Αιώνια πιστός

Το χάρισμα να κάνει τους ανθρώπους δίπλα του ευτυχισμένους ο Δημήτρης Ανδρεόπουλος το είχε από πολύ μικρή ηλικία.

Και δεν συνέβαινε μόνο με τα μέλη της οικογένειάς τους, αλλά και με τους συμπαίκτες του στον Παναθηναϊκό και την Εθνική Ελλάδας καθώς πρόκειται για έναν χαρισματικό πασαδόρο, από τους καλύτερους που έβγαλε ποτέ το ελληνικό βόλεϊ.

Ομως δεν ήταν μόνο το αγωνιστικό του προφίλ, αλλά κυρίως αυτό που έχει ως άνθρωπος. Πρόσχαρος, χαμηλών τόνος και φύση αισιόδοξος είναι η χαρά της ζωής και των παικτών του.

Αν και πλησιάζει να πατήσει τα 58 του χρόνια, τον κάνεις τουλάχιστον 10 χρόνια νεότερο, ενώ η φυσική του κατάσταση του επιτρέπει ακόμα και τώρα να παίζει σε ερασιτεχνικό επίπεδο το άθλημα που είχε λατρέψει από παιδί, επηρεασμένος και από τα ξαδέλφια του που αντί για το ποδόσφαιρο (που έπαιζαν τα περισσότερα παιδιά τότε) είχαν διαλέξει το βόλεϊ.

Αλλωστε αρχικά έπαιζε μόνος του ποδόσφαιρο, λίγο πιο δίπλα από το γήπεδο του βόλεϊ, αλλά του έλειπε η παρέα των ξαδελφών του και έτσι «κόλλησε”» με το συγκεκριμένο σπορ.

Οταν σε ηλικία μόλις 15 ετών έμπαινε με περηφάνια στην ομάδα της πόλης του, τον Παλαίμωνα Κορίνθου έκανε το πρώτο του όνειρο πραγματικότητα.

Η εξέλιξη ενός πανέξυπνου παίκτη ήταν ραγδαία και έτσι η κλήση του στις μικρές εθνικές ομάδες έγινε άμεσα και κάπως έτσι δύο χρόνια μετά την πρεμιέρα του στα τάραφλεξ τον απέκτησε ο Παναθηναϊκός κάνοντας διάνα στο σκάουτινγκ.

Ισως τότε ο Δημήτρης Ανδρεόπουλος δεν φανταζόταν πρώτα απ’ όλα ότι θα περάσει μια ζωή ολόκληρη στον Παναθηναϊκό ενώ ο πατέρας του, εργάτης βιοπαλαιστής, δεν ήξερε ότι παίζει βόλεϊ ο γιος του.

Και όταν μια μέρα στο καφενείο της περιοχής στην Κόρινθο, η τηλεόραση έδειχνε έναν αγώνα βόλεϊ του λέει κάποιος: «Παίζει και ένας Ανδρεόπουλος, είναι δικός  σου;».

Ο πατέρας του, όταν κατάλαβε, ότι επρόκειτο για τον γιο του δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυα χαράς και συγκίνησης.

Με την πρόσφατη κατάκτηση του πρωταθλήματος που έφερε στον αγαπημένο του Παναθηναϊκό (οδηγώντας τον στη γη της επαγγελίας, μετά από 14 χρόνια ανομβρίας) ως προπονητής «έπιασε» τον παλιόφιλό του Στέλιο Καζάζη στη μικρή και σπάνια λίστα, των ανθρώπων που έχουν πάρει πρωτάθλημα με τον Παναθηναϊκό και ως παίκτες (αρχικά) και ως προπονητές στη συνέχεια.

Δικαίως ο Δημήτρης Ανδρεόπουλος θεωρείται μια από τις «σημαίες» του Παναθηναϊκού καθώς βρισκόταν ως παίκτης στο Τριφύλλι από το 1983 έως και το 1999. Σε αυτά τα 16 χρόνια κατάφερε να κατακτήσει 5 πρωταθλήματα και 2 Κύπελλα. Επίσης, ήταν και σημαντικό στέλεχος της Εθνικής ομάδας, φορώντας  τη γαλανόλευκη φανέλα σε 204 επίσημους αγώνες.

Ο πανέξυπνος τρόπος που έπαιζε (από τους πρώτους παίκτες που είχε καθιερώσει στην εποχή του τις πάσες ενώ μπορούσε να κοιτάει αλλού) «φώναζε» ότι θα είναι ιδανικός και για προπονητής και το απέδειξε. Οχι μόνο στον Παναθηναϊκό αλλά και στη Λαμία με την οποία έπαιξε δύο τελικούς Κυπέλλου (πέφτοντας όμως πάνω στον πανίσχυρο Παναθηναϊκό του Βλάση Σταθοκωστόπουλου και στον εξίσου πολύ δυνατό την εποχή εκείνη, Ηρακλή. Ακόμα και τον Φοίνικα Σύρου πήγε σε τελικό Κυπέλλου αλλά εκεί τον περίμενε πάλι ένα γκραντ φαβορί (Ολυμπιακός) και έτσι ο πρώτος τίτλος του άργησε κάποια χρόνια.

Οταν ως παίκτης είχε ψωμοτύρι τα τρόπαια – 5 πρωταθλήματα και 2 Κύπελλα κατέκτησε στην περίοδο των 16 χρόνων που έπαιξε βόλεϊ με το τριφύλλι στο στήθος.

Το πιο δύσκολο στοίχημά του – κερδισμένο και αυτό – ήταν να συνυπάρξει αρμονικά στην ομάδα με τον Χαράλαμπο Ανδρεόπουλο ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα, και μάλιστα σε νεαρή ηλικία (19 χρ.) ο οποίος το σίγουρο είναι ότι μόνο με μέσο δεν παίζει στην ομάδα.

«Είναι δύσκολη η διαχείριση πατέρα – γιου. Γνωρίζουμε στην ελληνική πραγματικότητα το καινούργιο φρούτο των… πληκτρολογίων.

Ομως ο αθλητισμός είναι το πιο δίκαιο πράγμα του κόσμου. Οπου ορίζεται ο καθένας εκεί θα φτάσει.

Κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει γιατί είναι τόσο μεγάλη η προβολή που δεν μπορείς να προστατεύσεις αν δεν υπάρχει το ταλέντο. Η έκθεση είναι μεγάλη. Η ομάδα είναι οικογένεια και εκεί δεν έχω τον γιο μου αλλά 12 παιδιά και δεν θα αδικήσω κανέναν. Η ίδια η ομάδα είναι μια οικογένεια.

Δεν μπορεί ο πατέρας ή η μητέρα να δείξει αδυναμία στο ένα από τα 12 παιδιά γιατί τότε όλη η οικογένεια θα έχει προβλήματα» απαντάει όταν τον ρωτήσεις εάν είναι δύσκολο να κοουτσάρει τον γιο του.

Με τον οποίο πέρασαν την πιο δύσκολη στιγμή τους τον Ιανουάριο του 2019, όταν έχασαν σύζυγο και μάνα αντίστοιχα, την αγαπημένη τους Νικολέτα για την οποία ο Δημήτρης Ανδρεόπουλος συγκίνησε με το μήνυμά του λέγοντας μεταξύ άλλων:

«Τέρας θα νικηθείς όταν υπάρχουν τέτοιοι μαχητές σαν τη Νικολέτα».

Η πρώτη του επαφή με τον πάγκο του Παναθηναϊκού ως κόουτς στο μακρινό 2000 δίπλα στον Ιταλό Σερνιότι ήταν η αρχή και πλέον έφτασε να κατακτά το πρωτάθλημα μετά από 14 χρόνια (όσα είχε κάνει και το μπάσκετ και μετά καθιερώθηκε για δεκαετίες).

Είχε την τύχη να βρει (και πάλι) στο διάβα του τον Σωτήρη Πανταλέοντα με τον οποίο είχαν διασταυρωθεί, όταν ο νεαρός (τότε) Σωτήρης είχε ανέβει από το εφηβικό στην ανδρική ομάδα της οποίας ο Δημήτρης ήταν αρχηγός!

Σε έναν πανομοιότυπο τρόπο ο Πανταλέων βρίσκει τώρα – αυτός ως αρχηγός μπαρουτοκαπνισμένος – τον νεαρό Χαράλαμπο Ανδρεόπουλο.