Το δίδαγμα της RBG

Πολλοί θα αναρωτήθηκαν τις προηγούμενες μέρες γιατί τα ΜΜΕ και πολίτες όλου του κόσμου, ασχολήθηκαν τόσο πολύ με τον θάνατο της Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπεργκ. Αυτό συνέβη είτε γιατί ελάχιστα είχε αναφερθεί στον ελληνικό Τύπο ως τώρα είτε επειδή θεωρούν πως δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερα ριζοσπαστικό να θαυμάσει κανείς σε μια δικαστή του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ.

Ομως η Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπεργκ δεν ήταν μια απλή δικαστής. Αυτή η μικροσκοπική γυναίκα, Εβραία και κόρη μεταναστών, έγινε είδωλο εκατομμυρίων κοριτσιών σε όλο τον κόσμο γιατί κατάφερε με πολλή δουλειά και επιμονή, κόντρα σε όλα τα στερεότυπα της εποχής της για τις γυναίκες, να φτάσει στο ανώτατο επίπεδο της καριέρας που ακολούθησε. Και το πέτυχε αυτό εργαζόμενη σκληρά για τον μεγάλο σκοπό της ισότητας. Από κάθε θέση που υπηρέτησε, από δικηγόρος της ACLU ως το Ανώτατο Δικαστήριο, δίκασε κορυφαίες υποθέσεις που αφορούσαν τη μισθολογική ανισότητα, τις διακρίσεις εις βάρος γυναικών αξιωματικών του στρατού, τα δικαιώματα ψυχικά νοσούντων, τις αμβλώσεις, την κοινωνική ασφάλιση και την αντισύλληψη, τα LGBTQI δικαιώματα και πολλά άλλα που άλλαξαν πρακτικά τις ζωές εκατομμύρια ανθρώπων στη χώρα της και ενέπνευσαν ακόμη περισσότερους σε όλο τον κόσμο. Εκανε λάθη; Σίγουρα. Ομως πάλεψε για όσα πίστευε, ακόμη και ως μειοψηφία στο δικαστικό σώμα, απέναντι στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα στις ΗΠΑ του Τραμπ, απέναντι σε προσωπικές δυσκολίες όπως οι καρκίνοι που πολέμησε με αξιοθαύμαστη αντοχή.

Ενας βασικός λόγος όμως που ήταν ξεχωριστή ήταν γιατί δεν έπαψε να χρησιμοποιεί τη θέση της και τον δημόσιο λόγο της για να δώσει στους ανθρώπους κουράγιο να διεκδικήσουν μια καλύτερη ζωή. «Τα δικαστήρια ακολουθούν τα κοινωνικά ρεύματα», είπε, «έτσι έγινε με τα πολιτικά δικαιώματα, έτσι γίνεται με το γυναικείο και το LGBTQΙ κίνημα. Οι διακρίσεις αυξάνονταν όσο καιρό ήταν κλεισμένοι οι άνθρωποι στις ντουλάπες τους. Η αλλαγή ήρθε μόνο όταν βγήκαν και είπαν ότι είναι περήφανοι γι’αυτό που είναι».

Ακούγεται απλό αλλά δεν είναι. Σε έναν κόσμο που μοιάζει να οπισθοχωρεί συνεχώς, που η ευπρέπεια και ο σεβασμός στη αξιοπρέπεια του ανθρώπου καταδικάζεται «πολιτική ορθότητα», υπάρχει άραγε τίποτα πιο επαναστατικό από το να σου λένε να διεκδικείς να ζεις ελεύθερα και ισότιμα ως ο αυθεντικός εαυτός σου;