Ταξίδι μετά {LF}τον κορωνοϊό

Καλοκαίρι με τα όλα του. Αφόρητη ζέστη και ο κόσμος όπου φύγει φύγει. Ο κορωνοïός μας αποτρέλανε. Τα περισσότερα σπίτια με κλειστά τα παραθυρόφυλλα και μόνο τα κελαηδήματα των πουλιών σου θυμίζουν ότι και αυτά υπάρχουν, ζουν και μας διασκεδάζουν. Οσα έχουν απομείνει. Αφού τους καταλάβαμε τον ζωτικό τους χώρο. Προσπαθούν να βρουν κάποιο σκιερό μέρος στα μπαλκόνια. Παρατήρησα ότι δύο απ’ αυτά είχαν εντοπίσει έναν ελάχιστο χώρο πίσω από μια γλάστρα. Κρατούσαν στο στόμα τους ένα κλαράκι. Πήγαιναν στον μικρό χώρο που είχαν επιλέξει και τοποθετούσαν κάτω. Αραγε να έχουν γεννήσει κανένα μικρό ή να ετοιμάζονται; Αυτό συνεχίστηκε για τρεις μέρες. Ερχονταν, τοποθετούσαν τα κλαράκια και έφευγαν. Οπως έφευγα και εγώ. Χωρίς να ξέρω τι απέγινε με τη φωλιά.

Τώρα παρατηρούσα τη μετά τον κορωνοϊό εποχή στις εθνικές οδούς και μη. Συγκρίνοντας με την προ κορωνοϊού εποχή. Δεν άλλαξαν και πολλά. Ούτε καλύτερη, ούτε χειρότερη. Διαψεύστηκαν όσοι έλεγαν ότι θα βελτιωθούμε σε κάποια πράγματα. Βελτιωθήκαμε στο ότι συναντήσαμε λιγότερα σκουπίδια στους δρόμους και στα απόκρημνα μέρη με ωραία θέα. Οι δήμαρχοι είχαν μεριμνήσει γι’ αυτό και υποθέτω ότι ακολούθησαν και οι πολίτες. Κατά τα άλλα η εθνική οδός με μπαλώματα, ίδιον ελλήνων κατασκευαστών, εργοληπτών δημοσίων έργων, που από την εποχή του σχεδίου Μάρσαλ εισπράττουν, εισπράττουν κι ακόμα να τελειώσουν… Τι να πω για την κυκλοφοριακή αγωγή. Ακόμη και στις σήραγγες δεν ανάβουν τα φώτα ορισμένοι, όσο για τα φώτα αλλαγής πορείας (φλας) σπάνια τα χρησιμοποιούν. Λες και τα αυτοκίνητα τα εισαγόμενα στην Ελλάδα είναι ειδικής κατασκευής.

Οσο για την αστυνόμευση, πουθενά δεν υπάρχει. Αλλωστε τι να κάνουν κι αυτοί, όταν μερικές χιλιάδες φυλάνε κτίρια και ανθρώπους που δεν κινδυνεύουν παρά μόνο στη φαντασία τους. Είναι όμως επώνυμοι, είτε ολιγάρχες, είτε αστέρες της τηλεόρασης, και ιδίως αστέρες της πολιτικής. Μια και φύγαμε, να πάρουμε και κάνα φρούτο της εποχής. Ποιας εποχής, στο ψυγείο τα βάζουν, από το ψυγείο τα βγάζουν. Μέχρι και μανταρίνια μας κέρασαν. Μόνο που δεν τρωγόντουσαν. Πάρτε κι άλλα, μας είπε, κέρασμα είναι, μας παρότρυνε ο υπαίθριος πωλητής, τίποτα άλλο βιολογικό έχει; ΟΧΙ και μου λέει πονηρά: πού να τα βρούμε τα βιολογικά, μη σε κοροϊδεύουν. Ετσι πλήρεις από φρούτα εποχής πείσαμε τους εαυτούς μας ότι είναι βιολογικά όλα τα προϊόντα, άσχετα αν δεν έχουν γεύση, και προχωρήσαμε για τον προορισμό μας. Θάλασσα και πάλι θάλασσα, αναφωνήσαμε σε λίγο. Και μαζί μας άραξαν και κάποια σκαφάκια, βγήκαν τα τζετ σκι, ησύχασαν τα τζιτζίκια λόγω του δαιμονισμένου θορύβου. Τι ωραία που είναι η Ελλάδα με τα τζιτζίκια και τα τζατζίκια και τα βιολογικά της προϊόντα και τον θορυβώδη τρόπο που διασκεδάζουν. Αυτή είναι και η ομορφιά της. Εποχή μετά τον κορωνοϊό. Με τα συν και τα πλην. Ποια υπερτερούν;

Ο Δημήτρης Παξινός είναι πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών