Μέθη

Να αρχίσουμε με τα αυτονόητα. Η κυβέρνηση πήρε άριστα στη διαχείριση του πρώτου κύματος της πανδημίας. Απέκρουσε με επιτυχία τις προκλήσεις του Ερντογάν στον Εβρο. Διαχειρίστηκε με ψυχραιμία την υπόθεσηNovartis, προτείνοντας την παραπομπή του βασικού πρωταγωνιστή και βγάζοντας από το κάδρο τον πρώην πρωθυπουργό. Τόλμησε να φέρει στη Βουλή το νομοσχέδιο για τις δημόσιες συναθροίσεις, μη διστάζοντας να διορθώσει τα λάθη της εκεί που χρειάστηκε. Φυσικό είναι οι δημοσκοπήσεις να την επιβραβεύουν.

Τίποτα από αυτά όμως δεν δικαιολογεί την ελαφρότητα (στην καλύτερη περίπτωση) ή την αλαζονεία (στη χειρότερη) με την οποία αντιμετωπίζει η ίδια αυτή κυβέρνηση θέματα που θεωρεί ότι αφορούν κάποιες «μειοψηφίες». Καλό είναι να θυμάται δύο πράγματα. Ο,τι κι αν γίνεται στη μεγάλη εικόνα, ακόμη και μια ανθρώπινη ζωή μετρά. Οποια γλώσσα κι αν χρησιμοποιεί ο αντίπαλος, η γλώσσα της εξουσίας μετρά.

Για την υπόθεση του θανάτου του Μουχάμαντ αλ Αραμπ στα σύνορα, στις 2 Μαρτίου, έχουν γραφτεί πολλά. Ερευνες ξένων οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δράστες είναι «κατά πάσα πιθανότητα» έλληνες στρατιώτες (ή ντυμένοι στρατιώτες). Η Ευρώπη ζητά να διεξαχθεί έρευνα, η ελληνική πλευρά το αρνείται και μιλάει γιαfake news. Μπορεί να είναι έτσι. Δεν πρέπει να το πιστοποιήσει όμως μια ανεξάρτητη αρχή;

Η δημοσκοπική μέθη οδήγησε αυτή την εβδομάδα σε σοβαρό ατόπημα και το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Ενας 27χρονος που είχε ξυλοκοπηθεί άγρια από την αστυνομία πριν από ένα μήνα στη διάρκεια μιας διαδήλωσης στον Βόλο άφησε την τελευταία του πνοή στο σπίτι του. Κάποιοι, χωρίς να περιμένουν το αποτέλεσμα της νεκροτομής, βιάστηκαν να αποδώσουν τον θάνατό του στον ξυλοδαρμό του. Αυτό δεν δικαιολογεί όμως το υπουργείο να βγάλει την ανακοίνωση που έβγαλε, υποκαθιστώντας τους ιατροδικαστές και μιλώντας για ασύστολα ψέματα και αθλιότητες. Από την υπόθεση Ινδαρέ (για την οποία ακόμη περιμένουμε το πόρισμα) μέχρι τον Βασίλη Δημάκη και τον Γιάννη Μάγγο, το επιτελείο του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη αντί να κάνει τη δουλειά του ασχολείται με τον ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι έχει παρεξηγήσει.

Ο πατέρας του Μουχάμαντ, αν ζει, δύσκολα θα ακουστεί: το Χαλέπι είναι πολύ μακριά από την Αθήνα. Ο πατέρας του Γιάννη, όμως, είναι εδώ. Και διαβεβαιώνει ότι δεν θέλει ένα κίνημα για το παιδί του, δεν υποστηρίζει καν ότι άμεση αιτία του θανάτου του ήταν τα τραύματα που του προκλήθηκαν. «Ενα κίνημα για την αστυνομική βία χρειαζόμαστε», τονίζει.

Απαντήσεις για το τι ακριβώς συνέβη εκείνη τη 14^ηΙουνίου ζητά και η αντιπολίτευση. Το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ταυτίστηκε στο παρελθόν ακόμη και με τρομοκράτες, ή ότι το ΚΙΝΑΛ είναι ένα μικρό και ακίνδυνο κόμμα, δεν δικαιολογούν την απραξία ή τη μυσικοπάθεια. Η κυβέρνηση δεν απειλείται από μεμονωμένα κρούσματα αυθαιρεσιών. Από τα παρεπόμενα της μέθης απειλείται.