Διαφορές

Καθώς η Αμερική εισέρχεται στην περίοδο των εθνικών συνδιασκέψεων για τους υποψηφίους για την προεδρία (που φέτος θα είναι ακόμη πιο σουρεαλιστικές λόγω της πανδημίας), είναι σημαντικό να καταλάβουμε την πραγματική διαφορά μεταξύ των δύο πολιτικών κομμάτων σε αυτή την ιστορική στιγμή.

Αντί για μια αντιπαράθεση μεταξύ «Αριστεράς» και «Δεξιάς», σκεφτείτε δύο βασικές ικανότητες.

Το Δημοκρατικό Κόμμα είναι βασικά ένα κυβερνητικό κόμμα, οργανωμένο γύρω από την ανάπτυξη και την εφαρμογή μιας δημόσιας πολιτικής. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έχει γίνει ένα κόμμα της επίθεσης, με όπλο του το πολιτικό βιτριόλι. Οι Δημοκρατικοί νομοθετούν, οι Ρεπουμπλικανοί επιτίθενται.

Θεωρητικά, η πολιτική απαιτεί και τις δύο ικανότητες – να κυβερνάς, αλλά και να πολεμάς για την κατάκτηση και τη διατήρηση της εξουσίας. Το πρόβλημα σήμερα είναι ότι οι Ρεπουμπλικανοί δεν μπορούν να κυβερνήσουν και οι Δημοκρατικοί δεν μπορούν να πολεμήσουν.

Οι Ρεπουμπλικανοί δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε στα βασικά, όπως τι να κάνουν για να αντιμετωπίσουν την πανδημία ή με τι να αντικαταστήσουν το Obamacare. Οι Δημοκρατικοί, πάλι, περνούν αμέτρητες ώρες με τους συμβούλους τους, με προγράμματα, πλάνα και στόχους, στερούνται όμως πάθους. Η προεκλογική εκστρατεία της Χίλαρι Κλίντον το 2016 δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια απαρίθμηση λεπτομερών μέτρων. Οι Δημοκρατικοί μένουν έκπληκτοι όταν οι Ρεπουμπλικανοί τούς βομβαρδίζουν με ψέματα και οργανώνουν εκστρατείες μίσους.

Αυτό έχει θέσει τους Δημοκρατικούς σε ένα ανταγωνιστικό μειονέκτημα. Οι πολιτικές αντιπαραθέσεις μπορεί κάποτε να γίνονταν γύρω από προγράμματα, σήμερα όμως οι ψηφοφόροι είναι πιο οργισμένοι και πιο κυνικοί. Οι ιδέες σπανίως «δίνουν» τίτλους. Οι τίτλοι προκύπτουν από τις συγκρούσεις. Τα social media θέλουν εκρηκτικές αποκαλύψεις, συμπεριλαμβανομένων κατάφωρων ψεμάτων. Κανείς δεν θυμάται τις ιδέες που είχε παρουσιάσει η Χίλαρι Κλίντον το 2016, όλοι θυμούνται όμως τις επιθέσεις του Τραμπ στα e-mail της.

Το αποτέλεσμα είναι το κόμμα που είναι καλό στις επιθέσεις να κερδίζει εκλογές – και να αποτυγχάνει στη διακυβέρνηση. Από την άλλη πλευρά, το κόμμα που είναι βασικά καλό στο να κυβερνά χάνει τις εκλογές και υποχρεώνεται να κάνει αντιπολίτευση, κάτι που περιλαμβάνει επίθεση, στην οποία δεν είναι καλό (με εξαίρεση τη Νάνσι Πελόσι, που μοιάζει να έχει ταλέντο στις επιθέσεις).

Η δυσλειτουργία αυτή έχει γίνει ιδιαίτερα εμφανής στη σημερινή συγκυρία. Ο Τραμπ και οι Ρεπουμπλικανοί διαχειρίστηκαν με καταστροφικό τρόπο την πανδημία και την οικονομική κρίση που προκλήθηκε. Η ενστικτώδης απάντησή τους είναι να επιτίθενται – στην Κίνα, στους Δημοκρατικούς, στους αξιωματούχους της δημόσιας υγείας, στους διαδηλωτές, στους «τεμπέληδες» που δεν δουλεύουν.

Οι Δημοκρατικοί ξέρουν τι να κάνουν, αλλά δυσκολεύονται να θέσουν σε εφαρμογή μια εθνική στρατηγική. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν θα καταφέρουν να νικήσουν τον Νοέμβριο, παρά τις σφοδρές επιθέσεις που θα δεχθούν. Η επιλογή της Κάμαλα Χάρις θα τους βοηθήσει. Εκτός από όλα τα άλλα της χαρίσματα, η υποψήφια για την αντιπροεδρία είναι αγωνίστρια.