Η κατάληψη των Μικρών Ιμίων

Αναφέρθηκα στο μέσον της εβδομάδας στα Ιμια και στην άθλια σπέκουλα που κάνει έκτοτε, σχεδόν 25 χρόνια μετά, ένας εσμός ακροδεξιών και νεοφασιστών περί δήθεν προδοσίας από μέρους της τότε κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, υπό τον Κώστα Σημίτη. Η άθλια όσο και ανιστόρητη κατηγορία βασίζεται στο γεγονός ότι η κυβέρνηση αποδέχθηκε τη διαμεσολάβηση των Αμερικανών που διαμήνυσαν και στις δύο πλευρές «no ships, no troops, no flags» στα Ιμια και κάπως έτσι αποφεύχθηκε μια δραματική πολεμική αναμέτρηση στο παρά ένα. Πράγμα που οδήγησε την επομένη της λήξης της κρίσεως τον Κ. Σημίτη να ευχαριστήσει τους Αμερικανούς για την ευεργετική παρέμβασή τους, προς αποτροπή μιας αιματοχυσίας. Φίλος από τα παλιά μού υπενθύμισε κάτι ακόμα, χθες, αναφορικά με τη νύχτα της 31ης Ιανουαρίου 1996, κάτι που οι ελληναράδες σκοπίμως αποσιωπούν: πως η αμερικανική παρέμβαση απέτρεψε την κατάληψη ελληνικού εδάφους από τους Τούρκους.

Ξέχασα λοιπόν, και μου το υπενθύμισε ο φίλος μου, ότι εκείνο το βράδυ οι δικοί μας… «τουρκοφάγοι» στρατηγοί είχαν μεν μεριμνήσει για την αποστολή κομάντος στη μεγαλύτερη νησίδα του συμπλέγματος των Ιμίων, αλλά είχαν αφήσει εντελώς αφύλακτη τη δυτική και μικρότερη νησίδα, εκτιμώντας λανθασμένα ότι δεν θα ενδιέφερε τους Τούρκους. Οι άλλοι όμως, πονηρά λειτουργώντας, έστειλαν κομάντος και κατέλαβαν τα μικρά Ιμια, και κάπως έτσι βρεθήκαμε στο αδιέξοδο να έχουμε στρατό στα μεγάλα Ιμια αλλά στα μικρά να είναι εγκατεστημένοι τούρκοι κομάντος. Και ήταν η αμερικανική παρέμβαση που απέτρεψε μια τουρκική κατοχή στη βραχονησίδα.

Αυτά, για να ξέρουμε τι λέμε, και για να βγάλουν επιτέλους τον σκασμό τα φασιστοειδή κάθε είδους, που ντυμένα με χάρη, με τη χλαμύδα του ελληναρά υπερπατριώτη, αποπατούν στην ιστορική αλήθεια…

Διάλογος

Κι όμως, υπάρχει έλληνας πολιτικός ο οποίος διαθέτει εξαιρετικές σχέσεις σε προσωπικό επίπεδο με τον τούρκο ηγέτη Ταγίπ Ερντογάν. Και μάλιστα είναι μια σχέση η οποία σφυρηλατήθηκε σε μια πολύ δύσκολη περίοδο για τον τούρκο πρόεδρο – την εποχή που είχε φυλακιστεί διότι είχε κατηγορηθεί ότι προωθούσε τον εξισλαμισμό της Τουρκίας. Ο άνθρωπος έχει ονοματεπώνυμο, ονομάζεται Δημήτρης Αβραμόπουλος, είχε γνωριστεί με τον Ερντογάν την περίοδο που εκείνος ήταν δήμαρχος Αθηναίων και ο άλλος δήμαρχος Κωνσταντινούπολης, και η σχέση αυτή, όπως προανέφερα, σφυρηλατήθηκε την εποχή που ο Ερντογάν βρισκόταν στη φυλακή, στην οποία κάποια φορά ο Αβραμόπουλος τον επισκέφθηκε για να του εκφράσει τη συμπαράστασή του. Αργότερα που ο Αβραμόπουλος έγινε κομισάριος μεταξύ άλλων και για το Μεταναστευτικό, είχαν καλή συνεργασία επίσης. Τώρα; Αγνοώ. Και αν ανέφερα όσα ανέφερα είναι γιατί ακόμα και σε περιόδους όπου το θερμόμετρο ανάμεσα σε δύο αντιπάλους χτυπάει κόκκινο, δεν είναι κακό να υπάρχει κάποιος που να μπορεί να μιλάει και με τους δύο. Νομίζω…

Ρεαλισμός

Εκείνο όμως που δεν έχει ειπωθεί ούτε από εμάς ούτε από εκείνους, τους απέναντι, είναι ότι αυτό για το οποίο γίνεται ο κακός χαμός, όταν έρθει με το καλό στην επιφάνεια, διότι τώρα υποτίθεται πως βρίσκεται κάτω από τον βυθό της θάλασσας, πιθανότατα να είναι ξεπερασμένο και ως εκ τούτου άχρηστο. Αναφέρομαι στο γεγονός ότι η ανθρωπότητα ξανοίγεται σε άλλες πηγές ενέργειας, πιο φιλικές προς το περιβάλλον και λιγότερο ακριβές. Ηδη άρχισε η ηλεκτροκίνηση των αυτοκινήτων. Σε λίγο καιρό το υδρογόνο θα κινεί αεροπλάνα και πλοία. Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας θα τροφοδοτούν με ρεύμα τη βιομηχανία και τις κατοικίες. Κι εμείς τώρα «σκοτωνόμαστε» με τους Τούρκους, και οι Τούρκοι με όλους τους υπολοίπους, για το ποιος θα ανιχνεύσει πρώτος και εν συνεχεία θα εξορύξει κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Αλλά ακόμα και αν σήμερα, τώρα, είχε εντοπιστεί ένα σοβαρό κοίτασμα, μετά θα έμπαιναν στο τραπέζι άλλα στοιχεία: Πόσο είναι το κοίτασμα αυτό, πόσο θα κοστίσει η εξόρυξή του και αν η σχέση κόστους-οφέλους συμφέρει για την εξόρυξη. Η οποία εξόρυξη αν ξεκινούσε την άλλη εβδομάδα, ας πούμε τη Δευτέρα που μας έρχεται – λέμε τώρα -, η όλη διαδικασία θα ήθελε δέκα με δεκαπέντε χρόνια για να αποδώσει. Μπορεί και είκοσι. Αναλόγως του βάθους του κοιτάσματος. Αλλά στο μεταξύ θα έχουμε πληρώσει κι εμείς – και οι απέναντι – τα κέρατά μας σε εξοπλισμούς και πολεμικές προετοιμασίες. Συνέλθετε, αυτό μόνο έχω να πω. Και προς τις δύο πλευρές, γιατί εγώ δεν κάνω εκ προοιμίου κανένα καλό. Και βεβαίως, και πολύ περισσότερο, κακό!

Αρχηγικός «ανασχηματισμός»

Τον είδαμε τον «ανασχηματισμό» του κ. Τσίπρα στον κομματικό και κοινοβουλευτικό μηχανισμό του κόμματος. Και δεν προτίθεμαι να σχολιάσω τίποτε πέραν του γεγονότος ότι οι αλλαγές που επιχείρησε φέρουν την προσωπική του σφραγίδα. Είναι οι αλλαγές ενός αρχηγού. Ενός αρχηγού που δεν συμβουλεύεται κανέναν, ακούει πολλούς και διάφορους, συνθέτει και αποφασίζει. Από την άλλη βέβαια, δεν πρέπει να διαφεύγει κανενός ότι αν κάνεις μόνος σου οτιδήποτε, αναδέχεσαι αυτομάτως και την επιτυχία ή την αποτυχία του εγχειρήματος. Επίσης κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο «ανασχηματισμός» διά χειρός Τσίπρα αποδεικνύει πέραν πάσης αμφισβητήσεως πλέον ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο Τσίπρας και ότι χωρίς αυτόν δεν θα ήταν τίποτε περισσότερο από ένα κόμμα που θα πάλευε να απαγκιστρωθεί από το θνησιγενές 3%. Τώρα όντως αναγνώρισε και αυτός εκείνο που όλοι οι υπόλοιποι βλέπαμε αλλά αρνιόταν να το παραδεχθεί.

(Τα θερμά μου συλλυπητήρια, παρεμπιπτόντως, στον ολοκληρωτικά κατεστραμμένο Πάνο Σκουρλέτη, που αγωνιζόταν για ένα αριστερό μη αρχηγικό κόμμα…)

Επιβεβαίωση

Το δεύτερο που επιθυμώ να επισημάνω σε σχέση με τις αποφασιστικές κινήσεις Τσίπρα είναι ότι… με επιβεβαίωσε! Εγώ δεν έγραφα ότι οι αποφάσεις του θα σημάνουν το τέλος του εγχειρήματος της «Προοδευτικής Συμμαχίας» και ότι σύντομα, στον ανασχηματισμό του κόμματος, αυτό θα αποτυπωθεί; Λοιπόν ο αρχηγός Αλέξης ούτε γραμματέα έκανε τον Γιαννάκη τον Ραγκούση, τρόπον τινά «ηγέτη» των πασοκοφερμένων στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε κανένα σπουδαίο πόστο τού ανέθεσε. Τον έχρισε απλώς τρίτο κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο, μεταξύ των Σκουρλέτη και Τσακαλώτου, να έχει να ασχολείται με κάτι. Ούτε τη φίλη Μαριλίζα (Ξενογιαννακοπούλου) έκανε γραμματέα επίσης, παρά τις περί του αντιθέτου εισηγήσεις αρκετών εξ αυτών, καθώς μια τέτοια επιλογή θα έστελνε προς τα έξω το μήνυμα ότι η «Προοδευτική Συμμαχία» ζει, υπάρχει και αναπτύσσεται. Ολα ή σχεδόν όλα στο πλαίσιο του γκρουπούσκουλου του 3% τα έκανε, διότι πολύ απλά τους άλλους, τα λεγόμενα «ρετάλια του ΠΑΣΟΚ», τους χρησιμοποίησε για εκλογικούς λόγους. Είδε δε ότι δεν προσέφεραν τίποτε και αποφάσισε να τελειώνει μαζί τους. Τόσο απλά…

(Οι άλλοι, οι πασοκογενείς, έχουν πέσει να πεθάνουν. Του ζήτησαν συνάντηση πριν από τις αλλαγές, για να του εκφράσουν, λέει, την ανησυχία τους, αλλά δεν τους δέχθηκε. Θα τον κατηγορήσουμε γιατί το «πολεμοχαρές» αρχηγικό του προφίλ δεν δέχεται «ανησυχούντες» για θέσεις; Ελάτε τώρα. Επειτα, θα τους λυπηθούμε κι από πάνω; Ε, όχι. Ας πρόσεχαν πού πήγαιναν…)