Η δική μου Σωτηρία

Η δουλειά μου, ως δημοσιογράφου, μου χάρισε πολλές ανεκτίμητες στιγμές. Γνώρισα πολλούς και σημαντικούς ανθρώπους. Ενας από αυτούς ήταν η Σωτηρία Μπέλλου. Η γνωριμία μας από μια συνέντευξη εξελίχθηκε σε μια μακρόχρονη φιλία. «Τώρα που έκανες τη δουλειά σου, μην εξαφανιστείς» την άκουσα να μου λέει στο τηλέφωνο όταν την πήρα για να μου πει αν της άρεσε. «Με μεγάλη μου χαρά να τα ξαναπούμε, κυρία Μπέλλου» της απάντησα. Δεν άργησε το δικό της τηλεφώνημα «να πιούμε καφεδάκι». Ηταν πραγματικά μεγάλη σχολή εκείνα τα καφεδάκια που απέκτησαν συχνότητα και το κλειστό λουλούδι της ψυχής της όλο και ανοιγόταν και μου εμπιστευόταν πράγματα δικά της. Στιγμές της ζωής της άλλοτε όμορφες και άλλοτε άσχημες. Μόνο δύσκολος και περίεργος άνθρωπος δεν ήταν, όπως όλοι μου έλεγαν πριν της κάνω τη συνέντευξη.

Της άρεσε τόσο πολύ να καθόμαστε στο μπαλκόνι όπου με τόση περηφάνια μού έστηνε κάθε καινούργιο λουλούδι που φύτευε ή άνθιζε. «Ο μικρός μου παράδεισος» μου έλεγε.

Σ’ εκείνο το μπαλκονάκι μού έδωσε και το τελευταίο της πακέτο τσιγάρα. «Πάρ’ το, εγώ δεν θα ξανακαπνίσω». Είχε αρχίσει να μη νιώθει καλά με την υγεία της και δεν το ήθελε πια.

«Μικρό της παράδεισο». Περνούσαμε πολλά απογεύματα στον «μικρό της παράδεισο», δείχνοντάς μου φωτογραφίες της ζωής της, μιλώντας μου για τους ανθρώπους που αγάπησε, για τους ανθρώπους που την πλήγωσαν, για το τραγούδι που λάτρευε. Ενα πληγωμένο παιδί 70 και… χρόνων, ένιωθε το βαρύ τίμημα της μοναξιάς της. Το έβλεπα στα μεγάλα μάτια της που κάποιες φορές γέμιζαν δάκρυα, το ένιωθα στις μεγάλες σιωπές που είχαν στρογγυλοκαθίσει απέναντί μας σαν ο τρίτος της «παρέας».

Ενα από εκείνα τ’ απογεύματα και ύστερα από μια μεγάλη σιωπή μού είπε: «Αν αποφασίσω κάποια στιγμή να γράψω τη βιογραφία μου, θέλω να την κάνεις εσύ. Θέλεις;». «Μεγάλη μου χαρά και τιμή, κυρία Μπέλλου» της απάντησα. «Ασε τα “κυρία Μπέλλου”… Σωτηρία με λένε» μου είπε. Δεν κατάφερα ποτέ να την αποκαλέσω με το μικρό της κι όλο θύμωνε. Μου έβαλε όμως έναν όρο. «Δεν θα με πιέσεις. Οταν σου πω εγώ, θ’ αρχίσεις να γράφεις». Ολα τα χρόνια της φιλίας μας, κάθε φορά που βρισκόμασταν, μου έδινε και κάτι από το αρχείο της, κάποια χειρόγραφά της, φωτογραφίες της. Λίγους μήνες πριν πεθάνει, μου έδωσε το πράσινο φως να ξεκινήσω να γράφω.

Ηταν ιδιαίτερος και χαρισματικός άνθρωπος. Απλή, γενναιόδωρη, περήφανη, υπομονετική, ανεξάρτητη, δυναμική, ειλικρινής.

Οικονομικά προβλήματα. Οταν βγήκε στους δρόμους και πουλούσε κασέτες της, γράφτηκε στις εφημερίδες. Δεν μου είχε πει τίποτε. Οταν τη ρώτησα γιατί το έκανε, με μια φυσικότητα μου απάντησε: «Γιατί, είναι κακό; Αφού δεν μπορώ πια να τραγουδήσω, κάπως δεν πρέπει να ζήσω; Η σύνταξη δεν μου φτάνει». Μέχρι τότε δεν μου είχε μιλήσει για το οικονομικό της πρόβλημα. Της είπα ότι αν χρειαστεί κάτι να μου το πει. Μια μέρα μού τηλεφώνησε και μου είπε ότι αν είχα σκοπό να περάσω να τη δω να της πάω ένα γάλα και λίγο ψωμί. Κατάλαβα πια πως το πρόβλημά της ήταν πολύ σοβαρό.

Σε λίγες μέρες άρχισαν και τα προβλήματα με την υγεία της. Την πήγα στο νοσοκομείο μαζί με τον Μάκη τον Γιομπαζολιά, στου οποίου το μαγαζί ήταν η τελευταία της εμφάνιση και ήταν χρόνια φίλοι. Μετά είναι γνωστή η πορεία της αρρώστιας – κατέληξε ύστερα από τρία χρόνια, στις 27 Αυγούστου του 1997.

Τα προηγούμενα χρόνια, στα γενέθλιά της, της πηγαίναμε τούρτα στο δωμάτιό της στο «Σωτηρία». Εκείνη τη χρονιά δεν προλάβαμε. Τα γενέθλια ήταν στις 29 Αυγούστου. Την ίδια μέρα έγινε η κηδεία της.

Η αιώνια μελαγχολία της χάθηκε εκείνο το απόγευμα του Αυγούστου και τίποτα πια δεν μπορούσε να πληγώσει το δικαίωμά της στην ελευθερία.

Η Σοφία Αδαμίδου είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Η βιογραφία της Σωτηρίας Μπέλλου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αγγελάκη. Το βιβλίο επανακυκλοφορεί μετά την πρώτη του μεγάλη επιτυχία