Με λεν Μαριάνθη

Κι είμ’ από τρελή γενιά εξού και το χαϊδευτικό μου είναι Μπέτυ. Τώρα πώς από το Μαριάνθη βγαίνει το Μπέτυ δεν έχει λογική εξήγηση αλλά είμαι κι από τρελή γενιά κι ό,τι θέλω κάνω.

Με λεν Μαριάνθη, με φωνάζουν Μπέτυ και πονάει όλο μου το σώμα πονάει, με σφάζει, με σκοτώνει. Το πρώτο κρακ στον σπόνδυλο τον πωστονλενεμωρέ το άκουσα όταν έσκυψα να βγάλω τα άπλυτα της κόρης μου απ’ τη βαλίτσα. Γιατί εμένα αυτό είναι το επάγγελμά μου. Βάλε, πλύνε, βγάλε. Και πάμε άλλη μια βάλε, πλύνε, βγάλε. Αλλοι είναι γιατροί, άλλοι πυρηνικοί φυσικοί, άλλοι ελαιοχρωματιστές. Εγώ βάλε, πλύνε, βγάλε. Ανοίγω βαλίτσες, βάζω πλυμένα και βγάζω άπλυτα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Γιατί εγώ τον θυμάμαι τον εαυτό μου, εκείνος με ξέχασε, καλή του ώρα όπου κι είναι.

Βγάζω άπλυτα. Τα πλένω. Τα σιδερώνω. Βάζω τα πλυμένα. Φεύγουν. Γυρίζουν. Βγάζω άπλυτα. Τα πλένω. Τα σιδερώνω. Βάζω τα πλυμένα, η μέση μου, η μέση μου θα με πεθάνει, αν δεν την σκοτώσω πρώτα εγώ.

Σ’ αυτό το σπίτι, όλοι λείπουν. Ο άντρας μου είναι εμπορικός αντιπρόσωπος – επισήμως. Ανεπισήμως έχει γκόμενα στον Δομοκό. Φεύγει, έρχεται, βάζω πλυμένα, βγάζω άπλυτα. Ο γιος μου διορίστηκε στα Φιλιατρά, η κόρη μου σπουδάζει στα Γιάννενα, ο μπαμπάς μου ζει Αλεξανδρούπολη, η μάνα μου Καστοριά, γιατί σιχαίνεται τον μπαμπά μου. Πέντε βαλίτσες άπλυτα. Γιατί εγώ δεν μετράω κεφάλια, σώβρακα μετράω.

Ρώτα με ό,τι θες. Ρώτα για τα χρωματιστά, ευαίσθητα, βαμβακερά, μάλλινα, ρώτα με για θερμοκρασίες, μαλακτικά, απορρυπαντικά, υγρά, ταμπλέτες, λεκανάκια και μουλιάσματα – ρώτα ό,τι θες, όλες τις νικάω, όλες. Δεν έχω με ποιον να μιλήσω και μιλάω με τα άπλυτα. Η καλύτερη μου φίλη είναι μια μπλούζα φλοράλ ωραιότατη. Σ’ αυτήν ανοίγω την καρδιά μου, σ’ αυτήν λέω τον πόνο μου. Προχτές πάλι είχα πιάσει ψιλή κουβέντα με ένα φανελάκι:

«Πού τον έκανες, βρε εσύ, τον λεκέ από αίμα;».

Οτι θα μου απαντήσει τώρα το φανελάκι «κόπηκα στο ξύρισμα»! Παλαβά πράγματα από παλαβή γυναίκα, αλλά τι περιμένεις από άνθρωπο που τον λεν Μαριάνθη το χαϊδευτικό του Μπέτυ; Τρελή γενιά, αγάπη μου, τη μάνα μου την Ασημίνα τη φωνάζαμε Τζέσικα και το μπαμπά Μπάτμαν απ’ το Θανάσης. Κι είχε και το αδελφάκι μου τον Θανασάκη τζούνιορ, Ρόμπιν το φωνάζαμε αυτό γιατί βόηθαγε το Μπάτμαν να μαζέψει τα τελάρα όταν τέλειωνε η λαϊκή.

Μια ώρα τώρα κάθομαι και χαζεύω το γκρι το φανελάκι. Πώς βρέθηκε αυτοβούλως στη μέση του διαδρόμου; Πώς το ‘σκασε από το συρτάρι με τα εσώρουχα και διέσχισε το μισό σπίτι; Θα μου πεις αντέχεται και το συρτάρι; Εγώ που είμαι κλειστοφοβική με τίποτα. Αλλά ειδικά αυτό το γκρι το φανελάκι πάντα καταχωνιασμένο στις γωνίες. Δέκα φορές βόλτα φέρνω τον κάδο του πλυντηρίου για να το ξετρυπώσω. Δεν είναι έτσι κοινωνικό να παίξει λίγο με τα άλλα φανελάκια της ηλικίας του, να ερωτευτεί και καμιά κιλοτίτσα. Πάντα μοναχικό, πάντα ασήμαντο και παραπεταμένο. Λες και το λένε Μπέτυ. Που βγαίνει απ’ το Μαριάνθη.

Με λένε Μπέτυ που βγαίνει απ’ το Μαριάνθη. Το επάγγελμά μου είναι να βγάζω άπλυτα από βαλίτσες ανθρώπων που δεν βλέπω ποτέ. Εχει μια σταθερότητα αυτός ο κλάδος ο βάζω-βγάζω-πλυντήριο. Πλημμύρες να γίνουν, σεισμοί, καταποντισμοί, λιτότητες, απεργίες, ανεργίες – το βρώμικο το σώβρακο το σωστό πάντα θα ζέχνει, τέρμα. Βάλε, πλύνε, βγάλε. Και ξανά βάλε, πλύνε, βγάλε. Πάντα θα θέλει πλύσιμο και ξανά και ξανά. Με γαληνεύει αυτό το μαρτύριο του Σίσυφου και στην τελική όλα μια συνήθεια είναι. Ακόμα και του σπόνδυλου του πωστονλενεμωρέ, ο πόνος ο οξύς μια συντροφιά κι αυτός. Ενα σημάδι ότι είμαι ζωντανή.