Οι σχέσεις Αθήνας – Λευκωσίας

Πέρυσι, το βράδυ της 7ης Ιουλίου, η κυβέρνηση Αναστασιάδη και το κυβερνών ΔΗΣΥ, αδελφό κόμμα της ΝΔ, εξέφραζαν τη χαρά τους για την εκλογή Μητσοτάκη. Μάλιστα ο πρόεδρός του, Αβέρωφ Νεοφύτου, ο οποίος βρισκόταν στην Ελλάδα, έσπευδε στη Ρηγίλλης.

Πίσω όμως από τους αδελφικούς εναγκαλισμούς και τις φωτογραφίες στα social media φανερό ήταν πως, εάν αυτή η Λευκωσία μπορούσε να επιλέξει ποιος θα κέρδιζε τις εκλογές, ο Αλέξης Τσίπρας θα ήταν ακόμα πρωθυπουργός. Και σήμερα, αυτό είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ. Το ιδεολογικό οξύμωρο δεν είναι καν τέτοιο. Εξηγείται και εξαντλείται στην εξής απλή πραγματικότητα: για μια Λευκωσία η οποία κάνει εσωτερική πολιτική χρησιμοποιώντας τα «εθνικά ζητήματα», η προτιμητέα Αθήνα είναι εκείνη που την αφήνει να παίζει όπως θέλει.  Ενίοτε, ειδικά εάν μιλάμε για τα χρόνια Τσίπρα, είναι η Αθήνα η οποία μετέχει κιόλας στα όσα η Λευκωσία ρίχνει στην εγχώρια κατανάλωση: από τα F-16 του κ. Καμμένου στις παρελάσεις στην Κύπρο με αδιανόητο κόστος για την Ελλάδα του σήμερα μέχρι τις κορόνες για τις… Θερμοπύλες και άλλα πολλά.

Στον ένα χρόνο που παρήλθε από την εκλογή Μητσοτάκη, οι σχέσεις Αθήνας – Λευκωσίας δοκιμάστηκαν, κυρίως λόγω της αδιαφορίας της δεύτερης να συμβιβαστεί με την οπτική της πρώτης. Κάτι που η κυβέρνηση Αναστασιάδη ανέκαθεν γνώριζε αλλά ήλπιζε να αλλάξει.  Η Λευκωσία συν τοις άλλοις, συνέχισε να χειρίζεται το ζήτημα της ΑΟΖ ωσάν να ίσχυε η λευκή επιταγή του (προηγούμενου) Μαξίμου φέρνοντας πολλές φορές την Ελλάδα σε δύσκολη θέση. Με αποκορύφωμα τη δήλωση του ΥΠΕΞ Χριστοδουλίδη, ο οποίος όταν πιέστηκε να πει τι κάνει για τις τουρκικές προκλήσεις, δήλωσε ότι μελετάται με την Αθήνα ενδεχόμενο προσφυγής στη Χάγη. Το Μαξίμου έμαθε για τα σχέδιά του μία ώρα αργότερα. Στις ειδήσεις.

Η Αθήνα λοιπόν, βρέθηκε συχνά ουραγός εξελίξεων οι οποίες οδηγούσαν σε αδιέξοδα και εντάσεις που επηρέαζαν άμεσα την Ελλάδα και τους διπλωματικούς της σχεδιασμούς. Τα πλείστα κληροδοτήθηκαν από το δίδυμο Κοτζιά – Χριστοδουλίδη με τις ευλογίες Αναστασιάδη. Αλλα όμως προέκυψαν μετά. Η καθοδηγούμενη μουρμούρα του τελευταίου διαστήματος στον εδώ Τύπο και όχι μόνο, για τον… αναμενόμενο Μητσοτάκη και την Ελλάδα η οποία μας αφήνει «πάλι» στην τύχη μας, μια μουρμούρα η οποία αναζωπυρώθηκε με συνέντευξη Δένδια στην ΕΡΤ και ειδικά το «καθόλου δεν μας έχει ανάγκη η Κύπρος», δεν πρέπει να ξαφνιάζει.

Από τη δεκαετία του ’40 και την υπόθεση της ανέφικτης Ενωσης η Λευκωσία πότε άγεται από την Αθήνα και πότε εμπλέκει την Ελλάδα σε διάφορα. Το δε «πάλι» είναι το κλειδί για την ανάξεση ακόμη της πληγής του 1974 στο εδώ συλλογικό υποσυνείδητο, όταν κάτι δεν πάει όπως το θέλουμε. Με τα «αδέλφια» να γίνονται «Καλαμαράες».

Ωστόσο, η Ενωση πέθανε. Και στον βωμό της επιδίωξής της θυσιάστηκε η όποια προσπάθεια να επιβιώσει το κράτος του 1960 με κατάληξη την καταστροφή του 1974. Ελλάδα και Κύπρος είναι πια ανεξάρτητα κράτη. Αδελφά αλλά ανεξάρτητα. Και η Αθήνα, ίσως για πρώτη φορά τόσο ξεκάθαρα, θέτει έντιμα τα όρια που επιβάλλεται να υπάρχουν στις σχέσεις δύο κρατών. Και για τη δική τους ασφάλεια.

Ορια αλληλοσεβασμού αντί τοξικής χειραγώγησης των ομολογουμένως προβληματικών σ’ αυτή τη σχέση γονιών από το κακομαθημένο παιδί τους και αντίστροφα.

Είναι σίγουρα μια υποσχόμενη αρχή.

Ο Κώστας Κωνσταντίνου είναι αρθρογράφος στην κυπριακή εφημερίδα «Πολίτης».