Το σούπερ παγκάκι

Το σούπερ παγκάκι…

Είδα και εγώ τον τιμοκατάλογο των αντικειμένων και των φυτών με τα οποία θα πλαισιωθεί ο «μεγάλος περίπατος» του κέντρου της Αθήνας, και μια φρίκη την έφαγα πρέπει να πω, διαβάζοντας ότι ένα παγκάκι, ας πούμε, έχει κοστολογηθεί στις 5.700 ευρώ! Μάλιστα είπα και στο ραδιόφωνο ότι αν είναι να δώσει ο Δήμος Αθηναίων τόσα χρήματα για ένα παγκάκι, γιατί δεν αγοράζει σαλόνι ολόκληρο να το στήσουν εκεί που θα έβαζαν το παγκάκι, να κάθεται ο άλλος… σαν στο σπίτι του. Να παίρνει και κανέναν υπνάκο, να πίνει τον καφέ του κ.λπ. Μια σύντομη όμως κουβέντα επ’ αυτού, με τον δήμαρχο Κώστα Μπακογιάννη, μου έδειξε ότι τα πράγματα δεν είναι ποτέ όπως φαίνονται. Ή σχεδόν ποτέ.

«Δεν πρόκειται για παγκάκι με την κλασική έννοια του όρου» μού είπε. Πρόκειται για μια βαρέος τύπου ειδική, σύνθετη κατασκευή, η οποία θα ζυγίζει έναν τόνο και θα είναι αδύνατον να μετακινηθεί, να τεμαχιστεί, να κλαπεί ενδεχομένως, αλλά κυρίως να γίνει όπλο στα χέρια των μπαχαλάκηδων που περιέρχονται κάθε τόσο το κέντρο της Αθήνας και καταστρέφουν ό,τι βρίσκουν πρόχειρο. Θα είναι δε επενδεδυμένη και με ειδική αντιγκραφίτι βαφή για να μην μπορεί να την καταστρέψει κανείς».

Α, και να μην το ξεχάσω: όσοι περιμένουν ότι θα κάνει πίσω και θα τον ξηλώσει τον «μεγάλο περίπατο» εξαιτίας των αντιδράσεων, μάταια περιμένουν. Δεν θα τον ξηλώσει. Θα τον στηρίξει όπως μπορεί.

…και η ατυχία

Το δευτερο που μου είπε ο Κώστας Μπακογιάννης, ο δήμαρχος, σε απάντηση δικής μου παρατήρησης για το αν ήταν αναγκαία μια τέτοιου είδους προμήθεια (5.700 ευρώ για ένα «παγκάκι»), ήταν το ακόλουθο, άκρως ενδιαφέρον αλλά και συνάμα ανησυχητικό για το είδος και την ποιότητα του πολιτισμού που διαθέτει ο σύγχρονος Αθηναίος:

«Ο εξοπλισμός της πόλης σε παγκάκια, δημοτικό φωτισμό, παιδικές χαρές και λοιπά έχει μέσο όρο ζωής τα δύο χρόνια. Από εκεί και πέρα είναι θαύμα αν επιζήσει κάτι από τις καταστροφές, τα γκραφίτι, τις λεηλασίες. Το επισημαίνω για να ανοίξει κάποια στιγμή η συζήτηση σχετικά με το αν αγαπάμε την πόλη μας και τι κάνουμε για να προστατεύσουμε τη δημοτική περιουσία που είναι και κοινόχρηστη».

Ομολογώ ότι δεν βρήκα κάτι να αντικρούσω τη λογική του, παρά το τσουχτερό της τιμής των κατασκευών με τις οποίες θα… στολιστεί ο «μεγάλος περίπατος».

Ευκαιρίας δοθείσης και αναφορικά με τις πολυποίκιλες αντιδράσεις που έχουν προκληθεί για τον «μεγάλο περίπατο», δεν μπορεί να παραγνωρίσει κανείς ότι ο Μπακογιάννης είναι και λίγο άτυχος: αν δεν υπήρχε ο φόβος της πανδημίας και οι Αθηναίοι χρησιμοποιούσαν τα μέσα μαζικής μεταφοράς και ειδικά το μετρό, οι αντιδράσεις αυτές θα ήταν πολύ λιγότερες! Το πιστεύω αυτό.

Σασπένς…

Παρακολουθω, για προφανείς λόγους, όπως είναι φυσικό, το έργο που παίζεται καθημερινά στον ΣΥΡΙΖΑ και είναι εκ των πραγμάτων ένα σίριαλ με πολλά επεισόδια και ακόμη περισσότερο σασπένς. Συστήνω ανεπιφύλακτα να το παρακολουθήσετε και εσείς, διότι όσο (πρέπει να) μας ενδιαφέρει να διαθέτει η χώρα μια καλή κυβέρνηση, άλλο τόσο (πρέπει να) μας νοιάζει να έχει και μία αξιόπιστη και σοβαρή αντιπολίτευση, η οποία θα ελέγχει την κυβέρνηση και όποτε αυτό απαιτείται θα τη φέρνει στον ίσιο δρόμο. Υπό την έννοια αυτή κι επειδή με ενδιαφέρει πολύ τι συμβαίνει αυτή την περίοδο στον ΣΥΡΙΖΑ, όπου – εν ολίγοις – ο Τσίπρας παλεύει να δημιουργήσει καινούργιο μαγαζί για να το μεταφέρει μετά γωνία, αναζήτησα – και βρήκα – τον σύντροφο Παναγιώτη Κουρουμπλή, εκ των πρωτεργατών του εισοδισμού Πασόκων στο κόμμα της χαράς. Γιατί τον αναζήτησα; Διότι ο Κουρουμπλής είναι απολύτως αποστασιοποιημενος από τις εξελίξεις, δεν μετέχει πουθενά, δεν κάνει δηλώσεις, δεν παροτρύνει πρώην συντρόφους του να έρθουν και εκείνοι στον ΣΥΡΙΖΑ, γενικώς απέχει. Αλλά παρακολουθεί, ενημερώνεται, ακούει, συναντιέται με συνεργάτες και φίλους, γενικώς έχει την εικόνα…

…και διστακτικότητα

Γιατί αυτή η στάση; Τον λόγο μού τον εξήγησε ο ίδιος και τον μεταφέρω ως έχει: «Υπάρχει μια διστακτικότητα στις οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ να υποδεχτούν πρώην μέλη και φίλους του ΠΑΣΟΚ. Δισταγμός και καχυποψία επικρατεί. Εγώ θεωρούσα και θεωρώ κομβικό στοιχείο για να προχωρήσει όλο αυτό τη διάλυση όλων των σημερινών οργανώσεων του κόμματος και την αντικατάστασή τους από προσωρινές επιτροπές, οι οποίες θα αποτελούνται από στελέχη και του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ, ώστε μέσα από αδιάβλητες κομματικές διαδικασίες να εκλεγούν σύνεδροι και να πάμε σε ένα ενωτικό συνέδριο. Διαφορετικά το εγχείρημα θα αποτύχει. Επίσης εγώ πιστεύω ότι έχουμε ανάγκη από ευρύτερες συμμαχίες τόσο στον τομέα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης (αυτό έδειξαν οι δύο ήττες πέρυσι) όσο και στον συνδικαλισμό. Ορισμένοι φαίνεται να πιστεύουν ότι η συμπαράταξη των προοδευτικών δυνάμεων μπορεί να γίνει με προσχωρήσεις στελεχών η με συμφωνίες κορυφής. Διαφωνώ. Πρέπει να προηγηθούν, αλλά στον δρόμο για το συνέδριο».

Αδικο δεν έχει, προφανώς σωστή είναι η προσέγγισή του. Αλλά ο Τσίπρας δεν ακούει τον Κουρουμπλή και άλλους σαν τον Κουρουμπλή. Συμβουλεύεται τον Γιαννάκη τον Ραγκούση…

Αυτογκόλ στις Βρυξέλλες

ΣΥΡΙΖΑ, αντιπολίτευση για τα μπάζα, επεισόδιο επτακοσιοστό τριακοστό έκτο. Ο Κωστάκης ο Αρβανίτης, φίλος το πάλαι, ευρωβουλευτής πλέον στις Βρυξέλλες, έχει απορίες. Αλλά τι απορίες. Σοβαρές, τεκμηριωμένες, καταλυτικές. Εξού και καταθέτει ερώτηση προς τα αρμόδια ευρωπαϊκά όργανα, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ κάνει ρόμπα τη χώρα του, υιοθετεί αβασάνιστα τις πιο άθλιες συκοφαντίες των τουρκικών και άλλων μέσων ενημέρωσης και παρουσιάζει την Ελλάδα ως χώρα – δράκο, που σκοτώνει ανθρώπους και αδιαφορεί παντελώς για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Την οποία ερώτηση συνοδεύει με επεξηγηματικό κείμενο, στο οποίο μεταξύ των άλλων αναφέρει και τα ακόλουθα: «Τους τελευταίους μήνες, ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ κατακλύζονται από πλήθος καταγγελιών για συνεχή κρούσματα επαναπροωθήσεων αλλά και άρνησης διάσωσης ατόμων που βρίσκονται σε κίνδυνο. Παρά τη διάψευσή τους από τις ελληνικές Αρχές, η συνεχής ροή καταγγελιών και σχετικών δημοσιευμάτων δημιουργεί μία “γκρίζα ζώνη” που εύκολα μπορεί να μετεξελιχθεί σε “Μαύρη Τρύπα” για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το Διεθνές Δίκαιο εντός της ΕΕ».

Προσέξτε τώρα τι αναφέρει μεταξύ άλλων στην ερώτησή του, για να καταλάβετε σε τι δρόμους μπορεί να σε οδηγήσει το μίσος για την κυβέρνηση της χώρας σου, επειδή δεν μπορείς να χωνέψεις ότι προέρχεται από ένα κόμμα το οποίο συνέτριψε το δικό σου σε δημοκρατικές εκλογές:

«Τα καταγγελλόμενα, αν είναι αληθή (σ.σ.: αν είναι αληθή, αλλά παρ’ όλα αυτά καταθέτει ερώτηση εις βάρος της χώρας ο Κωστάκης), συνιστούν βαρύτατες παραβιάσεις των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, του Ενωσιακού και του Διεθνούς Δικαίου. Αν είναι ψευδή (σ.σ.: εδώ φυλάμε λιγάκι και τον κώλο μας!!!) αποκαλύπτουν άλλη μία πτυχή της τουρκικής προπαγάνδας, που επιχειρεί να εκθέσει την Ελλάδα σε ένα ζήτημα με καθαρά ευρωπαϊκή διάσταση»…

Θαυμάστε τον!