Καρδιές στο χειρουργείο

Ο πρόεδρος έκανε ξεκάθαρες τις προθέσεις του – το κόμμα θέλει να συνεχίσει την πολιτική του πορεία ως «η καρδιά της Δημοκρατικής Παράταξης». Τα πράγματα, βέβαια, είναι ένα τσακ πιο μπερδεμένα. Ποια ήταν η καρδιά του ΣΥΡΙΖΑ το 2008, όταν ο Αλέξης Τσίπρας εξελέγη στην ηγεσία; Ποια ήταν το 2010, όταν εκβίασε τη διάσπαση του ΣΥΝ; Ηταν διαφορετική αυτή η καρδιά από εκείνη του 2011, που διαδήλωνε στις πλατείες μερικά μέτρα μακριά από την Ακροδεξιά; Μήπως μεταμοσχεύθηκε το 2015, όταν συμμάχησε με τον Πάνο Καμμένο; Και σήμερα; Με τι μοιάζει σήμερα; Είναι αριστερή, κεντροαριστερή, ριζοσπαστική ή μετριοπαθής; Είναι η καρδιά της προοδευτικής και δημοκρατικής παράταξης, όπως την προσδιόρισε ο Τσίπρας ή αυτή της κυβερνώσας Αριστεράς; Και σε ποιον ανήκει; Στον Παπαδημούλη ή στον Τσακαλώτο, στον Ραγκούση ή στον Φίλη;

Η πραγματικότητα δεν πρέπει να χαλάει ποτέ μια ωραία ιστορία. Ενα ένα μαζεύτηκαν τα κομματάκια. Ενα μπαλονάκι εδώ, μια αλλαγή βαλβίδας εκεί, δύο ράμματα και τρία μπαϊπάς: έτοιμη η καρδιά του κόμματος. Ακούγεται όταν ο Τσίπρας αποφασίσει πως πρέπει να ακουστεί και σταματά όταν εκείνος κρίνει πως ο ασθενής χρειάζεται ηρεμία και ανάπαυση. Της αλλάζει θέση κάθε φορά που το κομματικό σώμα κουράζεται και εκείνη λειτουργεί στο ρελαντί όταν τον πρώτο λόγο έχει η ρεαλπολιτίκ. Δεν πρέπει, άλλωστε, να έχει παράπονο: εκτός από τον Τσίπρα, την αναφέρουν καμιά φορά κι άλλοι στις συνεδριάσεις της Πολιτικής Γραμματείας ή σε κανένα άρθρο από τα μακροσκελή που συνηθίζουν οι αριστεροί διανοούμενοι. Από την καρδιά του ΣΥΡΙΖΑ, βέβαια, ο καθένας έχει άλλη μνήμη. Κι αυτή φτάνει μέχρι εκεί που μπορεί να αντέξει, για να δικαιολογήσει τη σημερινή του παρουσία στον κομματικό μηχανισμό – βοηθάει την καρδιά τόσο όσο να δουλεύει ακόμα, να μπορεί να υιοθετήσει ένα φρέσκο αφήγημα που να δικαιολογεί τις τόσες αλλαγές.

Είναι πολύτιμη η καρδιά του κόμματος. Δεν είναι πια τόσο νέα ούτε τόσο δυνατή όσο ήταν. Είναι όμως εκεί, κρατάει όρθιους όσους θέλουν, για άλλη μια φορά, να τη βάλουν στο χειρουργείο για ρεκτιφιέ. Νυστέρι και ψαλίδι – όσο πιο γρήγορα, τόσο το καλύτερο. Κι αν υπάρξει και καμιά απώλεια στην πορεία προς το Συνέδριο, δεν πειράζει και πολύ. Οσο ο αρχηγός μένει ακούνητος στη θέση του, όσο όλοι νιώθουν πως κάτι του χρωστάνε, ένας Σκουρλέτης πάνω – ένας Σκουρλέτης κάτω δεν χάλασε κι ο κόσμος. Υπάρχουν, άλλωστε, πιο πράσινα κομμάτια έτοιμα να κοπούν και να ραφούν σε καίρια σημεία. Εστω, λοιπόν, ότι η εγχείρηση πετυχαίνει. Οι ραφές και οι πληγές της θα συνεχίσουν να φαίνονται, αλλά τι σημασία έχει; Ποιος ασχολείται πραγματικά το 2020 με ιδεολογικές χαζομάρες; Είμαστε στην εποχή της κοινής λογικής, αυτής που δεν μετράει ποιος θα φτιάξει έναν δρόμο, αλλά ότι ο δρόμος φτιάχνεται. Πάνε χρόνια  που οι πολιτικές καρδιές δεν χτυπούν πραγματικά. Αν, όμως, είναι έτσι, εμάς τι μας νοιάζει η ρημάδα η συριζαϊκή; Τι σόι καινούργια κόλπα είναι αυτά, αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση και όχι στην κυβέρνηση;

Καλώς ή κακώς, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει θεσμικό ρόλο. Κάθε φορά που ανέβηκε στον πάγκο του χειρουργού τα τελευταία 12 χρόνια, όλο και κάτι χάθηκε: το παρελθόν της ανανέωσης, η ελπίδα που φέρνει η αλλαγή φρουράς, η ψευδαίσθηση του ηθικού πλεονεκτήματος, ακόμα και τα όρια μιας πολιτικής διαφωνίας. Αν  αυτή τη φορά πετύχει, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Τσίπρα θα έχει επί της ουσίας ράψει στα μέτρα του μια πολιτική παράδοση που δεν έχει καταφέρει να αγγίξει μέχρι σήμερα. Η διεύρυνση προχωράει όπως όλες οι αλλαγές του κόμματος, ως μπάλωμα στις πολιτικές αδυναμίες, χωρίς ουσία και περιεχόμενο, με γνώμονα «τι θέλει ο κόσμος». Πάλι, άρα, κάτι θα χαθεί: η πιθανότητα οποιασδήποτε αξιόπιστης εναλλακτικής απέναντι στη ΝΔ. Κι αυτή, όσο μικροσκοπική κι αν φαίνεται σήμερα, κάνει ακόμα καρδιές να χτυπούν δυνατά, σε όλο το μήκος του πολιτικού φάσματος. Και μόνο στη σκέψη της επιστροφής σε μια κανονική κανονικότητα – με μια κυβέρνηση που δεν θα βολεύεται από την αδυναμία του αντιπάλου της και θα κρίνεται για τα λάθη της και μια αντιπολίτευση που θα ξέρει τι της γίνεται και θα ασχολείται με την καρδιά της μόνο στα ετήσια τσεκάπ.