Οι Μάηδες της εφηβείας μας

Ολα τότε ήταν διαφορετικά. Ασπρόμαυρη οθόνη, κόσμος που μαζευόταν έξω από τα καταστήματα ηλεκτρικών ειδών για να παρακολουθήσει τους αγώνες. Ηταν οι Μάηδες της εφηβείας μας, που περιμέναμε να παρακολουθήσουμε τον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας. Τώρα, ένεκα της πανδημίας, μιλάμε για καλοκαίρι! Από το 1970, όταν η τότε ΕΙΡΤ μετέδωσε για πρώτη φορά σε απευθείας μετάδοση τον τελικό, με τη φωνή του Γιάννη Διακογιάννη. Αντίπαλοι ήταν η καταπληκτική τότε Λιντς του Ντον Ρέβι με σπουδαίους ποδοσφαιριστές, όπως οι Μπίλι Μπρέμνερ, Πίτερ Λόριμερ, Αλαν Κλαρκ, και η Τσέλσι του Ντέιβ Σέξτον, με έναν εξαιρετικό επιθετικό, τον Πίτερ Οσγουντ. Ο τελικός του Γουέμπλεϊ τελείωσε ισόπαλος και ακολούθησε λίγες ημέρες αργότερα ο επαναληπτικός, στον οποίο νικήτρια αναδείχτηκε η Τσέλσι.

Αυτή ήταν η πρώτη μαγεία που πλάνεψε τα παιδιά εκείνης της εποχής και τα έκανε να αγαπήσουν το αγγλικό ποδόσφαιρο. Ακολούθησαν τόσοι και τόσοι τελικοί. Είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε σπουδαίες αναμετρήσεις και όλες τις μεγάλες ομάδες εκείνης της εποχής. Παράλληλα, βλέπαμε τις εκπλήξεις με συλλόγους β’ κατηγορίας να κατακτούν το τρόπαιο νικώντας ομάδες όπως η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ή η Λίβερπουλ. Η Σάουθαμπτον και η Γουίμπλεντον ήταν δύο από αυτές που πέτυχαν αυτό που σε εμάς τότε φαινόταν αδιανόητο. Δεν είναι τυχαίο ότι το αγγλικό Κύπελλο, ο αρχαιότερος ποδοσφαιρικός θεσμός στον πλανήτη, έχει χαρακτηριστεί η διοργάνωση των εκπλήξεων. Ομως στους τελικούς ήταν όλη η ατμόσφαιρα στο Γουέμπλεϊ που δημιουργούσε μια άλλη αίσθηση. Το τελετουργικό, η παρουσίαση των ομάδων, ο κόσμος στις εξέδρες. Ηταν μια γιορτή του ποδοσφαίρου.

Ενας καταπληκτικός τελικός ήταν το 1979, όταν η Αρσεναλ νίκησε 3-2 τη Γιουνάιτεντ, στο θρίλερ των τελευταίων λεπτών. Τάλμποτ και Στέιπλετον είχαν δώσει προβάδισμα στην Αρσεναλ από το πρώτο μέρος. Η Γιουνάιτεντ απάντησε με τους ΜακΚουίν και ΜακΙλρόι στο διάστημα 86′-88′, αλλά ο Αλαν Σάντερλαντ σκόραρε λίγο πριν από το σφύριγμα της λήξης και το τρόπαιο πήγε στο Βόρειο Λονδίνο.