Αδεια

Από τις προτάσεις που περιλαμβάνονται στις 151 σελίδες της ενδιάμεσης έκθεσης της επιτροπής Πισσαρίδη μία φαίνεται ως η πιο αυτονόητη αλλά και η πιο πρωτότυπη για το ελληνικό πλαίσιο ταυτόχρονα. Αυτή που συστήνει «να επεκταθεί το σύστημα μητρικής άδειας και στους πατέρες που θα είναι υπόχρεοι κάποιας πατρικής άδειας. Παράλληλα, να δοθεί μεγαλύτερη ευελιξία στο πότε μια γυναίκα θα ξεκινήσει και θα τελειώσει την άδεια τοκετού». Στα αριστερά αφτιά ακούστηκε μάλλον σαν θέμα ήσσονος σημασίας, αφού οι «σοφοί», που η Κουμουνδούρου μέμφεται ως υμνητές των μνημονιακών μέτρων, ανοίγουν – σύμφωνα με τα συριζαϊκά λεγόμενα – τον δρόμο για ένα «Ασφαλιστικό Πινοτσέτ». Παρότι μια εργαζόμενη που έχει πάρει άδεια μητρότητας θα μπορούσε να διαβεβαιώσει όσους γράφουν νομοσχέδια του υπουργείου Εργασίας ότι οι υποχρεωτικοί δύο μήνες άδειας πριν από τον τοκετό είναι σε μια φυσιολογική εγκυμοσύνη αχρείαστοι. Οι έγκυες έχουν τη δυνατότητα – εφόσον κάνουν μια δουλειά γραφείου – να εργάζονται μέχρι και λίγες μέρες πριν από την πιθανή ημερομηνία τοκετού. Δεν είναι άρρωστες, έγκυες είναι.

Ισότητα

Οι μητέρες με νεογνά, πάλι, χρειάζονται περισσότερο χρόνο άδειας – το δίμηνο που προβλέπεται για μετά τη γέννα δεν αρκεί. Παράλληλα, η νέα γενιά πατέρων διαφέρει από εκείνη των πατεράδων τους. Είναι διατεθειμένοι να συμμετέχουν στη ρουτίνα των παιδιών τους ενεργά – και δεν θεωρούν προσβολή στον ανδρισμό τους την αλλαγή πάνας. Με δυο λόγια, η νομοθεσία στο συγκεκριμένο ζήτημα είναι αναχρονιστική, αποτυπώνει απαιτήσεις μιας παλαιότερης εποχής. Και καταλήγει να αναγκάζει σημαντική μερίδα ενός αξιόλογου και καταρτισμένου εργατικού δυναμικού – τις γυναίκες που αποφασίζουν να κάνουν οικογένεια – να μείνει εκτός αγοράς εργασίας. Η συγκεκριμένη πρόταση, άρα, μπορεί να θέσει τις βάσεις για τη χιλιοϋποσχεμένη από πολλούς πολιτικούς εργασιακή ισότητα των φύλων. Και δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο. Είναι καθαρή κοινή λογική. Παρεμπιπτόντως, η επιτροπή Πισσαρίδη δεν ανακάλυψε την πυρίτιδα. Οι δυο παραπάνω επισημάνσεις της είναι η πραγματικότητα στις σκανδιναβικές, φέρ’ ειπείν, χώρες. Σε χώρες, δηλαδή, που φημίζονται για το κράτος πρόνοιας. Οι μεταρρυθμίσεις, εξάλλου, δεν είναι πάντα κάτι μεγάλο και επίπονο. Οι ουσιαστικές αφορούν συνήθως τα μικρά, τα καθημερινά.