Η διαχωριστική γραμμή

Σε μια περίοδο στην οποία η επικαιρότητα είναι ιδιαίτερα πυκνή – πανδημία Covid-19, οικονομική ύφεση, ελληνοτουρκικά, εξελίξεις στο διεθνές επίπεδο με την υπόθεση Novartis – καταγράφεται στην πολιτική ζωή της χώρας το εξής παράδοξο:

Αντί η συζήτηση να γίνεται σχετικά με τα πεπραγμένα και τις πιθανές επιτυχίες της κυβέρνησης, αυτή έχει αποκτήσει έναν τοξικό χαρακτήρα, περιστρεφόμενη γύρω από υποτιθέμενα σκάνδαλα του ΣΥΡΙΖΑ. Η λασπολογία, η ανάσυρση παρακρατικών μεθόδων του σκοτεινού παρελθόντος και ο αποπροσανατολισμός κυριαρχούν.

Ολα αυτά δεν είναι τυχαία. Με τη συμπλήρωση ενός χρόνου διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, η κυβερνητική ανεπάρκεια – που σε πολλές περιπτώσεις αγγίζει τα όρια της ανικανότητας – είναι τόσο κραυγαλέα, που κανένας επικοινωνιακός μηχανισμός, όσο ισχυρός και εάν είναι, δεν μπορεί να καμουφλάρει.

Η ΝΔ ως κυβέρνηση, ακόμα και σε συνθήκες κορωνοϊού, έχει στον πυρήνα των πολιτικών της την απορρύθμιση του κοινωνικού κράτους, των εργασιακών δικαιωμάτων και των ρυθμίσεων στις αγορές και τη fast-track ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας.

Πρόκειται για μια στρατηγική που διευρύνει και οξύνει τις ανισότητες σε όλα τα επίπεδα και θέτει εκ των πραγμάτων τη βασική διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις δυνάμεις της προόδου και της συντήρησης.

Εφαρμόζοντας λοιπόν ένα τέτοιο μοντέλο διακυβέρνησης, δεν προκαλεί έκπληξη η επιλογή της ΝΔ να στραφεί στον πολιτικό κιτρινισμό, με ταυτόχρονη επίδειξη αυταρχισμού και αντιδημοκρατικών αντιλήψεων.

Απότοκη της επιλογής αυτής υπήρξε και η ψήφιση την προηγούμενη εβδομάδα του νομοσχεδίου που καταστρατηγεί ουσιαστικά το συνταγματικό δικαίωμα του συνέρχεσθαι.

Αντί για μια αποφασιστική τομή, ώστε να διαμορφωθούν οι συνθήκες να σταθεί όρθια η κοινωνία και να προχωρήσει μπροστά, η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε την αντιδραστική τομή, να αλλάξει δηλαδή πρακτικά την ατζέντα του δημόσιου λόγου, φοβούμενη τις οικονομικές εξελίξεις και τις επερχόμενες κοινωνικές αντιδράσεις, καθώς είναι πανθομολογούμενο ότι η Ελλάδα μπαίνει σε μια νέα περίοδο βαθιάς ύφεσης.

Η διαδήλωση της προηγούμενης εβδομάδας για ένα νομοσχέδιο το οποίο κατήγγειλαν ως αντισυνταγματικό πλήθος οργανώσεων, φορέων και κινημάτων, από την ολομέλεια των δικηγορικών συλλόγων μέχρι την ελληνική ένωση για τα δικαιώματα του ανθρώπου, αλλά, κυρίως, η αντίδραση της κυβέρνησης, με την άσκηση βίας αδιακρίτως, κάνουν ακόμα πιο διακριτές τις διαφορές ανάμεσα στον προοδευτικό και τον συντηρητικό πόλο και εντείνουν την ανάγκη δημοκρατικής και προοδευτικής συσπείρωσης.

Τα όσα διαδραματίστηκαν τις τελευταίες ημέρες δεν αφήνουν περιθώρια σε κανέναν προοδευτικό πολίτη να μην αντιδράσει στο δόγμα νόμος και τάξη. Κυρίως, να μην αντιδράσει στην καταστρατήγηση του δικαιώματος του συνέρχεσθαι και στον αποπροσανατολισμό της κοινωνίας με κατασταλτικούς και επικοινωνιακούς όρους.

Απέναντι στην επικίνδυνη ισορροπία της Νέας Δημοκρατίας μεταξύ του νεοφιλελευθερισμού και της Ακροδεξιάς, κρίνεται απολύτως απαραίτητη μια σταθερή συμμαχία για την προστασία της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων.

Ολες και όλοι μείναμε ασφαλείς σπίτι για να προστατευτεί η χώρα μας από την υγειονομική κρίση, όμως ο προοδευτικός μετασχηματισμός της κοινωνίας μας επιτάσσει να μην πληρώσουν την οικονομική κρίση για άλλη μία φορά τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα.

Οι αγώνες για μια καλύτερη ζωή, για κοινωνική δικαιοσύνη και για τη δημοκρατία, παρά τη θέληση της ΝΔ, δεν μπορούν να περιοριστούν και δεν μπορούν να μπουν σε διαρκή καραντίνα.

Ο Μίλτος Χατζηγιαννάκης είναι βουλευτής Εύβοιας του ΣΥΡΙΖΑ