Ελλάς – Γαλλία ιστορία

«Η Ευρώπη πρέπει να προβεί σε μια ενδελεχή εξέταση των ζητημάτων ασφάλειας στη Μεσόγειο. Για μια ακόμη φορά θέλω να εκφράσω την πλήρη αλληλεγγύη της Γαλλίας προς την Κύπρο και την Ελλάδα απέναντι στις τουρκικές παραβιάσεις των κυριαρχικών δικαιωμάτων τους».

Επιλέγοντας την ελληνική γλώσσα στη διατύπωση μιας προειδοποίησης στον Ερντογάν, ο Εμανουέλ Μακρόν υπερέβη το γαλλικό ρητό «πρέπει να ξέρεις μέχρι πού να το παρακάνεις». Οποιαδήποτε περαιτέρω ανάλυση της απειλής που εμπεριέχει αυτό το ιστορικό δημοσίευμα του γάλλου προέδρου στην προσωπική του ιστοσελίδα θα ισοδυναμούσε με τη μανία να υπογραμμιστεί μια φράση που είναι ήδη γραμμένη με κόκκινο.

Η απαίτηση «εθνικής ανεξαρτησίας» είναι ένας συμπαθής μύθος της νεολαίας του Πολυτεχνείου. Ανεξάρτητοι όμως δεν είναι καν οι πλανήτες. Οι λαοί έχουν τη δυνατότητα επιλογής εξαρτήσεων πέρα από την προδιαγεγραμμένη τροχιά.

Πόσο δύσπεπτη παραμένει άραγε, εν έτει 2020, για την ελληνική κοινή γνώμη η διαπίστωση ότι πριν από το Ναυαρίνο, πριν δηλαδή από την επέμβαση της Γαλλίας, το ερώτημα του ’21 «Ελευθερία ή θάνατος;» είχε λάβει οριστική απάντηση: ΘΑΝΑΤΟΣ!

Η Γαλλία υπήρξε παρούσα στη γέννηση του ελληνικού κράτους. Παρούσα στην επούλωση της αδελφοκτόνου τραγωδίας του ’46-’49, όταν και οι δυο Ελλάδες, η αστική με «το πιάνο της και τα γαλλικά της» και η αριστερή με τα γαλλικά της και αυτή και τον Πατρίκιο, τον Αξελό, τον Ξενάκη, τον Καστοριάδη, έχτιζαν αναμεταξύ τους γέφυρες στο Παρίσι.

Παρούσα στη μεταμόρφωση του Καραμανλή του ’74, με αυτό το πρωτάκουστο «Ελληνίδες και Ελληνες» στο πρώτο του μετα-παρισινό διάγγελμα. Παρούσα τέλος η Γαλλία εκείνη την τραγελαφική βραδιά του 2015, όταν Παυλόπουλος και Ολάντ επικοινωνούν χωρίς διερμηνέα στη μητρική γλώσσα του δεύτερου για να ενισχύσουν τη λεπτή κλωστή που κράταγε την Ελλάδα με την Ευρώπη.

Τέχνη και πολιτική συναντήθηκαν άπειρες φορές στην Ιστορία. Από τους «Πέρσες» του Αισχύλου και τα αριστουργήματα των Medici μέχρι τα τερατουργήματα του σοβιετικού ρεαλισμού και της ναζιστικής τέχνης, διδασκόμαστε πόσο απρόβλεπτη είναι η εξέλιξη αυτής της συνάντησης.

Ξεκινώντας ένα γαλλοελληνικό πρότζεκτ με τους φίλους Ντανί Κον Μπεντίτ και Τίτο Πατρίκιο μια βραδιά του 2013 στο Μουσείο Ακρόπολης, αυτή τη σχέση ανάμεσα στην ιστορία των δυο μου πατρίδων, εκφρασμένη μέσα από την τέχνη, είχα στο μυαλό μου. Το πρότζεκτ δεν επέζησε της παραλίγο τραγωδίας του 2015.

Κορωνοϊού θέλοντος, θα συνεχιστεί από το φθινόπωρο. Με δύο φιλικές προσφορές του Thierry Pecou, που για πολλούς είναι ο μεγαλύτερος εν ζωή γάλλος συνθέτης: τη δικιά του εκδοχή του αριστουργήματος του Σαββόπουλου «Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια» και μια πρωτότυπη σύνθεση για έναν έλληνα ράπερ, τον Νέγρο του Μοριά, γνωστό στο γαλλικό κοινό από άρθρα που του αφιέρωσε η «Libération».

Πολιτιστική γέφυρα ανάμεσα στην Ελλάδα και στη Γαλλία μέσω μιας δεύτερης γέφυρας ανάμεσα στη σύγχρονη γαλλική μουσική δημιουργία και δυο μουσικά ιδιώματα που τίποτα το κοινό δεν έχουν;

Από τα παιδιά και τους τρελούς μαθαίνεις την αλήθεια. Φορέας αλήθειας, η τέχνη, μας βοηθά να σκεφτούμε αυτό το ρητό συνειδητοποιώντας ότι ενηλικίωση και λογική φαίνονται στο αποτέλεσμα, όχι στην πόζα. Για να δούμε …

Ο Dionysios Dervis-Bournias είναι ελληνογάλλος μαέστρος, καλλιτεχνικός διευθυντής