Περί δημοσιογραφίας

Το πιο κυνικό επιχείρημα ακούστηκε αφού η λάσπη από τον ανεμιστήρα είχε φτάσει και στο τελευταίο δημοσιογραφικό γραφείο: εντάξει, το βίντεο μπορεί να ήταν γενικώς ψιλοάθλιο, αλλά εκπλήρωσε την αποστολή του, αφού το επόμενο 24ωρο όλοι γι’ αυτό συζητούσαν. Σωστά. Οπως την ίδια στιγμή όλοι συζητούσαν για την απαγωγή της Μαρκέλλας ή τη δολοφονική δράση του ψευτογιατρού.

Ο σκοπός του βίντεο με τίτλο «Πόσο κοστίζει ο Μωυσής;» είναι σαφής, και οι κουτοπόνηρες εξηγήσεις του γραμματέα προς το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να τον επιβεβαιώνουν: να δημιουργηθεί (ή μάλλον να ενισχυθεί) η άποψη ότι ο Δημοσιογράφος, δηλαδή όλοι οι δημοσιογράφοι, εξαγοράζεται, με τη χρησιμοποίηση μάλιστα και του γνωστού αντισημιτικού στερεότυπου για τη φιλαργυρία των Εβραίων. Αν δεν ήταν αυτή η επιδίωξη του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα έβαζε μια «παρουσιάστρια ειδήσεων» να πρωταγωνιστεί στο βίντεο, αλλά ένα κυβερνητικό στέλεχος. Και δεν θα παρέπεμπε στο συγκεκριμένο άρθρο περί Μητσοτάκη και Μωυσή, που έχει γραφτεί πριν από δυόμισι μήνες, αλλά σε οποιοδήποτε άλλο.

Στην επιστολή του προς το συνδικαλιστικό σωματείο των δημοσιογράφων, ο Πάνος Σκουρλέτης επιχειρεί να μεταθέσει τη συζήτηση στην καμπάνια «Μένουμε σπίτι» και στην άρνηση της κυβέρνησης να δώσει στη δημοσιότητα τη σχετική λίστα. Δεν θα τον ακολουθήσουμε. Φυσικά και η λίστα πρέπει να δημοσιοποιηθεί – και είναι ασυγχώρητο λάθος της κυβέρνησης το ότι καθυστερεί να το κάνει. Αλλά αυτό δεν έχει σχέση με την προσβλητική και χυδαία επίθεση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο δημοσιογραφικό επάγγελμα. Δήθεν στο όνομα της σάτιρας.

Δεν είναι φυσικά η πρώτη φορά: κάτι ξέρουμε «εμείς του ΔΟΛ». Ούτε εκπλησσόμαστε: το κόμμα αυτό αδυνατούσε πάντα να αντιληφθεί τι σημαίνει η καθημερινή μάχη για μια ακηδεμόνευτη δημοσιογραφία. Την ίδια αδυναμία έχουν αναμφίβολα και στελέχη άλλων κομμάτων, θεωρώντας, για παράδειγμα, ότι ένας δημοσιογράφος που ζητά να ερευνηθούν οι καταγγελίες ξένων μέσων για pushbacks στο Αιγαίο είναι ή κατευθυνόμενος ή αφελής. Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, όμως, το ζήτημα είναι ιδεολογικό. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί δημοσιογράφοι, υπάρχουν οι δικοί μας και οι άλλοι.

Χαρακτηριστικό της αντίληψης που έχει το κόμμα για τη δημοσιογραφία είναι ότι ο γραμματέας προτείνει στην ΕΣΗΕΑ «κοινές πρωτοβουλίες» για την προώθηση της πολυφωνίας στην ενημέρωση. Οι άνθρωποι που κάποτε θεωρούσαν ότι μπορούσαν να διαπραγματεύονται με την κυβέρνηση το όνομα του διευθυντή μιας μεγάλης εφημερίδας έχουν ακόμη την ψευδαίσθηση ότι μπορούν να δίνουν εκείνοι, ή και εκείνοι, τις κατευθυντήριες γραμμές για το τι γράφουμε και πώς το γράφουμε. Κι όταν δεν τους αρέσουν αυτά που γράφουμε, να μας κατηγορούν ότι τα παίρνουμε.

Αν ήταν μάγκες, ή έστω συνεπείς, θα σταματούσαν να αρθρογραφούν στα «εξωνημένα» μέσα ενημέρωσης και να δίνουν συνεντεύξεις στους «χρηματιζόμενους» δημοσιογράφους. Αλλά δεν θα το κάνουν. Υπάρχει μια λέξη γι’ αυτό: υποκρισία.