Εκπτώσεις{CR}

Να ξεκινήσουμε από τα απλά. Ο Τσίπρας δεν έχει ένα πρόβλημα, αλλά τρία. Τον Παππά, τον Παπαγγελόπουλο και τον Καμμένο. Ενδεχομένως να υπάρξει και συνέχεια.

Προς το παρόν καταλαβαίνω ότι προσπαθεί να σώσει τον Παππά. Θυσιάζει τον Παπαγγελόπουλο που δεν σώζεται κι αφήνει τον Καμμένο στην τύχη του.

Δικαίωμά του και καλή επιτυχία. Αλλά τι αφορά τους υπόλοιπους τι προσπαθεί να κάνει ο Τσίπρας;

Διαβάζω τελευταία μια μερίδα του παραδοσιακού Τύπου της βαθιάς Δεξιάς που αφού χρειάστηκε τεσσεράμισι χρόνια να καταλάβει τι συμβαίνει κι αφού ξαφνικά συγκινήθηκε με ό,τι συνέβαινε, πασχίζει να διασφαλίσει το ακαταδίωκτο στους διώκτες.

Ωραία ιδέα, αλλά πώς θα γίνει αυτό; Με ποιες διαδικασίες; Ποιους όρους και ποιους κανόνες; Αν δεν κάνω λάθος, η Ελλάδα παραμένει κοινοβουλευτική δημοκρατία και κράτος δικαίου.

Χαίρομαι λοιπόν αν η «Καθημερινή» έρχεται στα λόγια μας και συνειδητοποιεί ότι «η επιχείρηση χειραγώγησης των θεσμών που αποκαλύπτεται είναι πρωτοφανής» (28/6).

Αλλά μετά; Τι θα κάνουμε για τη «χειραγώγηση των θεσμών»;

Απ’ ό,τι αντιλαμβάνομαι, κάποιοι συνιστούν να καταφύγουμε στη λεγόμενη «θεωρία του μ@λ@κ@».

Δηλαδή; «Εντάξει, μωρέ, αυτά κρίθηκαν στις εκλογές. Περασμένα, ξεχασμένα. Κάνε τώρα τον μ@λ@κ@!». Για διάφορους λόγους που υστερόβουλα ή ανυστερόβουλα επικαλείται ο καθένας. Παρεμπιπτόντως κι ίσως από σύμπτωση οι ίδιοι υποστήριζαν και την επανεκλογή Παυλόπουλου.

Ειλικρινά δεν με ενοχλεί η άποψη – ως γνωστόν, ο καθένας έχει κι από μία… Με ενοχλεί όμως η αντίληψη.

Είναι μια θεμελιωδώς αντιδημοκρατική αντίληψη (της βαθιάς Δεξιάς και της βαθύτερης Αριστεράς) που θεωρεί ότι η δικαιοσύνη οφείλει να απονέμεται με πολιτικές προϋποθέσεις.

Ανάλογα δηλαδή αν χρειάζεται ή δεν χρειάζεται συνεννόηση, αν φωνάζει ή δεν φωνάζει ο Ερντογάν, αν έρχεται ή δεν έρχεται ύφεση, αν κάποιοι έχουν ή δεν έχουν λερωμένη τη φωλιά τους με τους προηγούμενους.

Σε αυτήν τη στρεβλή αντίληψη, η δημοκρατία έχει να αντιτάξει μόνο ένα ισχυρό και ακαταμάχητο επιχείρημα: τη λειτουργία της δημοκρατίας.

Τώρα λοιπόν που ολοκληρώνεται κι η διαφαινόμενη παραπομπή Παπαγγελόπουλου, η Δικαιοσύνη οφείλει να κάνει απερίσπαστη τη δουλειά της. Να τιμωρήσει όσους έφταιξαν. Να ελέγξει όσους έσφαλαν. Να ξεχωρίσει δηλαδή το θεμιτό από το αθέμιτο χωρίς κανενός είδους πολιτική έγνοια, παρέμβαση, συμβιβασμό ή επιφύλαξη.

Το ξεκαθάρισμα είναι μονόδρομος για μια δημοκρατία που δεινοπάθησε πρόσφατα από μια «πρωτοφανή προσπάθεια χειραγώγησης των θεσμών».

Και στην προάσπιση της δημοκρατίας, στην αποκατάσταση της δημοκρατικής τάξης, δεν χωρούν συμψηφισμοί, προσχήματα, ισορροπίες κι υπεκφυγές.

Ούτε εκπτώσεις.