Κλειδαρότρυπα

Κάθε νέα ανάρτηση για τον  σκοτεινό πρωταγωνιστή του Big Brother ήταν λεκτικά οξύτερη και πιο θυμωμένη από την προηγούμενη. Ο ορισμός ενός σίγουρου και κοινής παραδοχής άκρου, «διασώζει» τα ενδιάμεσα άκρα, καθιστά πιο αόρατες τις συνηθισμένες, καθημερινές ακρότητες. Το τελικό και ευδιάκριτο κακό (αυτός που το εκστομίζει ή το πράττει), περιθάλπει το διάσπαρτο, μη ευδιάκριτο, το «μέτριο» κακό. Ετσι ο κακός παίκτης, αναλαμβάνει και ολόκληρο το μερίδιο της αμαρτίας. Αν δε αποβληθεί, εκκαθαρίζεται και το πολιτιστικό τοπίο από τα «αίσχη του» και οι θεατές απαλλάσσονται από τις  «ενοχές» τους.

Οι μετρήσεις τηλεθέασης, όμως, δείχνουν ότι o reality show λόγος, η αισθητική, η μορφή δικαίου (και η αισθητική είναι πλευρά του δικαίου), εγκρίνεται, επικυρώνεται. Οσο υβρίζεται ο πρωταγωνιστής, τόσο μεγαλώνει η πείνα ενός μεγάλου τμήματος του κοινού για το θέαμα. Ο  reality show, άπρακτος, περιπλανόμενος, αμοντάριστος πόλεμος του τίποτα, του ασήμαντου, είναι τρόπος με τον οποίο ιεραρχεί  τον ψυχαγωγικό του χρόνο το κοινό.

Οι παραλληλισμοί που γίνονται σε πολλά κριτικά κείμενα, με το πολιτιστικό υπόστρωμα και τα χαρακτηριστικά των δολοφόνων της Τοπαλούδη, του Γιακουμάκη κ.λπ., είναι ακριβείς και συγχρόνως ανακριβείς. Γιατί, μια γενική κοινωνική αναισθησία, δημιουργεί το πέπλο προστασίας στην τερατωδία, την επιτρέπει, την αναθερμαίνει. Πριν από τον δομικά βίαιο τύπο ή πριν από τη δολοφονική πράξη υπάρχει ο κοινωνικός διπλασιασμός τους, η κοινωνική προ-αποδοχή. Η σκοτεινή έλξη μεγάλου τμήματος του κοινού, για το ασήμαντο, είναι σίγουρο ότι δημιουργεί και τους πρωταγωνιστές, τους εκφραστές της βίαιης τιποτολογίας.

Η προβολή της ψευδο-ιδιωτικότητας από τα  reality, εγκαθιστά την πιο ακραία μορφή ναρκισσισμού. Την ασημαντοκρατία. Αυτή, εξ ορισμού, είναι άκρο.

Υπάρχει, μια ενδιαφέρουσα αν και μη λειτουργική εκδοχή της «δημοσιοποιούμενης   ιδιωτικότητας». Ο αμερικανός αρχιτέκτονας Φίλιπ Τζόνσον, το 1949, σχεδίασε και έκτισε το γυάλινο σπίτι του στο δάσος. Πρότεινε την αρχιτεκτονική άρση των δύο ζωνών: του ένοικου βίου και του δημόσιου βίου. Αργότερα, το 1953, ο Τζέιμς Σπέγιερ δημιούργησε το δικό του γυάλινο σπίτι. Σχετικά πρόσφατα το  αρχιτεκτονικό γραφείο Karasawa, δημιούργησε το δικό του διαφανές οίκημα, πέντε επιπέδων, στην Ιαπωνία. Οι χρήστες του οίκου δεν κρύβουν την ένοικο πράξη. Την προβάλουν, τη μετατρέπουν σε παράσταση. Ο δημόσιος χώρος είναι το κοίλον, ο οίκος γίνεται η ορχήστρα, σκηνή.

Αυτή η χωρική συνθήκη και ο δημοσιοποιούμενος ιδιωτικός βίος  (όπως και η ανεστραμμένη εκδοχή  της αυστηρής ιδιωτικότητας), έχουν αποσυντεθεί ήδη και οριστικά, από τα social, όπου παρασυρμένοι και νάρκισσοι επιδεικνύουν, τη κάθε ηλιθιότητα, κτηνωδία, φονική κουλτούρα σε ένα κοινό που τα παραγγέλνει. Η «φυσική», απελέκητη γλώσσα, οι μπρουτάλ τρόποι και οι τιποτένιες, μικρές εκδοχές της καθημερινότητας, στοιχειοθετούν αυτό που θέλει ένα ισχυρό κοινωνικό ρεύμα.

Δεν πρόκειται για την αποκάλυψη του ένοικου βίου, αλλά για τη συντεταγμένη τοποθέτηση του κοινού, στην κλειδαρότρυπα.

Εχουμε ομόκεντρους κύκλους,  προβολής της ιδιωτικότητας και της τιποτολογίας. Ο παίκτης του reality, απλώς ήταν ένα σκέλος αυτής της μαζικής εξαχρείωσης.