Η φτώχεια {LF}ως αδικία

Σε όλες τις δυτικές ανεπτυγμένες οικονομίες μια ευρεία αίσθηση προβλημάτων προκάλεσε μια συζήτηση σχετικά με το τι μπορεί και τι πρέπει να κάνει το κράτος για να εξασφαλίσει οικονομική δικαιοσύνη, ιδίως για εκείνους που βρίσκονται στο κάτω μέρος της εισοδηματικής κλίμακας. Οπως πάντα, το θεμελιώδες ερώτημα είναι εάν οι δημόσιες πολιτικές θα βοηθούσαν ή θα εμπόδιζαν την ανάπτυξη.

Σε μεγάλο μέρος του κόσμου, υπάρχει ανησυχία για τους χαμηλούς μισθούς για τους λιγότερο ευνοημένους και τα πολλά θύματα φυλετικών διακρίσεων και διακρίσεων φύλου. Αν και οι εκπτώσεις φόρου για τις μητέρες χαμηλού εισοδήματος παρέχουν υποστήριξη και συμβάλλουν στην ανάπτυξη των παιδιών τους, εξακολουθούν να υπάρχουν ενδείξεις φτώχειας μεταξύ των εργαζομένων: υποσιτισμός, κακή υγεία και κατάχρηση ουσιών.

Λιγότερο αναγνωρισμένο είναι ότι πολλοί χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι συχνά πρέπει να εγκαταλείψουν μια ουσιαστική εργασία επειδή πληρώνει πολύ λίγα. Και χωρίς «καλή δουλειά», αυτοί οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να έχουν «την καλή ζωή». Τέτοια αποτελέσματα, ιδιαίτερα στις προηγμένες οικονομίες, είναι πολύ προβληματικά και αποτελούν σημάδια ότι κάτι δεν πάει καλά: το πρόβλημα δεν είναι λεγόμενη «ανισότητα», αλλά ο υψηλός βαθμός αδικίας.

Την ώρα που οι δυτικές κοινωνίες εργάζονται για να διασφαλίσουν την οικονομική δικαιοσύνη, είναι σημαντικό να αποκαταστήσουν και να διατηρήσουν την εμπειρία της καλύτερης ζωής. Αυτό σημαίνει την παροχή ουσιαστικής εργασίας στον επιχειρηματικό καπιταλισμό, στον οποίο οι συμμετέχοντες κατανέμουν τον συσσωρευμένο πλούτο τους.

Οι ΗΠΑ και άλλες δυτικές κυβερνήσεις σε διαφορετικούς βαθμούς έχουν αρκετό χώρο για να αντιμετωπίσουν την οικονομική αδικία. Για να φέρει τους μισθούς των χαμηλά αμειβόμενων εργαζομένων σε ένα αποδεκτό επίπεδο, το κράτος θα πρέπει να θεσπίσει ένα πρόγραμμα επιδοτήσεων για να αυξήσει τους πιο χαμηλούς μισθούς. Στη συνέχεια, το χρονοδιάγραμμα θα ορίζει προοδευτικά χαμηλότερες επιδοτήσεις για κάθε ανερχόμενο μισθό.

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τον τρόπο εξόδου από τη φτώχεια αλλά και τι να μην κάνουμε. Πρέπει να αντιταχθούμε σε ένα καθολικό βασικό εισόδημα – μια κακή χρήση των δημοσίων εσόδων που θα ήταν καλύτερα να κατευθυνόταν προς την αύξηση του εισοδήματος των εργαζομένων χαμηλού μισθού σε ένα επίπεδο που θα τους επέτρεπε να στηρίξουν τον εαυτό τους, κάτι που είναι απαραίτητο για την αυτοεκτίμηση. Ενα καθολικό βασικό εισόδημα επίσης θα κρατήσει τους ανθρώπους και τα παιδιά τους μακριά από τη δουλειά, η οποία για πολλούς είναι η μόνη διαθέσιμη οδός για την προσωπική εκπλήρωση.

Ο Εντμουντ Φελπς είναι νομπελίστας του 2006 στα οικονομικά και διευθυντής του Center on Capitalism and Society στο Columbia University