Της κακομοίρας

Εσύ μπακαλόγατος και γω μπακαλογατί, έλεγε ο Χατζηχρήστος στην ταινία του Ντίνου Κατσουρίδη. Ο Νίκος Παππάς όμως δεν είναι Ζήκος να ξέρει ποια είναι η θέση του στο μαγαζί και σ’ αυτό φταίει χίλια τα εκατό ο μπακαλόγατος που τον είχε για τα θελήματα και τους αταίριαστους αρραβώνες με την Ντίνα Τριάντη. Είναι τώρα κανα δυο βδομάδες που στα ράφια του Σύριζα γίνεται της κακομοίρας. Ξεσηκώθηκαν τα μαμούνια, βγήκαν από τις φακές και κατέβηκαν στον γιακά, κι οι χαλασμένες κονσέρβες ήρθαν κι άφρισαν μέσα το κουτί τους. Θα περίμενε κανείς να περάσει από εκεί ο νομίατρος και με συνοπτικές να τους βάλει λουκέτο η Δημοκρατία όμως έχει άλλες δικλίδες, και έτσι πρέπει. Αφήνει τους πελάτες να αναλαμβάνουν μόνοι τους το ρίσκο να ψωνίζουν από σβέρκο και τους προμηθευτές να το φυσάνε και να μην κρυώνει.

Στα πόσα χρόνια βαράνε κανόνι τα μαγαζιά γωνία; Με πολύ πρόχειρους υπολογισμούς, μου βγαίνει ότι η ελληνική Δεξιά χρειάστηκε κάπου τριάντα χρόνια ώσπου να εξευτελιστεί πλήρως και να καταντήσει «Εθνοσωτήριος», ενώ η Πρώτη Φορά Αριστερά, το πέτυχε στον έναν χρόνο! Ούτε το πρώτο κεράκι δεν είχαν σβήσει καλά καλά τότε που ο Νίκος Παππάς ακούγεται πως έκανε συφερτικές προτάσεις σε επιχειρηματίες που εμείς τώρα μόλις τις μαθαίνουμε από το spotify. Μα πότε πρόλαβαν να πάρουν ντοκτορά σε ζόρικα αλισβερίσια εκεί που τους είχαμε μόνον να κουνάνε σημαίες έι οπ – έι οπ και να χορεύουν χασαποσέρβικο σε στάδια και συναυλιακούς χώρους;

Κάτι δεν ξέραμε ή κάτι δεν θέλαμε να ξέρουμε. Οτι σ’ αυτή τη χώρα που δεν μαθαίνει κανείς τίποτα αν δεν το ξέρει ήδη, η «κουλτούρα διακυβέρνησης» είναι σαν τη χωριάτικη σαλάτα. Βουτάμε την μπουκίτσα μας όλοι στο ίδιο πιάτο, όπου σαλιώσει ο πρώτος εκεί θεωρεί ότι πρέπει να βάλει τη γλωσσίτσα του κι ο επόμενος. Γι’ αυτό είμαι ανήσυχη και δεν ξέρω από πού να φυλαχτώ. Γι’ αυτό αισθάνομαι ευάλωτη στις μολύνσεις. Γιατί εκεί που περίμενα τον Τσίπρα δρεπανηφόρο κι αδίστακτο, μου προέκυψε παραχαράκτης κατηγορίας ψου, να προσπαθεί να μας πασάρει μια λίρα που ούτε για αγιοβασιλιάτικη δεν περνάει.