Flexibility…

Πέρα από τις επιφανειακές ή σκοπίμως υπερβολικές αντιδράσεις, που παραπέμπουν στο παιδικό παιχνίδι «σας πήραμε, σας πήραμε φλουρί κωνσταντινάτο, μας πήρατε, μας πήρατε βαρέλι δίχως πάτο», το φαινόμενο των «μεταγραφών» ή μετακινήσεων στον χώρο της πολιτικής δεν αποτελεί ούτε πρωτόγνωρο ούτε σπάνιο αλλά ούτε και αδιάφορο γεγονός, καθώς πάντοτε πυροδοτεί έναν κύκλο αντιπαραθέσεων μεταξύ υπερθεματιστών και αντιδρώντων. Πρόκειται πρωτίστως για μια μάχη συμβολισμών και εντυπώσεων.

Από τη μία, τονίζεται η αξία του μετακινούμενου πολιτικού που τολμά να υπερβεί τα κομματικά σύνορα, το βάρος της απήχησής του στο εκλογικό σώμα και, φυσικά, η κυριαρχία του ηγέτη και του κόμματος που τον υποδέχεται, η ιδεολογική υπεροχή τους, αλλά και η ικανότητα να διευρύνουν την επιρροή τους. Από την άλλη, επιχειρείται η με κάθε τρόπο απαξίωση του πολιτικού σε όλα τα πεδία, προσωπικά, ηθικά και πολιτικά, αλλά και ο μηδενισμός της εκλογικής ανταπόκρισης. Η μανιέρα είναι γνωστή και η επιχειρηματολογία χιλιοειπωμένη. Δεν θα πρέπει ασφαλώς να ξεχνούμε και τις αντιδράσεις που προκαλούνται στο κόμμα υποδοχής καθώς κάποια στελέχη μπορεί να αισθάνονται τον κίνδυνο απομείωσης της δύναμής τους στην κομματική ή  κυβερνητική ιεραρχία, αλλά και μιας μερίδας οπαδών που δεν μπορούν μεμιάς να μετατραπούν σε υποστηρικτές του μέχρι πρότινος κομματικού αντιπάλου – ενίοτε και ιδιαιτέρως σκληρού – που πρέπει τώρα να χειροκροτούν ή να αποδεχθούν την κομματική του ανέλιξη.

Εν προκειμένω, από τη στιγμή που ο άλλοτε κυρίαρχος πόλος του ΠΑΣΟΚ συρρικνώθηκε δραματικά, είναι απολύτως αναμενόμενο ότι τόσο η ΝΔ που εκφράζει τον χώρο της Κεντροδεξιάς όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ που επιθυμεί να εκφράσει την Κεντροαριστερά διαγκωνίζονται για τον προσεταιρισμό στελεχών αλλά και ψηφοφόρων. Η στόχευση είναι και στρατηγική και κρίσιμη για την πολιτική κυριαρχία. Αυτό δεν είναι παράδοξο και ερμηνεύει ξεκάθαρα τις προσεγγίσεις περί «καλού» και «κακού» ΠΑΣΟΚ και από τις δύο πλευρές. Από την άλλη όμως, θα ήταν και λάθος μήνυμα να θεωρηθεί ότι υπάρχει μια στελεχική ελίτ που μονίμως ασκεί εξουσία…

Τα κόμματα εξουσίας στην Ελλάδα, και λόγω εκλογικού συστήματος, είναι πολυσυλλεκτικά και αρχηγικά και οι φωνές περί κομματικής καθαρότητας, αν επικρατούσαν, θα ακύρωναν τον σκοπό τους. Οι αρχηγοί τους, από την άλλη, ορίζουν το ύφος, τον τρόπο και τις προτεραιότητες των επιλογών τους στον ιδεολογικό χώρο που απευθύνονται. Οπως έχει αποδειχθεί στην πράξη, εκείνοι καθορίζουν την ελκυστικότητα και το εύρος του ακροατηρίου τους. Ιδιαίτερα σε μια εποχή όπου ενώ οι διαχωρισμοί του χθες υποχωρούν, νέοι, πιο οξείς, αναδύονται σε κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο και τα κόμματα είτε δεν τα κατανοούν επαρκώς είτε δεν μπορούν να εκφράσουν τους νέους συσχετισμούς.

Εν ολίγοις η πολιτική δεν είναι μια κυνική άσκηση εξουσίας που αγνοεί το περιβάλλον. Οι αρχές, η ικανότητα και οι διαδρομές των πολιτικών έχουν αξία και σημασία όταν συστοιχίζονται με τα κοινωνικά ζητούμενα. Το ιδεολογικό, αξιακό και ηθικό πρόσημο δεν αφορά μόνο κάποιους αμετανόητα ρομαντικούς, είναι το νέο ζητούμενο. Η υποεκπροσώπηση των πολιτών δεν αντιμετωπίζεται μόνο με μετακινήσεις πολιτικών προσώπων αλλά με ενσυναίσθηση και ανεύρεση απαντήσεων. Κι αυτή είναι η μεγάλη άσκηση. Γιατί η φράση «ο έξυπνος αλλάζει γνώμη, ο ανόητος ποτέ» αφορά και τους ψηφοφόρους.

Ο Γρηγόρης Τσιμογιάννης είναι σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας στην Precise Strategy