Δυσπιστία{CR}

Η πρόταση δυσπιστίας του Αλ. Τσίπρα κατά του Χρ. Σταϊκούρα δεν έγινε ιδιαίτερα κατανοητή κι απεδείχθη μάλλον χωρίς ιδιαίτερη σημασία.

Λογικό. Τι ενθουσιασμό μπορεί να προκαλέσει στην παρούσα συγκυρία μια κοινοβουλευτική διαδικασία αποδοκιμασίας ενός υπουργού για ένα δυσνόητο νομοσχέδιο;

Υποψιάζομαι πως και οι φανατικότεροι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ δύσκολα μπορούν να το εξηγήσουν.

Αντιλαμβάνομαι ότι η αξιωματική αντιπολίτευση είχε ανάγκη από μια ένεση ηθικού. Σε κλίμα πολιτικής αδυναμίας και εσωκομματικής ανακατωσούρας ήθελε προφανώς να υπενθυμίσει ότι υπάρχει.

Απολύτως θεμιτό. Αλλά και τελικά αδιάφορο. Η μέθοδος με την οποία επιλέγει ο ΣΥΡΙΖΑ να θυμίζει την ύπαρξή του είναι μάλλον χειρότερη κι από τη σιωπή.

Διότι στην πολιτική τα πράγματα είναι τελικά απλά.

Υπάρχει μια αντιπολίτευση που στηρίζεται στη λογική.

Δεν θα είχα, για παράδειγμα, καμία δυσκολία να συζητήσω αν η κυβέρνηση σχεδόν αβασάνιστα ενδίδει σε επιχειρήματα των τραπεζών. Κοινώς, αν μάλλον εύκολα υιοθετεί τη λογική τους κι ενδεχομένως τους χαρίζεται σε κάποιες περιπτώσεις.

Μια τέτοια κριτική θα ήταν εύλογη.

Υπάρχει όμως και μια αντιπολίτευση που αβαντάρει την αρλούμπα.

Είναι εκείνη που γίνεται, ας πούμε, για τα ελληνοτουρκικά, και μάλιστα από ανθρώπους που δύσκολα αντιλαμβάνονται τι γίνεται κι ούτε έχουν σαφή εικόνα τι πρέπει να γίνει.

Τη στιγμή μάλιστα που σε διπλωματικό επίπεδο η σημερινή κυβέρνηση επιδίδεται σε μια μάλλον αυτονόητη προσπάθεια ισορροπίας μεταξύ του ενδοτισμού κάποιων και του τυχοδιωκτισμού κάποιων άλλων.

Τι να της προσάψεις; Και, κυρίως, ποιοι να της το προσάψουν;

Κακά τα ψέματα, η πολιτεία της χθεσινής κυβέρνησης είναι εκείνη που αμφισβητεί την κριτική της σημερινής αντιπολίτευσης.

Κι αυτό είναι ένα σοβαρό πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ που φάνηκε και κατά το τριήμερο της δυσπιστίας.

Είτε λοιπόν θα πάρει αποστάσεις από το κυβερνητικό παρελθόν του. Είτε θα πάρει αποστάσεις από το αντιπολιτευτικό παρόν.

Ευτυχώς ή δυστυχώς, τρίτος δρόμος δεν είναι εύκολο να βρεθεί.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο αρχηγός της αντιπολίτευσης επιδόθηκε χθες (και κυρίως) σε μια προσπάθεια υπεράσπισης της πολιτικής του για το ιδιωτικό χρέος, τον νόμο Φλαμπουράρη ή τους πλειστηριασμούς προκειμένου να στηρίξει την κριτική του στη σημερινή κυβέρνηση.

Σε σημείο που στο τέλος είχαμε ξεχάσει ποιος έκανε πρόταση δυσπιστίας, σε ποιον και γιατί.

Τι αντιπολίτευση όμως μπορεί να κάνει κάποιος όταν κάθε φράση κριτικής συνοδεύεται και από μια απολογία για τα πεπραγμένα του;

Είναι εγκλωβισμένος ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα, θα μου πείτε. Σύμφωνοι. Αλλά κάποια στιγμή πρέπει να απεγκλωβιστεί.

Αν θέλει να κοιτάξει το μέλλον.