Πρόσωπα

Ο ανασχηματισμός της Κουμουνδούρου προαναγγέλλεται από τον Ιούλιο. Κάτι τα πολλά λεπτά αρνητικής δημοσιότητας του Νίκου Παππά εκείνη την περίοδο βέβαια, κάτι η καθυστέρηση στον κυβερνητικό ανασχηματισμό έφτασε Σεπτέμβριος. Οι αριστεροί συζητούν τις προτάσεις του αρχηγού μέρες τώρα, και το μόνο στο οποίο όλοι εμφανίζονται να συμφωνούν – ή έστω να αποφεύγουν να διαφωνήσουν – είναι η αναβάθμιση του Δημήτρη Τζανακόπουλου σε νούμερο 2 του ΣΥΡΙΖΑ. Οι φίλα προσκείμενοι κουβεντιάζουν και την προεδρική πρόθεση να ανατεθούν τα καθήκοντα του πορτ παρόλ στον Νάσο Ηλιόπουλο. Οι δυο αυτές τσιπρικές επιλογές πλασάρονται ως βουτιά στην επετηρίδα που θα περάσει το κόμμα στα χέρια της νεότερης γενιάς. Η ιδέα επί της αρχής είναι σωστή. Εξάλλου, κι η εμπειρία της κυβερνώσας Αριστεράς έχει αποδείξει ότι όποτε ο Τσίπρας έβγαλε στην πρώτη γραμμή φρέσκα πρόσωπα δεν έχασε επικοινωνιακά. Αρκούν όμως μερικά νέα – ηλικιακά, γιατί κομματικά έχουν γράψει τόσες εργατοώρες ώστε να θεωρούνται βετεράνοι της πολιτικής – στελέχη για να σταλεί το μήνυμα της ανανέωσης;

Υφος

Σε πρώτο επίπεδο μάλλον ναι. Σε δεύτερο, πάλι, πιθανότατα τα οφέλη θα αποδειχθούν πρόσκαιρα. Εκείνο που κρατά τον ΣΥΡΙΖΑ καθηλωμένο σε δημοσκοπικά ποσοστά χαμηλότερα της εκλογικής του επίδοσης δεν είναι η εικόνα των στελεχών του. Είναι το ύφος της πολιτικής αντιπαράθεσης που έχει καθιερώσει: η αγανάκτηση που εκφράζεται με το πολακικό ιδίωμα. Και παρότι ο Ηλιόπουλος δεν μιλά συνήθως τη συγκεκριμένη διάλεκτο, ο Τζανακόπουλος έχει δείξει να την κατέχει. Το βαθύτερο πρόβλημα φυσικά δεν είναι πως η επόμενη γενιά συριζαίων χρησιμοποιεί παλιά ρητορική – ή ότι αγνοεί τη βασική προϋπόθεση επιτυχίας αυτής της αντιπολιτευτικής τακτικής, το λευκό κυβερνητικό μητρώο. Είναι πως χρησιμοποιώντάς τη δείχνει να μην αντιλαμβάνεται την έλλειψη  – προς το παρόν – ακροατηρίου αγανακτισμένων. Ή, ακόμη χειρότερα, δείχνει να προσδοκά την πιο άσχημη εξέλιξη σε οικονομία και αγορά εργασίας ώστε οι ψηφοφόροι να αποκτήσουν τα αντανακλαστικά του 2012-2015. Τα πρόσωπα λοιπόν αλλάζουν, ο ΣΥΡΙΖΑ ωστόσο συνεχίζει να παραβλέπει ότι όποιος σπέρνει αγανάκτηση θα θερίσει εκλογικό θυμό κάποια στιγμή.