Πολιτικαντισμός

Στην Ευρώπη υπάρχει γενικά προβληματισμός με τις τράπεζες. Δεν εκπέμπουν υγεία. Το ερώτημα είναι αν θα καταφέρουν σε αυτή την κατάσταση να στηρίξουν την ανάκαμψη. Στην Ελλάδα υπάρχει ο ίδιος προβληματισμός. Συστημικός όμως κίνδυνος με τα χαρακτηριστικά του πρόσφατου παρελθόντος δεν υπάρχει. Αλλά ένα ζήτημα υφίσταται. Την προηγούμενη εβδομάδα η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αρνήθηκε μια από τις μεγαλύτερες ξένες επενδύσεις των τελευταίων χρόνων στη χώρα μας. Οι μέτοχοι μειοψηφίας της Τράπεζας Πειραιώς, ο αμερικανός πολυεκατομμυριούχος Τζον Πόλσον, ο ελληνικής καταγωγής, επίσης πολυεκατομμυριούχος, Τεντ Μυστακίδης και ένα επενδυτικό κεφάλαιο πρόσφεραν 800 εκατ. ευρώ ως αύξηση κεφαλαίου στην τράπεζα.

Η αρνητική απάντηση ήταν κατηγορηματική. Το «όχι» προς τους τρεις επενδυτές εκφράστηκε από τον μέτοχο της τράπεζας σε ποσοστό 25%, που είναι το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Για λογαριασμό προφανώς της κυβέρνησης και των ελλήνων φορολογουμένων.

Το τελευταίο δεν είναι σαφές. Οπως ασαφής είναι και ο τρόπος λειτουργίας του Ταμείου, που ιδρύθηκε με τη βοήθεια της τρόικας προκειμένου να διαχειρίζεται τις συμμετοχές του κράτους. Με μια λίγο-πολύ ακραία προβληματική, θεσμική δομή. Με τους περιορισμούς περί απιστίας προς το δημόσιο συμφέρον που έχει και το υπόλοιπο κράτος, αλλά και με τις υποχρεώσεις ενός θεσμού που οφείλει να είναι ανοιχτό στην ιδιωτική οικονομία.

Στην περίπτωση της Πειραιώς, η εκκρεμότητα μετατροπής μια μορφής κεφαλαιακής ενίσχυσης που δόθηκε στο παρελθόν, με τις μετατρέψιμες ομολογίες, τα περίφημα Cocos, ύψους 2 δισ., ανάγκασε τη διοίκηση του ΤΧΣ να απαντήσει αρνητικά. Σε αυτή τη φάση. Βέβαια, εάν χαθούν οι επενδυτές και δεν βρεθούν άλλοι και με δεδομένο ότι την επόμενη διετία η τράπεζα θα χρειαστεί κεφάλαια, τότε θα πρέπει να τα βάλει ο μεγαλομέτοχός της, το ελληνικό Δημόσιο. Αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση.

Κατά την εξέταση της πρότασης των αμερικανών επενδυτών παρενέβη ο Αλέξης Τσίπρας. «Πολιτικαντισμός» ακραίου ύφους στη Βουλή. Αλλά κάπου στοχεύει. «Μην τολμήσετε» είπε στην κυβέρνηση να κάνετε το χατίρι των μετόχων στην Τράπεζα Πειραιώς και να μην πληρώσουν σε μετρητά τους οφειλόμενους τόκους. Λες και τους τόκους ή τα 2 δισ. θα τα πληρώσουν οι μέτοχοι. Η τράπεζα είναι υπόλογη και αν δεν το κάνει θα έχει πρόβλημα. Αλλά αυτό δεν θα το κρίνει ο κ. Τσίπρας. Θα το αποφασίσει – και ευτυχώς – η εποπτική Αρχή στην Φρανκφούρτη, ο περίφημος SSM, στις 12 Νοεμβρίου. Τότε θα κρίνει εάν πρέπει να μετατραπούν τα 2 δισ. σε μετοχές της τράπεζας. Εάν συμβεί αυτό, το ποσοστό του κράτους θα αυξηθεί στο 60% του μετοχικού κεφαλαίου και το διαδικαστικό πρόβλημα θα έχει λυθεί.

Τότε θα ανοίξει ο δρόμος για την επανιδιωτικοποίησή της. Την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου από τους ιδιώτες μετόχους. Αυτό θέλει να αποφύγει ο κ. Τσίπρας. Να φύγει από τον κρατικό εναγκαλισμό μια τράπεζα. Η αλήθεια είναι ότι πολλοί – όχι μόνο ο κ. Τσίπρας – καλόβλεπαν κρατικοποίηση τράπεζας ή τραπεζών το επόμενο διάστημα. Ιδρύματα που θα χρησιμοποιούνταν κατά το… πολιτικό δοκούν και τώρα διαψεύδονται.