Λάσπη στις ρόδες μας

Αξίζει να υπενθυμίζουμε καμιά φορά, ότι το μεγάλο πρόβλημα με τις αποκαλύψεις σαν αυτές για τον τρόπο που διαχειρίζονταν την εξουσία οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, είναι ότι κάθε τέτοια υπόθεση υπερβαίνει τους θύτες και τη συγκυρία. Ας φέρουμε απλώς στον νου μας το πόσο δεν έχουν ξεχαστεί και τι πληγή άφησαν στο πολιτικό σύστημα και την εμπιστοσύνη των πολιτών στους πολιτικούς τους, τα μεγάλα σκάνδαλα του παρελθόντος. Ας υπολογίσουμε μάλιστα ως έναν επιπλέον επιβαρυντικό παράγοντα, το ότι οι λεπτομέρειες για καθεμιά από αυτές τις υποθέσεις διαγράφονται από τη μνήμη με την ίδια περίπου ταχύτητα που καταναλώνονται αρχικά ως είδηση. Με αποτέλεσμα να μην έχει πια τόση σημασία για τον περισσότερο κόσμο αν κάποιος τελικά αθωώθηκε, για ποιο πράγμα ακριβώς καταδικάστηκαν οι ένοχοι, σαν να μην έχει καν σημασία η ατομική ευθύνη του καθενός, μιας και όλα πολτοποιούνται μέσα στα προσωπικά συμπεράσματα και τις πολιτικές πεποιθήσεις κάθε πολίτη. Οσο πιο πολύ εμπεδώνεται, λοιπόν, η άρρητη αλλά διάχυτη αντίληψη ότι και μόνο η άσκηση πολιτικής και διοίκησης καθιστά κάποιον αμέσως ύποπτο ή δυνάμει καταχραστή, δεν μπορεί κανείς σκανδαλολόγος να αισθάνεται πραγματικά ασφαλής για το πολιτικό μέλλον του. Ούτε καν αυτοί που στόχο έχουν να επωφεληθούν από την απογοήτευση του «όλοι ίδιοι είναι».

Κάποιοι όμως, εκμεταλλεύονται τον κίνδυνο αυτόν και το ένστικτο αυτοσυντήρησης του πολιτικού συστήματος, ποντάροντας στη λήθη και τη συγκάλυψη. Προτιμούν να κολυμπούν σε λιμνάζοντα νερά, αδιαφορώντας για το αν η τοξικότητα θα αφήσει, με τον χρόνο, τα σημάδια της. Διότι προϋπόθεση της λήθης είναι η συγχώρεση και η συγχώρεση απαιτεί, καταρχάς, την αποκάλυψη της αλήθειας και την ανάληψη της πολιτικής ευθύνης. Οσον αφορά τη συγκάλυψη, αυτή δεν μπορεί να αποτελεί επιλογή σε μια δημοκρατία που, στην τελική, έχει, αν θέλει, τα θεσμικά εργαλεία για να προστατεύσει την τιμή της. Πόσο μάλλον αν ο στόχος είναι να προχωρήσουμε σαν χώρα μπροστά από τις κρίσεις που μας ταλαιπώρησαν. Σε αρκετούς αρέσει η παρομοίωση της χώρας με ένα κάρο. Ας το κάνουμε εικόνα έστω έτσι κι ας σκεφτούν κάποιοι πόσο τους συμφέρει, αν μη τι άλλο, να συνεχίζουν να πετάνε κουβάδες λάσπης στις ρόδες του.