγαν αγκαλιασμένα, οι τρομακτικές επιπτώσεις του σεισμού στη Σμύρνη, η μεγάλη αλήθεια ότι πέρα και πάνω από τις διαφορές των κομμάτων, των χωρών, των πολιτικών, τις προσωπικές διαφορές των ανθρώπων υπάρχει η ζωή και ο θάνατος. Η πορεία του καθενός από το ένα ορόσημο στο άλλο, χωρίς αναστροφή και πισωγυρίσματα. Πορεία στη βάση της, μοναχική. Και μη γελιέσαι αν τη διανύσεις με άλλους μαζί, παιδιά, γονείς, συζύγους, φίλους, συγγενείς. Μοναχική είναι. Και στο τέλος, ο απολογισμός. Τι έχει απομείνει από σένα στους επόμενους; Και η διαπίστωση. Σχεδόν τίποτε.

Υπάρχει ένα τραγούδι, ένα πικρό, στυφό, τραγούδι, που ερμηνεύει δωρικά ο Μανώλης Αγγελόπουλος σε μουσική του Λευτέρη Ζέρβα και στίχους του Α. Σπυρόπουλου, υπό τον τίτλο «Μια μολυβιά». Περιγράφει με 57 λέξεις όλες κι όλες, όσα έχουν χρειαστεί εκατοντάδες φιλόσοφοι επί πολλούς αιώνες να περιγράψουν με χιλιάδες τόμους βιβλίων – τη νομοτέλεια της μοναχικής πορείας του ανθρώπου προς το επέκεινα, και τι αφήνει στο διάβα της. Ζεϊμπέκικο βαρύ, στέρεο, σκληρό σαν την πέτρα, που δεν έχει να κάνει ούτε με έρωτες, ούτε με χωρισμούς, ούτε με προδοσίες ερωτικές. Αλλά με τη ματαιότητα του εφήμερου για τον καθένα μας.

«Μια μολυβιά μέσα στης μοίρας το τετράδιο

είν’ η ζωή, είν’ η ζωή του καθενός,

μια γομολάστιχα ο θάνατος και αύριο

σε μια στιγμή τα πάντα γίνονται καπνός.

Μια μολυβιά που σβήνει και δεν αφήνει

ούτ’ ένα ίχνος πουθενά,

ένα μικρό σημάδι που μες στον Αδη

χάνεται και δε γυρνά.

Είν’ η ζωή μια μολυβιά.

Μια μολυβιά…».

Καλύτερη ζωή

Ελα τώρα εσύ και πες μου Ελληναρά μου, ότι το Αιγαίο είναι ελληνική λίμνη, και βγες στο μπαλκόνι και συ Τούρκε μου από απέναντι, και πες μας ότι το Αιγαίο είναι η γαλάζια σου πατρίδα. Αλλά μετά ενημερώστε παρακαλώ και τον Εγκέλαδο, γιατί απ’ ό,τι φάνηκε την Παρασκευή το μεσημέρι, εκείνος δεν συμφωνεί με όλα αυτά.

Κατέστρεψε και σκότωσε και από τις δυο πλευρές του Αιγαίου. Και ο πόνος της ελληνίδας μάνας που έχασε το κοριτσάκι της, καθόλου δεν διαφέρει με τον πόνο της άλλης στη Σμύρνη που έχασε το τρίχρονο αγοράκι της.

Αφού λοιπόν όλα τελικά «Μια μολυβιά» είναι, γιατί τόσους μήνες «σκοτωνόμαστε» και δεν κάθονται οι δικοί μας από εδώ και εκείνοι από εκεί, να κάνουν τη ζωή των ανθρώπων που ηγεμονεύουν, καλύτερη;

Γιατί ο Μητσοτάκης, ας πούμε, δεν εξαγγέλλει σήμερα κιόλας πρόγραμμα για την κατεδάφιση των ερειπίων που υπάρχουν σε κάθε γωνιά της ελληνικής γης, και ένα από αυτά στάθηκε αφορμή για να σκοτωθούν τα δυο παιδάκια στη Σάμο; Λ.χ. έχει κάνει μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας; Εχει περάσει ας πούμε από την οδό Σταδίου να δει το ερείπιο που κρύβεται πίσω από μια κάποτε καλαίσθητη αφίσα στη γωνία των οδών Σταδίου και Αμερικής; Κατά τη γνώμη του αυτό όταν θα καταρρεύσει, πόσους θα σκοτώσει; Πεζούς και εποχούμενους;

Και ο άλλος απέναντι, ο Ερντογάν. Πότε θα αρπάξει από τον λαιμό τους άθλιους, κλέφτες κατασκευαστές που στήνουν πολυκατοικίες με τα ψέματα, χωρίς καμία αντισεισμική πρόβλεψη, και καταρρέουν στους σεισμούς σαν τραπουλόχαρτα σκοτώνοντας τόσο κόσμο; Αντί να κάνει τον νταή και να τσαμπουκαλεύεται με εμάς, και με όποιον βρείτε πρόχειρο. Η γαλάζια πατρίδα τον μάρανε. Και ο μεγαλοϊδεατισμός.

Παραμύθια της «γραμμής»

Σκέψεις άτακτα ριγμένες, μια Κυριακή πρωί, μια Κυριακή άνευρη, άκεφη, στα όρια της μαζικής κατάθλιψης, στείρα από ειδήσεις – όλα τα σκεπάζει ο κουρνιαχτός που σήκωσε ο μεγάλος σεισμός της Παρασκευής. Κι ό,τι διαφαινόταν εδώ κι εκεί, το σκέπασε το νέο, μερικό, lockdown του κορωνοϊού και ήρθαμε και «γίναμε».

Πόσο θα συνεχιστεί αυτό; Και πότε θα νιώσουμε ελεύθεροι από τον βραχνά; Κανείς δεν σου λέει, πολύ απλά γιατί κανείς δεν ξέρει να σου πει. Μόνο ευχολόγια ακούγονται. Ευχολόγια, συστάσεις, και πού και πού καμιά ανοησία για να σκάσει κανένα χαμόγελο στο μαραμένο χείλος μας.

Ο Νίκος ο Παππάς λέει, ο αποκαλούμενος και κοσμοναύτης, είναι εδώ, παρών, και επιχείρησε (από κοινού με τον φίλο μου τον Χρήστο Γιαννούλη εκ Θεσσαλονίκης) βαρυσήμαντη παρέμβαση στο πλαίσιο της «γραμμής» «ακυρώστε τον Τσιόδρα». Ο Νίκος ο Παππάς, του οποίου δεν θα βρεθεί ούτε «η μολυβιά» από το πέρασμά του στο δημόσιο βίο της χώρας, εγκάλεσε τον Σωτήρη Τσιόδρα ότι απέκρυψε την κατάσταση που επικρατεί στα αστικά λεωφορεία ως πηγή πιθανής διάχυσης της νόσου. Οτι υπάρχουν 207 λεωφορεία τα οποία δεν κινούνται. Και γράφει ο Ντελέζος στα «ΝΕΑ» ότι πρόκειται για παραμύθι, ότι τα λεωφορεία είναι ακινητοποιημένα γιατί έχουν χαλάσει. Το ξέρει ο Παππάς; Προφανώς το γνωρίζει, μου λέει ο Ντελέζος, αλλά προέχει η «γραμμή»…

Αέρας κοπανιστός

Η «γραμμή» . Τέλεια. Δεν υπάρχει site που να στηρίζει ΣΥΡΙΖΑ και πέριξ αυτού, το οποίο να μην την έχει πέσει στον Σωτήρη Τσιόδρα με τον ψευδή ισχυρισμό ότι δεν είναι επιστήμονας, αλλά πολιτικό στέλεχος. Εσυρε πρώτος τον χορό, αν θυμάστε, ο Τσίπρας και ακολούθησαν όλοι. Μηδενός εξαιρουμένου. Ολοι στη «γραμμή». Και φυσικά τη γενικότερη. Οτι η κυβέρνηση έχει αποτύχει στη διαχείριση του β’ κύματος της πανδημίας, και ως εκ τούτου ευθύνεται για την έκρηξη των κρουσμάτων. Δεν έχει χιούμορ ο Μητσοτάκης. Αν είχε θα πρότεινε στον Τσίπρα να του «δανείσει» την πολιτική του, δεσμευόμενος ότι θα την εφαρμόσει κιόλας. Την πολιτική για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Να γελάσει ο κάθε πικραμένος. Γιατί πολιτική δεν υπάρχει. Ενα κενό αέρος είναι. Τι υπάρχει; Πολύ μπλα… μπλα… και από προτάσεις μηδέν. Επειδή για να υπάρξουν προτάσεις θα πρέπει να υπάρχει κόμμα, το οποίο να δουλεύει συγκεκριμένα πλάνα. Που δεν υπάρχουν αυτή τη στιγμή, διότι ο ΣΥΡΙΖΑ 16 μήνες μετά τη συντριβή του Ιουλίου του 2019 αδυνατεί να χωνέψει την ήττα και κινείται με τη σκέψη πως «όπου να ‘ναι πέφτουν και ερχόμαστε».

(Ας σκεφθεί ο καθένας, τι θα συνέβαινε στη χώρα, αν ο κορωνοϊός είχε επισπεύσει την άφιξή του και έφτανε ας πούμε στα μέρη μας δυο χρόνια νωρίτερα – το 2018 – με τον καλό πελάτη της στήλης Πολάκη στο υπουργείο Υγείας. Μόνο αυτό να σκεφτείτε. Δεν λέω τίποτε άλλο).

Κράτος-οπερέτα

Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης επικήρυξε με 100.000 ευρώ αυτά τα τομάρια που τραμπούκισαν και διαπόμπευσαν τον πρύτανη της ΑΣΟΕΕ. Ε, και; Μήπως έμαθε ο Μιχάλης, ο υπουργός Δικαιοσύνης Τσιάρας, αλλά και η κυβέρνηση Μητσοτάκη, το περιεχόμενο της προκαταρκτικής εξέτασης που διέταξε ο αρμόδιος εισαγγελέας; Θα διερευνηθεί λέει αν (αν!!!) έχουν τελεστεί αξιόποινες πράξεις όπως «παράνομη βία, διακεκριμένες φθορές και διατάραξη κοινής ειρήνης» – κάτι πλημμελήματα δηλαδή, της πλάκας. Για τα οποία αυτά τα τομάρια, αυτοί οι άθλιοι φασίστες, θα φάνε, αν συλληφθούν ποτέ (…) μερικούς μήνες φυλακή με αναστολή. Οτι έδρασαν σαν κομάντο, επί τη βάσει σχεδίου, με εντολές και διαταγές από κάποιους, υπό τύπον εγκληματικής οργάνωσης. Οτι μεταχειρίστηκαν τον πρύτανη με μεθόδους που παραπέμπουν σε τζιχαντιστές, κατηγορία που συνιστά κακούργημα, αυτό δεν «είπε» τίποτε στην ευαίσθητη κατά τα άλλα Εισαγγελία.

Σημεία των καιρών (τα οποία άλλωστε τα είδαμε και με την απαλλαγή του Ρουβίκωνα για οκτώ επιθέσεις κατά πρεσβειών, επιχειρήσεων, νοσοκομείων, ατόμων. Η Αστυνομία τους συνέλαβε, η Δικαιοσύνη τους απάλλαξε σε αυτό το κράτος-οπερέτα που λέγεται Ελλάς)…