Το Empire τα τελευταία 30 χρόνια

(*Μετράει ο Μπραντ Πιτ;

Οι μελιτζάνες;

Το μαύρο τσάι;

Το μέλι Θάσου;

Γιατί αν όχι, δύσκολα

θα βρω φετίχ της προκοπής…)

Είχα μανία με τα παπούτσια όταν ήμουν νέα, ένα σκασμό ζευγάρια κάθε είδους – αλλά μου πέρασε. Ηδη μαράθηκε μετά την πρώτη εγκυμοσύνη, και στη δεύτερη εγκυμοσύνη, που ήμουν και οκτακοσίων ετών, εξαφανίστηκε εντελώς ως φετίχ. Δεν έχω αμάξι, μηχανάκι ή παπί. Ενα ποδήλατο, που μου χάρισε η Ολγα Μαλέα, και το κυκλοφορώ τα καλοκαίρια στη Θάσο με μανία. Τόση μανία, που άμα το δει η Ολγα μπορεί να μην το αναγνωρίσει. Το λάπτοπ μου είναι αρχαίο, πατάει την ίδια λέξη πολλές φορές φορές φορές. Αλλες φορές στα καλά καθούμενα ενώ γράφω, αρχίζει να τρέχει ο κέρσορας πάνω κάτω στην οθόνη σαν αφιονισμένος.

Ψάχνοντας κάτι που να έμεινε ίδιο τα τελευταία ας πούμε 30 χρόνια… βρήκα ένα περιοδικό: εγγλέζικο, κινηματογραφικό, εναλλακτικό κάποτε αλλά όχι πια, παρόλο που κρατάει συνεργάτες με περίεργη οπτική και προβάλλει (σε μικρά κείμενα) περίεργες ταινίες.

Λέγεται Empire, και το αγοράζω χωρίς διακοπή από τoν Μάιο του ’89, που κυκλοφόρησε. Τα πρώτα τεύχη χάθηκαν σε κάποια μετακόμιση, τα έκλαψα, αλλά λίγο – μετά έβγαλε έξτρα τεύχος το Empire με θέμα τα ’80ς και ξέχασα τα χαμένα τεύχη. Σίγουρα έχω ένα ζήτημα με τα περιοδικά, αγόραζαν οι γονείς μας Ρομάντσο,

Γυναίκα, Επίκαιρα, Ιστορία και Ταχυδρόμο όταν ήμουν μικρή, το Life μαζί με κάποια ακόμα εγγλέζικα, κι από ταξίδια η μαμά έφερνε γαλλικά Marie Claire. Νομίζω ότι έμαθα Γαλλικά και Εγγλέζικα για να μπορώ να διαβάζω περιοδικά.

Περιοδικά. Στα ’80ς έπαθα ένα φιτ με περιοδικά κόμικς, εκτός από Βαβέλ δηλαδή και ό,τι άλλο ελληνικό κυκλοφορούσε, ήμουν συνδρομήτρια στο αμερικάνικο Heavy Metal και στο αντίστοιχο γαλλικό Metal Hurlant για δεκαπέντε χρόνια: δεν έχουν σχέση με μουσική, είναι περιοδικά κόμιξ, έπαψα να τα αγοράζω μέσα στα ΄90ς, έχω κρατήσει μερικά τεύχη. Δεν σκάω και πολύ αν χαθούν, βραχούν ή καταστραφούν μερικές ντάνες με περιοδικά, έχω άλλες. Ο παππούς μας έλεγε «Ζιαν μαλινά, γιοκ καφανά» («η ζημιά να είναι στα πράγματα και όχι στην κεφάλα σου»), εννοώντας ότι τα υλικά πράγματα δεν έχουν σημασία, και πολύ θα ήθελα να μην ήμουν δεμένη με την ύλη, αλλά μάλλον είμαι – έχω ένα σκασμό πράγματα, ντιπ υλικά. Τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει να μου τη σπάνε και προσπαθώ να ξεφορτώνομαι πραμάτεια, χαρίζω και πετάω με τρέλα, όχι πάντοτε με επιτυχία (μου τα δίνουν πίσω ή μου χαρίζουν άλλα).

Πάμε στο Empire. Μια φορά τον μήνα κατεβαίνω στο Σύνταγμα και το ψάχνω στα περίπτερα, κι ενθουσιάζομαι όταν το πιάνω στα χέρια μου: έχει εξώφυλλα για ταινίες που δεν θα δω, που δεν προβάλλονται στην Ελλάδα ή που δεν με κόφτουν, αλλά ΜΕΣΑ είναι ο χαμός. Συνεντεύξεις από σκηνοθέτες, ηθοποιούς, μοντέρ, μουσικούς, τεχνικούς του σινεμά και της τηλεόρασης, άρθρα για νέες σειρές και νέα τεχνικά επιτεύγματα, κριτικές για ταινίες/σειρές, αστείες, εμπνευσμένες λεζάντες, ακόμα πιο εμπνευσμένες στήλες. Το πρώτο που διαβάζω είναι μια στήλη με τίτλο «Πόσο κάνει ένα μπουκάλι γάλα;» – κάνουν κουλές ερωτήσεις σε κάποιον σταρ κάθε φορά, και απαντάει όσο πιο έξυπνα μπορεί.

Συντροφιά. Χάρη στο Empire, είδα ταινίες που πίστευα ότι δεν με αφορούν, π.χ. superhero movies, που τελικά είναι ΤΕΛΕΙΕΣ. Το πήρα μαζί μου σε δύσκολα ταξίδια, και το διάβαζα με οικονομία, σελίδα – σελίδα, για να μου κρατήσει όσες μέρες χρειαζόταν. Εχω τα τελευταία 3-4 τεύχη πάντα στο πάτωμα δίπλα στο κρεβάτι μου, και διαβάζω από ένα άρθρο ή μια συνέντευξη πριν κοιμηθώ. Διαβάζω τα γράμματα αναγνωστών, την τελευταία σελίδα με τις «διαλεχτές σκηνές», με μια σκηνή ταινίας που προτείνει κάθε φορά άλλος σταρ, σκηνοθέτης, οπερατέρ, τεχνικός κ.λπ. Αγχώνομαι όταν καθυστερεί ένα τεύχος – ναι, κάποτε έγινα συνδρομήτρια, αλλά αργούσε πολύ το ταχυδρομείο και λύσσαγα. Τέλος πάντων ορίστε, βρήκαμε το φετίχ μου: κάτι εφήμερο, που έχει να κάνει με τις διεθνείς σόου μπίζνες, με ενδιαφέρει από εξώφυλλο ως οπισθόφυλλο, μου μαθαίνει πράγματα κάθε μήνα, και έχει πλάκα.

Η Μανίνα Ζουμπουλάκη είναι συγγραφέας, δημοσιογράφος

Το τελευταίο μου βιβλίο «Μη φοβάσαι» είναι το τρίτο της Τριλογίας της Αθήνας, διαβάζεται ανεξάρτητα, σε περίπτωση που δεν πετύχατε τα 2 προηγούμενα («Κάτι μου κρύβεις», «Ακουσέ με», εκδόσεις Παπαδόπουλος όπως και το «Μη φοβάσαι»). Είναι μυθιστόρημα σύγχρονο, εκτυλίσσεται στην Αθήνα, η ηρωίδα έχει μανία με την Ιστορία, τη Μυθολογία και την Αθήνα.