Μεταμορφώσεις

Τον Αύγουστο του 2014, ο Αλέξης Τσίπρας ήταν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης που προετοιμαζόταν για την άνοδό του στην εξουσία. Ο βγαλμένος από τα σπάργανα της ριζοσπαστικής Αριστεράς πολιτικός, ο άνθρωπος που πολιτευόταν με το προφίλ του ανθρώπου που υποστηρίζει τον χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους, που ηγείται ενός κόμματος που έχει ουκ ολίγες φορές στηλιτεύσει τις σχέσεις πολιτικής και Εκκλησίας και που επέλεξε να μην παντρευτεί και να μη βαφτίσει τα παιδιά του, αποφάσισε να επισκεφθεί το Αγιο Ορος.

Κατά τη διάρκεια της ξενάγησής του εκεί, επισκέφθηκε και τον ναό του Πρωτάτου, όπου φυλάσσεται η εικόνα της Παναγίας «Αξιον Εστί». Αφού ενημερώθηκε για την ιστορία του ναού, ο Τσίπρας ζήτησε να μείνει για λίγα λεπτά μόνος του στο ιερό με την εικόνα. Το αίτημα έγινε φυσικά δεκτό και, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ της εποχής, απομονώθηκε για περίπου ένα δεκάλεπτο με το φημισμένο εικόνισμα.

Σε δηλώσεις του που είδαν το φως της δημοσιότητας από ιστότοπους εκκλησιαστικής ενημέρωσης πρώτα πρώτα, ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ παρατήρησε πως υπάρχουν κοινές αντιλήψεις και πολλά στοιχεία της αγιορείτικης ζωής, από τα οποία «όλοι μπορούν να παραδειγματιστούν», παρομοιάζοντας τους αγιορείτες με τους Ζαπατίστας.

Τέλος, με έναν τόνο βαθύτερο στη φωνή και ένα ύφος μαγεμένο από την κατάνυξη, καθώς το βλέμμα του ξέφευγε στο υπερπέραν, εκεί που απλώνεται το μεγαλείο του Παντοδύναμου, ο Αλέξης Τσίπρας είπε πως «λένε ότι όποιος δεν έχει επισκεφθεί το Αγιον Ορος, αδικεί τον εαυτό του. Και εμείς δεν θέλαμε να είμαστε αδικημένοι».

Εκείνη τη μέρα, εκεί, στον Αθω, ο Αλέξης Τσίπρας ξαναβαφτίστηκε, συμβολικά. Ηταν η τελετουργία που σφράγισε τη μεταμόρφωσή του.

Δεν μάθαμε ποτέ βέβαια τι κουβέντιασε με την εικόνα σε εκείνο το δεκάλεπτο της απομόνωσης που εμπνεύστηκε, αλλά στις δηλώσεις του δεν είπε ψέματα. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν ήθελε να είναι αδικημένος κι αν αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να ποδοπατήσει μερικές από τις διακηρυγμένες πολιτικές αρχές του, τότε θα τις έβαζε κάτω και θα χόρευε πάνω τους κι ένα λεβέντικο τσάμικο κουνώντας το μαντίλι στα πανηγύρια της Παναγιάς της Δεξιοκρατούσας.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Τσίπρας εξελίχθηκε, όχι απλώς σε έναν ηγέτη που τιμά την πίστη της συντριπτικής πλειοψηφίας των ελλήνων πολιτών (κάτι που είναι θεμιτό), αλλά σε έναν πρώτης τάξεως πολιτικό φίλο της Εκκλησίας, που απελευθέρωνε περιστέρια στους αγιασμούς, και που, σε μια πρωτοφανή κίνηση, ξήλωνε τον υπουργό Παιδείας του επειδή ήθελε να αλλάξει το μάθημα των Θρησκευτικών.

Καμιά έκπληξη δεν προκάλεσε άρα, σε όσους τον παρακολουθούν κι όσοι δεν το παίζουν αθώοι, η ανάρτησή του τον φετινό Δεκαπενταύγουστο, όπου μας απήγγειλε έξι από τα πεντακόσια, κατά τον θρύλο, ονόματα της Μεγαλόχαρης. Και με θυμιατό να πόζαρε πάλι δεν θα έπρεπε να σοκάρει κανέναν, εκτός ίσως από τα κομματικά στελέχη που σκανδαλίζονται γνησίως γιατί δεν θέλουν να χωνέψουν ότι ο δρόμος που έχει πάρει ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα είναι αυτός που κοιτάει μόνο προς την εξουσία. Αυτός ο χαμαιλέων των αρχών και των ιδεολογιών, έχει ξεκαθαρίσει εδώ και καιρό, άλλωστε, τις προτεραιότητές του.