Ηρωας

Στην τριλογία του Μ. Καραγάτση που αποτελείται από τα «Ο κοτζάμπασης του Καστρόπυργου», «Αίμα χαμένο και κερδισμένο» και «Τα στερνά του Μίχαλου» (θα ανεβεί το 2021 στο Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου) ο Μίχαλος Ρούσης, όταν συλλαμβάνεται από τους Τούρκους, παραμονές της Ελληνικής Επανάστασης, κιοτεύει και, προκειμένου να σώσει τη ζωή του, τουρκεύει. Γίνεται μπέης, απολαμβάνει προνόμια και τιμές αλλά, όσο κοντοζυγώνει η άλωση της Τρίπολης, αρχίζουν και τον ζώνουν τα φίδια.

Τα πράγματα δείχνουν ότι θα επικρατήσουν οι Ελληνες και όταν μπουν στην πόλη και βρουν τον τουρκεμένο, κακό τέλος τον περιμένει. Ετσι αποφασίζει να αλλάξει όνομα και, όσο μπορεί, φάτσα, και να περάσει πάλι στο ελληνικό στρατόπεδο όπου συστρατεύεται με τον Κολοκοτρώνη. Εναν, περίπου, χρόνο αργότερα, τον Ιούλιο του 1822, λαμβάνει μέρος στη μάχη στα Δερβενάκια. Κάποια στιγμή, βρίσκεται περικυκλωμένος από Τούρκους. Φοβάται τόσο πολύ μη χάσει τη ζωή του, παθαίνει αυτό που θα λέγαμε σήμερα κρίση πανικού, ώστε ορμάει ακάθεκτος και αρχίζει να ξεκοιλιάζει τους εχθρούς. Δεν έχει συνείδηση τι ακριβώς κάνει, το μόνο που νιώθει ότι κάθε χτύπημα με το σπαθί του τον απομακρύνει κι ένα βήμα από τον θάνατο. Κι εκείνος αγαπάει πολύ τη ζωή.

Ο Μίχαλος γίνεται ήρωας από φόβο. Δεν έχει όμως σημασία η αφορμή αλλά η απόφαση. Μέσα σε ένα δευτερόλεπτο, αυτός που δεν ήξερε να πολεμάει, υπερβαίνει τις αναστολές του και ρίχνεται στη μάχη. Ενα μόνο δευτερόλεπτο, όσο κρατάει ένας βλεφαροσπασμός, και περνάς από το ένα «στρατόπεδο» στο άλλο.

Δεν ξέρω πόσο χρόνο πήρε, την περασμένη Πέμπτη, στον Γιάννη Ποριώτη, διευθυντή της ΔΟΥ Κοζάνης, να πάρει την απόφαση και να επιτεθεί στον τσεκουροφόρο για να τον αφοπλίσει. Εκτός και αν ήταν «σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος». Εγώ ό,τι είδα στο βίντεο από τις κάμερες ασφαλείας ξέρω. Μια σκηνή που μοιάζει από αμερικάνικη ταινία τρόμου. Ενας τύπος με λευκά γένια, μαύρα μακριά μαλλιά και ένα τσεκούρι στο χέρι. Υπάλληλοι τρέχουν αλλόφρονες, κάποια σκοντάφτει, ο δράστης ορμάει καταπάνω και αρχίζει να τη χτυπάει. Και τότε επεμβαίνει ο διευθυντής που κατορθώνει, ύστερα από ένα δραματικό λεπτό πάλης να τον αφοπλίσει. Μόνο που το «παλικάρι» δεν έχει τίποτα το χολιγουντιανό.

Ενας εφοριακός, ένας δημόσιος υπάλληλος, ένα γρανάζι μίας όχι και τόσο καλοκουρδισμένης μηχανής. Οργανωτής ενός Διεθνούς Μαραθωνίου και πρόεδρος ακαδημιών μπάσκετ. Ολα εντός κανονικότητας. Ενας «κανονικός» άνθρωπος που «κανονικά» θα έτρεχε κι αυτός να σωθεί. Η ζωή όμως προχωρά όταν οι συνηθισμένοι άνθρωποι κάνουν ασυνήθιστες πράξεις. Οταν, σε αυτό το πετάρισμα του βλέφαρου, παίρνουν την απόφαση της μεγάλης υπέρβασης, της μεγάλης ανατροπής.

Ο Γιάννης Ποριώτης μας θυμίζει ότι οι ουσιαστικοί ήρωες είναι αυτοί που, έτσι ξαφνικά, έρχονται αντιμέτωποι με τις συνθήκες και όχι αυτοί που τις δημιουργούν για να ηρωοποιήσουν εαυτούς.

Ο Μιχάλης Μητσός λείπει σε άδεια