«Ο δηµόσιος και ιδιωτικός εαυτός»

Ανδρέου Πότε είναι η «σωστή» στιγµή για να σταµατήσεις; Εσύ που έχεις τη σκηνή δεύτερο (ίσως και πρώτο) σπίτι σου; Εσύ που ζεις για να τα πεις «σαν να παραµιλάς», εσύ που ξέρεις από όλους πιο καλά πως «άλλο εξοµολόγηση και άλλο απαντήσεις»; Είναι λαµπρή όσο πικρή µαζί – το ξέρεις – η µοίρα εκείνου που ανεβαίνει στη σκηνή. Τραγουδιστής (της κλασικής της µουσικής, της λαϊκής), ηθοποιός, χορευτής, δεξιοτέχνης µουσικού οργάνου – σαµάνος γύρω απ’ την αρχαία φωτιά, διάµεσος και µεσολαβητής: πάνω οι θεοί, τα πνεύµατα, οι αθάνατες σκιές. Κάτω οι θνητοί, οι βροτοί, οι ευάλωτοι, οι αδύναµοι. Κι εσύ το medium, να συντονίζεσαι στον αρχετυπικό συµπαντικό παλµό – για να φωτίσεις τις ζωούλες των προσωρινών ενοίκων της αρούρης µε τη λάµψη την παρηγορητική της τέχνης, της πιο κατορθωτής αθανασίας για το είδος µας. Δεν είσαι λογοτέχνης, ούτε ζωγράφος, ούτε γλύπτης, ούτε συνθέτης, ούτε σκηνοθέτης. Εκείνοι απ’ το κλειστό δωμάτιό τους. Αν γίνει το έργο, έγινε. Αν όχι, δεν θα διαμαρτυρηθεί (σχεδόν) κανείς. Όταν η έμπνευση επιστρέψει, θα αποκαλυφθούν οι αυτονόητες συνέπειες. Αλλά θα γίνουνε βιβλίο, παρτιτούρα, άγαλμα, πίνακας ζωγραφικής, κινηματογραφική ταινία. Η σχέση θα υπάρξει (κεντρικά) με το αποτέλεσμα, με το (αυτονομημένο) δημιούργημα. Ο δημιουργός απολαμβάνει την πολυτέλεια να μπορεί να σχετισθεί ή να κρυφτεί – στον μύθο του, στην ιδιοτροπία του, στον ιδιωτικό του χωροχρόνο. Eνώ εσύ γίνεσαι το έργο, εσύ, ο performer, είσαι το έργο που ο δηµιουργός σού έχει εµπιστευθεί. Είσαι ο πλέον κοντινός του συγγενής, έχεις δικαίωµα ακλόνητο στο έργο του (στο έργο «σας»): χωρίς εσένα – δίχως τη δική σου ερµηνεία, τη δική σου (ανα)παράσταση, υπόδυση, όρχηση – το δηµιούργηµά του είναι µισό, δεν χτίζεται, δεν ενσαρκώνεται, δεν δικαιώνεται. Είναι η φωτιά σου που του δίνει τα φτερά. Κι αυτό το νιώθει το κοινό σου, το Κοινό – αυτό που είναι όλοι, αυτό που είναι όλων.

Πώς να αφήσεις τη σκηνή λοιπόν; Πότε να την αφήσεις, πότε να δεις τα φώτα πίσω σου να σβήνουν τελευταία φορά; Και οι πιστοί σου; Πώς θα τους εγκαταλείψεις; Αφού η σχέση σας είναι µοναδική, είναι αµφίδροµα αποφασιστικά (εξιδανικευµένα) ερωτική, είναι αξεπέραστη; Κι αν η φωνή σου έχει ραγίσει; Αν το κορµί σου έχει λυγίσει; Αν η συµβολική των αναγκαίων σου δεξιοτήτων (που είναι η επιφάνεια, η πρόφαση) έχει διαρραγεί; Αν «δεν τα λες» πια; Και το ξέρεις καλά (να η πικρή η µοίρα ύστερα από τη λαµπρή) πως «εκείνοι», «οι απέναντι», «οι από κάτω» µπορούν από τη µια στιγµή στην άλλη να γίνουνε ασύλληπτα σκληροί, όπως οι προδοµένοι εραστές, και να σε λοιδορήσουν, να σε ειρωνευτούν, να σε κακολογήσουν εκδικητικά, να αποστρέψουνε το βλέµµα από πάνω σου, να σου γυρίσουνε την πλάτη. Να ψάξουν νέο είδωλο να κρατηθούν, καινούργιο ίνδαλµα για να λατρέψουν.

Εσύ όµως, εσύ, αν έχεις µάθει κάτι απ’ το ωραίο ταξίδι, θα έχεις κάνει µέσα σου τη ζωτική διάκριση ανάµεσα στον ιδιωτικό και τον δηµόσιο εαυτό σου. Και ξέρεις πως ο καταπιεσµένος, παραµεληµένος, άγνωστος στο πλήθος ιδιωτικός σου εαυτός µια µέρα θα ψιθυρίσει στο αφτί σου «είναι ώρα». Πρώτη φορά που εκείνος θα έχει το επάνω χέρι. Κι εσύ θα τον ακούσεις. «Σαν έτοιµος από καιρό, σα θαρραλέος, σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες µια τέτοια» µοίρα. Μια τέτοια τύχη. Μια τέτοια θαυµαστή κι ακριβοδίκαιη ζωή.

Ο Γιώργος Ανδρέου είναι τραγουδοποιός