Οσοι άνθρωποι, τόσες γνώμες

«Είμαι ρατσιστής;». Οι σκέψεις μού μαστιγώνουν το μυαλό. Τειχομαχώ και αναρωτιέμαι αν τελικά είμαι καλαμοκαβαλημένος και δεν το έχω αντιληφθεί.

Τα ζυγίζω, τα μετρώ μα δεν μου βγαίνουν τα κουκιά. Εναν μήνα τώρα μπαινόβγαινα καθημερινά στην εντατική. Δίπλα στο κρεβάτι της μάνας μου πάλευε για τη ζωή του ένας τεράστιος μαύρος άνδρας.

Οι συγγενείς και οι φίλοι του κατέκλυζαν κάθε απόγευμα τους εξωτερικούς χώρους. Κανείς τους δεν μιλούσε ελληνικά. Οταν οι γιατροί μας καλούσαν να πλησιάσουμε τους ανθρώπους μας έτρεχαν πρώτοι κι ας έρχονταν πολλές φορές καθυστερημένοι. Ποτέ δεν άκουσα κάποιον να διαμαρτυρηθεί για την αγένεια.

Οι γιατροί πάντοτε ευγενικοί, τους ενημέρωναν σχολαστικά χωρίς εκπτώσεις.

Για να μπεις στην εντατική υποχρεούσαι να φορέσεις μια ειδική ρόμπα και γάντια τα οποία είναι μετρημένα. Επιτρέπεται επίσης να μπει μόνο ένας επισκέπτης.

Ολοι τηρούσαν τους κανόνες με ευλάβεια πλην των συγγενών και των φίλων του ανθρώπου που κείτονταν δίπλα στη μάνα. Δύο φορές τελείωσαν οι ρόμπες γιατί χρησιμοποίησαν πάνω από μία, με αποτέλεσμα να μην καταφέρω να πατήσω στις όχθες της Αχερουσίας, να ψιθυρίσω λόγια αισιοδοξίας στη γυναίκα που με γέννησε, να προσπαθήσω να την ξυπνήσω από τον βαθύ της ύπνο. Δεν κράτησα κακία.

Ηρθε η μέρα που ο τεράστιος άνθρωπος άνοιξε τα μάτια. Η χαρά των συγγενών και των φίλων του πήρε μορφή δακρύων που κύλησαν στα πρόσωπά τους.

Η ορμή τους να μπουν στην εντατική έγινε τσουνάμι. Εδωσα τη θέση μου στη δεύτερη κατά σειρά γυναίκα που ήθελε να δει τον τεράστιο άνδρα, αν και η γιατρός επέμενε πως δεν επιτρέπεται. «Θα κάνω δύο λεπτά», μου υποσχέθηκε. Εκανε είκοσι. Δεν παραπονέθηκα. Ο μαύρος άνδρας είχε ξυπνήσει, χρειαζόταν περισσότερο τους δικούς του ανθρώπους απ’ ό,τι εμένα η μάνα.

Πέρασαν οι μέρες. Ο μαύρος άνδρας βγήκε νικητής από το δεινοπάθημα. Η μάνα παρέδωσε πνεύμα.

Πριν από τρία βράδια περπατούσα αμέριμνος όταν ο άνεμος έσπρωξε προς το μέρος μου ακατανόητες λέξεις. Γύρισα και είδα έναν νέο άνδρα, μαύρο, ψηλό με επιθετικές διαθέσεις. Οταν διασταυρώθηκαν τα βλέμματά μας άρχισε να βρίζει και να κατευθύνεται απειλητικά προς το μέρος μου. Η εμφάνιση μιας μεγάλης παρέας ανέκοψε τα σχέδιά του. Στο μυαλό επωάστηκαν τόσες σκέψεις εκείνη τη στιγμή που αναρωτήθηκα για πολλοστή φορά τα τελευταία χρόνια: «Μήπως τελικά είμαι ρατσιστής»;