Φαρσοκωμωδία

Είναι μια ενδιαφέρουσα σύμπτωση ότι όλες αυτές οι αποκαλύψεις που γίνονται για την περίοδο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, προκύπτουν την περίοδο που ο ΣΥΡΙΖΑ συζητά το μέλλον του και τον μετασχηματισμό του σε μια «προοδευτική συμμαχία». Το τι σημαίνει όμως αυτό θα πρέπει κάποτε να μας το εξηγήσουν. Διότι, πέρα από το κάθε ανεξερεύνητο κομματάκι ξεχωριστά, σημασία έχει η μεγάλη εικόνα, η οποία υπογραμμίζει τον τρόπο που αντιλαμβάνονταν οι άνθρωποι αυτοί την άσκηση εξουσίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, με τις αναφορές που επιλέγει, διεκδικεί εμμέσως πλην σαφώς τον ρόλο του κληρονόμου ενός μεγάλου κεφαλαίου της ιστορίας της Μεταπολίτευσης. Για να το πούμε και ευθέως βέβαια, η σύγκριση του Αλέξη Τσίπρα με τον Ανδρέα Παπανδρέου είναι απλώς κωμική, όσο κωμικό είναι να βλέπει κανείς τον υπουργό Δικαιοσύνης της κυβέρνησης Τζανετάκη, να συμμετέχει σήμερα στις προσπάθειες του ΣΥΡΙΖΑ να θυματοποιηθεί με αναφορές στο «βρώμικο ’89».

Αλλά τελικά ίσως αυτό είναι το όραμα του ΣΥΡΙΖΑ για το τι συνιστά «προοδευτική παράταξη». Ενδεχομένως να νομίζει στα σοβαρά ότι σοσιαλδημοκρατία ήταν τα ζεϊμπέκικα, «οι αρμοί της εξουσίας» και το «μαγαζί». Ενδεχομένως να τους έχει διαφύγει όντως ότι η κληρονομιά που προσπαθούν να σφετεριστούν είναι ενός χώρου με ταξική αναφορά, που εγκόλπωσε ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, που για λόγους ιστορικούς δεν είχε μερίδιο στη δημόσια σφαίρα, που έφτιαξε νέο κράτος άτσαλα και κάνοντας πολλά, πάρα πολλά, λάθη, ενός κόμματος που είχε μια δομή που κρατούσε ανοιχτό τον διάλογο μεταξύ της βάσης και της ηγεσίας, που είχε παρουσία στους χώρους εργασίας. Και που απέτυχε όταν διέλυσε τις δομές του αυτές, όταν βρέθηκε αδύναμο να απαντήσει στις νέες ιστορικές προκλήσεις και στην κρίση της φιλελεύθερης δημοκρατίας.

Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να λέγεται, φυσικά, όπως θέλει. Μπορούν να βάλουν ζιβάγκο, να αφήσουν μουστάκια, να βάλουν Ρίτα Σακελλαρίου στα μεγάφωνα και τον Φώτη Κουβέλη να καταγγέλλει την ιστορία του ’89. Κανένα πρόβλημα δεν υπάρχει, επί της ουσίας, με όλα αυτά. Απλώς καλό θα ήταν να αποφασίσουν τι θέλουν τελικά, γιατί την ιστορία την επαναλαμβάνουν αυτοί που δεν τη γνωρίζουν κι αν πιστέψουμε τον θείο Κάρολο, έχουμε φύγει πια από το στάδιο της τραγωδίας και είμαστε για τα καλά στη σφαίρα της φάρσας.