Πολιτική ατιμωρησία

Είχε συμβεί  και στη Γαλλία κάτι αντίστοιχο με αυτό που επιχείρησε ο ηγέτης των νεοναζί, δηλαδή να εκτελεί η κυρία πολιτικού τα συζυγικά της καθήκοντα με έξοδα των φορολογουμένων: ο   πρώην πρωθυπουργός Φρανσουά Φιγιόν είχε προσλάβει τη σύζυγό του να εργάζεται, υποτίθεται, στο πολιτικό του γραφείο. Και το πλήρωσε ακριβά: όχι μόνο στη δίκη που έγινε το ζεύγος καταδικάστηκε σε ποινές φυλάκισης (η κυρία σε τρία χρόνια με αναστολή και ο κύριος  σε πέντε, από τα οποία τα δύο χωρίς αναστολή) και σε πρόστιμα σχεδόν 2.000.000 ευρώ – αλλά καταστράφηκε πλήρως η πολιτική καριέρα του Φρανσουά Φιγιόν,  ο οποίος το 2017 ήταν ο υποψήφιος των συντηρητικών για την προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας: του επιβλήθηκε και δεκαετής απαγόρευση εκλογής σε οποιοδήποτε δημόσιο αξίωμα.

Ο Φιγιόν είχε διατελέσει συνεχώς, σε όλη τη διάρκεια της θητείας του, πρωθυπουργός του Νικολά Σαρκοζί (2012-17), αλλά μετά συγκρούστηκε μαζί του, κέρδισε  στις κομματικές προκριματικές εκλογές το πρώην αφεντικό του και ορίστηκε αυτός υποψήφιος πρόεδρος Δημοκρατίας -τότε ξέσπασε το σκάνδαλο για την αργομισθία της συζύγου, που προφανώς ήταν ξεκαθάρισμα πολιτικών λογαριασμών. Δε αποσύρθηκε, παρέμεινε υποψήφιος απέναντι στον Εμανουέλ Μακρόν και στην Μαρίν Λεπέν, ήρθε τρίτος, και φέτος το καλοκαίρι καταδικάστηκε στις ποινές που ανέφερα. Γιατί αποδείχθηκε ότι η κυρία Φιγιόν δεν προσέφερε καμιά απολύτως υπηρεσία αλλά απλώς εισέπραττε παχυλό μισθό.

Εδώ, δεν υπάρχει ούτε τιμωρία ούτε αισχύνη ούτε φιλότιμο – και ας περηφανευόμαστε ότι η λέξη υπάρχει μόνο στη γλώσσα μας: ο Χρήστος Σαρτζετάκης είναι το πρώτο (διάσημο) δημόσιο πρόσωπο που γνωρίζουμε ότι απέσπασε τη σύζυγό του από την υπηρεσία στην οποία ανήκε για να «εργάζεται» μαζί του. Έχουν γίνει γνωστές αρκετές περιπτώσεις βολέματος συγγενών (Βύρων Πολύδωρας, Νίκος Νικολόπουλος, Φίλιππος Πετσάλνικος, …)  και προφανώς υπάρχουν εκατοντάδες άλλες που αγνοούμε. Γνωστό είναι επίσης, ότι υπάρχουν συγγενείς που «εργάζονται» ως κομματικά στελέχη -αμείβονται  και αυτοί μέσω της κρατικής επιχορήγησης  από τους φορολογουμένους. Ας προσθέσουμε και το φαινόμενο κυριών που η επαγγελματική σταδιοδρομία τους επιταχύνθηκε τρομερά μόλις οι άντρες τους έγιναν πρωθυπουργοί (Κώστας Καραμανλής, Αλέξης Τσίπρας). Αντιστρόφως, υπήρξε υπερευαίσθητος πρωθυπουργός της Γαλλίας, ο Πιερ Μπερεγκοβουά, που αυτοκτόνησε όταν κατηγορήθηκε ότι επιχειρηματίας φίλος του τον δάνεισε ατόκως μεγάλο ποσό για να αγοράσει σπίτι.

Παντού υπάρχει το φαινόμενο πολιτικοί να χρηματίζονται και να βολεύουν συγγενείς και φίλους. Το θέμα είναι ότι μόνο σε ορισμένες χώρες τιμωρούνται – στις υπόλοιπες, οι επωφελείς πρακτικές διαιωνίζονται σιωπηρά ώστε να βολεύονται όλοι, ανεξαρτήτως χρώματος και κόμματος.