Νομιμότητα

Η συγχώνευση της Εισαγγελίας Διαφθοράς και της Εισαγγελίας Οικονομικού Εγκλήματος που εξήγγειλε η κυβέρνηση αντιμετωπίζει μια νοσηρή κατάσταση.

Μια κατάσταση που δημιουργήθηκε στις αρχές της δεκαετίας 2010 με πίεση της τρόικας και παρά τις αντιδράσεις σοβαρών παραγόντων της Δικαιοσύνης.

Να πω εδώ ότι από ανοησία, ιδεοληψία ή προκατάληψη, η τρόικα είχε έλθει στην Ελλάδα με ατζέντα. Οχι να διορθώσει τα οικονομικά της χώρας που ήταν η δουλειά της. Αλλά να διορθώσει την Ελλάδα.

Νομίζω ότι ήταν αρχές του 2011 όταν ένα μέλος της μου εξήγησε πως το βασικό πρόβλημα της χώρας είναι η διαφθορά και φυσικά η διαπλοκή πολιτικής, επιχειρηματιών, τραπεζών και μέσων ενημέρωσης. Ακόμη δεν είχε προσγειωθεί στην Αθήνα και ήξερε ήδη το πρόβλημα της χώρας.

– Δηλαδή, τον ρώτησα, αν ήσασταν ΣΥΡΙΖΑ τι άλλο θα λέγατε;

Τυχαία ανέφερα τον ΣΥΡΙΖΑ που τότε ήταν απλώς ένα κόμμα του 3%-4% και ανακύκλωνε τέτοιες ανοησίες.

Θα πρέπει πάντως να είναι η πρώτη φορά παγκοσμίως που οι εκπρόσωποι του διεθνούς χρηματοοικονομικού συστήματος υιοθετούν ερμηνείες από το ιδεολογικό οπλοστάσιο της «αντισυστημικής» Αριστεράς.

Εκτοτε διασκέδαζα συχνά εξηγώντας σε έκπληκτους συνομιλητές μου ότι μόνο στην Ελλάδα μπορούν οι ελεγκτές του Μνημονίου κι οι αντιμνημονιακοί επικριτές τους να πιστεύουν τα ίδια πράγματα.

Στη συνέχεια διαπίστωσα ότι προσφιλής δραστηριότητα των ελεγκτών ήταν να ανακυκλώνουν πάσης φύσεως πληροφορίες, υποψίες ή κουτσομπολιά που γενναιόδωρα τους παρείχαν κάθε λογής επιχειρηματικοί παράγοντες, κυρίως εναντίον των ανταγωνιστών τους.

Και αυτοί τη διαφθορά πολεμούσαν – τη διαφθορά των άλλων!

Το αποτέλεσμα είναι ότι με τέτοιες εμμονές και τέτοιες βεβαιότητες η τρόικα κατάφερε το ακατόρθωτο: διέλυσε και το πολιτικό σύστημα και τράπεζες και επιχειρηματίες και μέσα ενημέρωσης.

Το αποτέλεσμα αυτό θα ήταν ασφαλώς ουρανόπεμπτο για μια εκτός συστήματος Αριστερά. Αλλά γιατί να το επιδιώκει και το διεθνές χρηματοοικονομικό σύστημα;

Ολοι νομίζω καταλαβαίνουμε γιατί. Δεν χρειάζεται να επεκταθώ περισσότερο.

Από τότε όμως η Δικαιοσύνη μπήκε στο πολιτικό, στο επιχειρηματικό και στο εκδοτικό παιχνίδι στο όνομα «του αγώνα κατά της διαφθοράς».

Και μετά φυσικά ήλθε ο «Ρασπούτιν». «Σαν έτοιμος από καιρό, σαν θαρραλέος» οργάνωσε και υπηρέτησε αυτή τη συνωμοτική αλλά πολιτικά (και επιχειρηματικά!) βολική λογική.

Είναι καλό λοιπόν που με το τέλος ενός παραδικαστικού παρακράτους τα πράγματα επανέρχονται εκεί που τα χρειάζονται οι δημοκρατίες.

Τα καθεστώτα δηλαδή όπου ο έλεγχος νομιμότητας δεν είναι εξόφληση λογαριασμών, ούτε πολιτική ατζέντα, ούτε άσκηση κοινωνικής μνησικακίας και ιδεολογικής βλακείας, ούτε υπόβαθρο εκβιασμών.

Είναι απλώς η διασφάλιση της νομιμότητας.