Η στρατηγική {LF}της άλλης πλευράς

1Η δημοκρατία μοιάζει με ποτάμι που κυλά ομαλά εφόσον την κοίτη του πλαισιώνουν δύο όχθες με στερεή δομή. Στον κοινοβουλευτισμό η δυνατότητα εναλλαγής των φορέων στην άσκηση της εξουσίας αποτελεί τεκμήριο ευρυθμίας του πολιτεύματος. Οι πολίτες εκτός της επιλογής τους μεταξύ των κομμάτων επιζητούν την ύπαρξη πέραν της κυβέρνησης και μιας πειστικής εναλλακτικής αντιπολίτευσης. Στις προηγμένες δημοκρατίες, στην πορεία των χρόνων μετά τη Γαλλική Επανάσταση, μορφοποιήθηκαν δύο κεντρικά ιδεολογικά και πολιτικά ρεύματα, δύο διακριτοί πόλοι της πολιτικής λειτουργίας. Το εκλογικό σώμα μπορεί ευχερώς να διακρίνει την ταυτότητα κάθε κόμματος και να το κατατάσσει αναλόγως. Ευνόητο είναι πως κάθε πόλος διαρθρώνεται με τρόπο που τον χαρακτηρίζει πλουραλισμός, αλλά και σφοδρές αντιπαραθέσεις ως προς τη διεκδίκηση συγγενούς εκλογικού σώματος. Οι ιστορικές αλλαγές που συντελούνται στον κόσμο, αλλάζουν και το τοπίο της πολιτικής, ιδίως ως προς την ανάδειξη νέων κέντρων δύναμης και μάλιστα χωρίς θεσμική νομιμοποίηση. Σε κάθε περίπτωση, όμως, παρά τον αποχρωματισμό των ιδεολογιών  και τον τεχνοκρατισμό της πολιτικής που κάποιοι διακηρύσσουν, οι πολίτες με αξιακό κυρίως κριτήριο θα συνεχίσουν να τοποθετούνται δίνοντας υπόσταση στο δίπολο ΑΡΙΣΤΕΡΑ – ΔΕΞΙΑ.

2Στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης ΠΑΣΟΚ και ΝΔ εξέφρασαν κυρίαρχα τις δύο πλευρές του πολιτικού συστήματος. Μετά τις εκλογές του 2012  η ΝΔ διατηρεί το πρωτείο στον συντηρητικό άξονα, ενώ στον αντίποδα οι πολιτικές ανακατατάξεις έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ στην πρώτη θέση και μάλιστα με καταγεγραμμένη και κυβερνητική θητεία. Χωρίς τη διαχρονική θετική προσφορά του ΠΑΣΟΚ, χωρίς την επίδειξη αναγκαίας εθνικής ευθύνης την ώρα της κρίσης, κατόρθωσαν εν τούτοις να συγκροτούν σήμερα  τον κεντρικό δικομματισμό. ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ ενδιαφέρθηκαν κυρίως για την ταυτότητά τους και τον πολιτικό χώρο που επιθυμούν να εκφράσουν. Το ΠΑΣΟΚ, πέραν του δυσανάλογου πολιτικού κόστους, ενταγμένο σε επινοημένα τόξα μαζί με τη ΝΔ επέτρεψε το θόλωμα του πολιτικού στίγματος και την αμφιβολία για τον προσανατολισμό των συμμαχιών του. Οταν μάλιστα «ανακάλυψε» τη μόδα του Κέντρου, το οποίο εξέφραζε διαχρονικά μεν, αλλά όχι μόνον αυτό δε, είναι σαν να αποδέχθηκε τη θέση, όχι πρωταγωνιστικής αλλά συμπληρωματικής δύναμης. Οι καλοθελητές που μας καλούν να δεχθούμε αυτόν τον ρόλο ζητούν την παραίτηση  από την ιδέα του κόμματος εξουσίας, άρα τον περιορισμό μας στη θέση του χρήσιμου δεύτερου. Ετσι άνοιξε η συζήτηση περί των συνεργασιών – συμμαχιών που επέτεινε τη σύγχυση για την ταυτότητά μας. Από το κραταιό πολυσυλλεκτικό ΠΑΣΟΚ  στο ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ οι συνέπειες πολλές και ευανάγνωστες. Σημειώνω τα δημοσκοπικά  ευρήματα που μαρτυρούν  πως η βάση του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΑΛΛΑΓΗΣ είναι φιλο-νεοδημοκρατική και αντι-συριζαϊκή. Κάθε άλλο παρά χαρακτηριστικό αυτονομίας κι αυτό.

3 Ο ΣΥΡΙΖΑ παρά την αρνητική κυβερνητική θητεία και την ετεροπροσδιοριζόμενη  αντιπολίτευση που ασκεί, διατηρεί υψηλό ποσοστό επιρροής που οφείλεται σε μια και μοναδική επιλογή του: Να δηλώνει την ξεκάθαρη στάση του απέναντι στη Δεξιά και να επαγγέλλεται την άσκηση της εξουσίας εν ονόματι της άλλης πλευράς. Το ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ υπερασπίζεται ορθά την αυτονομία του. Αυτονομία όμως που δεν είναι αυτοαναφορική, αλλά έχει ιδεολογικό πρόσημο και προστιθέμενη αξία για τη χώρα, όπως πάντα έκανε η παράταξή μας. Περιλαμβάνει δηλαδή σχέδιο, με τη φιλοδοξία να ψηφισθεί ως το κυβερνητικό πρόγραμμα της προοδευτικής παράταξης. Το στοίχημά μας ήταν πάντα εθνικό, όχι κομματικό. Αυτό σημαίνει πρωτοβουλίες για την ανάδειξη πειστικής εναλλακτικής λύσης έναντι της κυβέρνησης της ΝΔ. Αν δεν αναλάβουμε αυτή την ευθύνη τότε είναι ενδεχόμενο ο ΣΥΡΙΖΑ να καρπωθεί τη φθορά της κυβέρνησης όποτε και αν αυτή καταγραφεί. Στο πλαίσιο αυτό το Κίνημα Αλλαγής καλείται αναπόφευκτα να διαχειρισθεί και τη σχέση του με τον ΣΥΡΙΖΑ. Απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ η στρατηγική της άλλης πλευράς είναι μείζον θέμα για το ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ. Εθελοτυφλεί όποιος θεωρεί πως τέτοιο ζήτημα ούτε υφίσταται ούτε αφορά τη χώρα και τους προοδευτικούς πολίτες.