Κρίση {CR}

Συμπληρώνονται σήμερα δύο χρόνια από την πρώτη απεργία σε σχολείο για το κλίμα. Πολλά έχουν συμβεί έκτοτε. Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν βγει στον δρόμο για να ζητήσουν κλιματική και περιβαλλοντική δικαιοσύνη. Και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κήρυξε τον περασμένο Νοέμβριο «κλιματική και περιβαλλοντική έκτακτη ανάγκη».

Την τελευταία διετία, όμως, ο πλανήτης έχει εκπέμψει και πάνω από 80 γιγατόνους διοξειδίου του άνθρακα. Εχουμε δει φυσικές καταστροφές σε όλο τον πλανήτη: φωτιές, καύσωνες, πλημμύρες, κυκλώνες, καταρρεύσεις ολόκληρων οικοσυστημάτων. Πολλές ζωές έχουν χαθεί. Και αυτό είναι μόνο η αρχή.

Σήμερα, οι ηγέτες όλου του κόσμου μιλούν για «υπαρξιακή κρίση». Εκφωνούνται ομιλίες, αναλαμβάνονται δεσμεύσεις. Οταν είναι όμως τα λόγια να γίνουν πράξεις, εξακολουθούμε να βρισκόμαστε σε μια κατάσταση άρνησης. Η κλιματική και οικολογική κρίση δεν έχει ποτέ αντιμετωπιστεί πραγματικά ως κρίση. Το χάσμα ανάμεσα σ’ αυτά που πρέπει να κάνουμε και σ’ αυτά που κάνουμε μεγαλώνει συνεχώς. Στην πραγματικότητα έχουμε χάσει άλλα δύο κρίσιμα χρόνια.

Τον περασμένο μήνα δώσαμε στη δημοσιότητα μια ανοιχτή επιστολή με αιτήματά μας προς τους ηγέτες της ΕΕ και του υπόλοιπου πλανήτη. Η επιστολή αυτή έχει ήδη υπογραφεί από 125.000 άτομα. Σήμερα θα την παραδώσουμε στη γερμανίδα καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ. Και θα της ζητήσουμε να λάβει μέτρα για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Η ΕΕ και το Ηνωμένο Βασίλειο ευθύνονται για το 22% των παγκόσμιων εκπομπών και έρχονται δεύτερα μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι ανήθικο οι χώρες που ευθύνονται λιγότερο για το πρόβλημα να είναι εκείνες που υποφέρουν περισσότερο. Η ΕΕ πρέπει να δράσει τώρα, όπως δεσμεύτηκε με τη Συμφωνία του Παρισιού.

Τα αιτήματά μας περιλαμβάνουν τη διακοπή όλων των επενδύσεων και επιδοτήσεων σε ορυκτά καύσιμα, τη θέσπιση της οικοκτονίας ως διεθνούς εγκλήματος, την εφαρμογή πολιτικών που προστατεύουν τους εργαζομένους και τους πιο ευάλωτους και τη θέσπιση ετήσιων, δεσμευτικών, στόχων για τον άνθρακα με βάση τα επιστημονικά στοιχεία.

Κατανοούμε ότι ο κόσμος είναι πολύπλοκος και ότι αυτά που ζητάμε μπορεί να μην είναι εύκολα ή να μοιάζουν μη ρεαλιστικά. Ακόμη λιγότερο ρεαλιστικό όμως είναι να πιστεύουμε ότι οι κοινωνίες μας θα μπορέσουν να επιβιώσουν από την υπερθέρμανση της Γης. Αν οι ηγέτες δεν είναι διατεθειμένοι να ακολουθήσουν τις δεσμεύσεις τους, πρέπει να εξηγήσουν γιατί το κάνουν.

Στην καρδιά του προβλήματος βρίσκεται ένα μείγμα άγνοιας, άρνησης και αδιαφορίας. Οσες συναντήσεις και συνόδους κι αν κάνουμε, δεν θα πετύχουμε τις αναγκαίες αλλαγές. Ο μόνος δρόμος που υπάρχει είναι να αρχίσει η κοινωνία να αντιμετωπίζει την κρίση ως κρίση.

Εξακολουθούμε να κρατάμε το μέλλον στα χέρια μας. Ο χρόνος όμως γλιστράει γρήγορα μέσα από τα δάχτυλά μας. Μπορούμε ακόμη να αποφύγουμε τις χειρότερες συνέπειες. Για να το καταφέρουμε, ωστόσο, πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο ζωής μας. Από την άβολη αυτή αλήθεια δεν μπορούμε να ξεφύγουμε.